Foto bij 001

Hij opende langzaam zijn ogen toen hij iets hoorde ritselen, hij tilde zijn kop iets op van de zachte en klein beetje vochtige grond, terwijl hij luisterde. Er ritselde wat, hij wist niet zeker of het afkomstig was van de wind of dat het een andere reden had dat hij gewekt was door het geluid.
De maan scheen in het water en weerkaatste zachtjes, het was geen fel licht, door de sluierbewolking. Hij hoorde weer geritsel en tilde zijn kop de kant op waar het vandaan kwam , dit was duidelijk niet de wind die hij hoorde. Het zachte getrippel zorgde ervoor dat hij half overeind kwam en in een aanvalspositie ging zitten in de richting van het geluid.
Echter leek het nu weer van achter hem te komen en voordat hij kon draaien hoorde hij een zacht gegrom en het gesuis. Hij voelde hoe er een wolf boven op hem dook en voelde het lichaamsgewicht op zijn eigen lichaam waardoor hij door zijn poten zakte en met een plof met zijn buik op de grond terecht kwam.
Hij was een tikje beduusd toen hij haar rook, ze probeerde het losse vel achter in zijn nek te pakken maar hij schudde wild met zijn lichaam waardoor de kleinere grijzen wolf van hem afviel. Ze positioneerde zich echter snel en voor hij het wist stonden ze grommend tegenover elkaar.
De blauwe ogen vielen hem het eerste op. Ze was een stuk ranker als hij, maar ze leek in prima conditie. Ze gromde naar hem waardoor haar hoektanden tevoorschijn kwamen. Hij gromde automatisch terug maar ze leek niet onder de indruk ondanks dat hij zeker een halve kop groter was dan haar.
“Wie ben jij.” Ze gromde in wolven taal naar hem.
Terwijl hij nog steeds een beetje beduusd was, hij had totaal niet zien aankomen dat hij andere wolven dan zijn pack tegen zou komen. Al leek het niet gek dat er nog meer waren als hun.
“Wat gaat jou dat aan.” Gromde hij dreigend terug. Normaal gesproken zouden zijn pack genoten wel terug deinzen van zijn toon echter leek de vrouwelijke wolf voor hem niet onder de indruk.
“Aangezien je op ons terrein bent, denk ik dat het ons wel aangaat.” Gromde ze terug terwijl ze een stap naar rechts zetten.
Hij volgde haar bewegingen in spiegelbeeld.
“Ons terrein.” Hij wilde eigenlijk lachen, het klonk niet echt dreigend en welke wolf was er nou alleen zonder pack opstap? Hij zelf, merkte een klein stemmetje in zijn gedachten op.
“Ons ja, in de zin van mijn pack, als je wilt roep ik ze even. Ik weet alleen niet of ze echt gelukkig worden van onaangekondigde indringers.” Ze gromde opnieuw en haar blauwe ogen leken te zoeken naar een zwakke plek.
Ze zetten een stap vooruit, ze daagde hem letterlijk uit. Maar iets hield hem tegen om de grijze wolf aan te vallen.
Hij zetten in plaats van een stap naar voren een stap terug zodat de ruimte tussen hun in het zelfde bleef.
“Waarom ben je hier dan zonder pack?” hij gromde het terwijl hij de grijze wolf in de gaten bleef houden. Hij was nieuwsgierig naar haar antwoord.
“Waarom ben jij hier zonder je pack?” Ze antwoordde terug met een vraag.
Een vraag die hem even terug bracht bij Bella, iets waar hij nog steeds liever niet aandacht en van weg wilde lopen.
De grijze wolf had hem in de gaten gehouden, “dus ieder heeft zo zijn eigen problemen denk je niet.” De grijze wolf zetten een stap terug en haar aanvallende houding liet ze varen.
Voor hij het goed en wel in de gaten had veranderde ze. Ze leek hem niet als een gevaar te zien en toen ze voor hem stond als jonge vrouw kon hij het niet laten om haar uitgebreid te bekijken.
Voor hem stond een rank maar gespierd meisje , misschien even oud als hij, misschien iets jonger. Haar blonde lokken glommen in het maanlicht. Ze kwamen tot halverwege haar middel en hingen voor haar blote borsten. Het enige wat ze aanhad was een korte spijkershort. Haar naakte huid was een tikje gebruind door de zon maar een stuk bleker dan die van hem zelf.
Het meisje voor hem keek hem aan, er speelde een kleine glimlach op haar lippen toen ze zich omdraaide.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen