Haar naakte huid lag tegen die van hem, ze was in slaap gevallen. Het rennen had ervoor gezorgd dat de spanning die al een paar dagen met haar meevoerde was weg geëbd. Al had ze vlagen gezien van een ander bos, ze had geweten dat hij aan het rennen was geweest. Ze had zich er echter aan overgegeven en had geprobeerd haar focus op Dante te leggen. Dante had haar speels lopen uitdagen. Ze hadden gestoeid, hij had natuurlijk gewonnen. Toen ze waren getransformeerd was hij naakt naar haar toegekomen. Hij had haar in zijn armen genomen. Ze hadden de liefde bedreven zoals hij dat vaak noemde.
En nu lag ze na te doezelen, ze lag in zijn armen op het droge gras. Haar gezicht op zijn schouder rustend. En haar lippen dicht bij zijn nek. Ze voelde de vlinders onrustig in haar buik kriebelen.
Ze drukte haar lippen even op zijn nek toen hij zachtjes terug gromde.
De lucht voorspelde dat de zon zo zou opkomen, dat betekende dat ze terug zouden gaan. Terug naar een wereld waar ze probeerde van weg te rennen, maar er waren te veel mensen die haar tegen hielden. Waaronder Dante. Je liep niet weg van de roedel. Dat kwam je namelijk duur te staan. En als je eenmaal verstoten was zou je nooit meer terug kunnen.
Ze zuchtte, en kroop van het naakte lichaam van Dante af. Hij gromde opnieuw en opende zijn ogen. Toen hij in die van haar keek wist hij genoeg en stond ook langzaam op.
“ We moeten nog inpakken.” Merkte de gespierde jongen op om de stilte te verbreken. Hij had genoeg gezien in haar ogen. Hij wist dat ze zich opnieuw druk maakte om alles.
Ze knikte, “ja laten we maar gaan.”
Hij stak zijn hand naar haar uit terwijl ze beide naakt in het bos stonden.
Ze pakte die aan, een gewoonte en samen zochten ze opnieuw hun kleding op zodat ze zich in ieder geval fatsoenlijk konden tonen aan de rest. Naakt rondlopen hoorde een beetje bij het wolf zijn, ze hadden haar vast allemaal al een keer naakt gezien. Maar om er nou een hele gewoonte van te maken was ook overdreven.

Ze gooide haar laatste paar schoenen in een grote boodschappen tas toen er geroffel op de deur klonk.
Ze draaide zich met een ruk om, “ ja ? “
De deur werd aarzelend open gedaan en toen zag ze daar de donker blonde jongen staan. Hij was iets kleiner dan Dante maar even oud en even gespierd.
“Ty?” Ze keek de jongen vragend aan en hield haar hoofd even schuin.
Ze was afgelopen dagen een beetje kort af geweest tegen de rest van de roedel, Dante had haar heel voorzichtig een beetje afgezonderd zodat ze niet lastig gevallen werd. En zodat zij niet iedereen het stuipen op het lijf kon jagen. Want ja, dat kon ze.
“ Kan ik je nog ergens mee helpen?” De jongen keek aarzelend door de kamer waar verschillende tassen stonden en koffers. Ze waren hier acht weken geweest. Ze hadden allemaal veel te veel spullen meegenomen en ook nog eens veel te veel gewinkeld.
“Misschien kan je alvast wat naar beneden dragen?” Ze glimlachte voorzichtig naar de jongen die een beetje onzeker in de deuropening stond. De roedel bedoelde het goed echt, alleen soms werkte ze op haar zenuwen. En dan was ze een eerste klas driftkikker. Zij was een vrouwelijke alfa, dus het hield gewoon in dat de rest naar haar diende te luisteren. Temminste iedereen behalve Dante.
Dus dat deden ze ook, hoe kort af ze ook was.
De jongen knikte nog steeds een beetje onzeker. Ze haalde zelf een hand door haar blonde haren en keek de jongen aan.
“Sorry Ty, ik bedoelde het allemaal niet zo als dat het overkwam gister.” Ze voelde zich niet lekker bij het feit dat één van haar betere vrienden zich zo gedroeg tegen haar. Ook al had ze het misschien over zich afgeroepen.
Ty haalde zijn schouders op, “ het geeft niet.” Zei hij zachtjes. Ook al gaf zijn houding aan dat hij er anders over dacht. Maar een alfa mocht je nou eenmaal niet tegen spreken.
Ze had hem oprecht gekwetst en ze wist het, ze stond er een beetje onbeholpen bij toen Ty de kamer inliep en haar koffers pakte.
“Ty, het geeft wel, ik was een bitch. Sorry!” ze pruilde even richting de jongen.
Toen de jongen een gemeende lach op zijn lippen kreeg grinnikte ze.
“ Pruilen staat je niet Fay” Merkte hij zachtjes op.
Ze haalde haar schouders op en keek Ty nog steeds aan.
“Als je maar weet dat ik het meen.”
De twee weerwolven keken elkaar even aan en Ty knikte. Het was zo als het eruit zag wel goed tussen hun. Ty was een goedzak, hij was misschien wel haar beste vriend. En haar Bèta, hij wist vrijwel alles van haar. Misschien wel iets te veel naar Dante zijn zin. Want soms beklaagde ze zich wel eens bij Ty over alles wat haar dwars zat.
Ty gaf haar nog een halve glimlach toen hij de kamer uitliep met haar koffers, ze hoorde hem de houten trap af stampen toen er opnieuw voetstappen op haar afkwamen.
“Heb je alles mop.” Dante leunde onverschillig tegen de deurpost, terwijl hij haar aankeek. Ze keek naar de vier tassen en naar de lege kamer. De schoonmakers zouden binnenkort wel komen om het bedden goed af te halen en het huis winter klaar te maken. Ze knikte, “Ik denk het wel.”
Ze maakte een gebaar naar de vier tassen en Dante kwam in beweging. Hij tilde zonder enige moeite drie tassen op terwijl ze zelf de laatste nam.
“Kom, de rest wacht al.” Dante zijn stem klinkt altijd dominant, zelfs dit komt er als een bevel uit terwijl hij het echt niet zo bedoeld. Soms kan ze zich er enorm aan ergeren. Maar ze laat het nu voor wat het is en knikt alleen maar. Terwijl ze achter de grote jongen de kamer uitloopt.
Dag rust, hallo nieuw schooljaar.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen