Foto bij Chapter seventy-three

Er staat een kille blik in mijn ogen als ik naar de jongen kijk die ons onderbroken heeft. Voordat Atsuya in de verdediging kan schieten, ben ik naar voren gestapt en strek ik mijn arm uit, om zijn pad te blokkeren. ‘Niet doen,’ zeg ik hem zacht. Atsuya en ik maken kort oogcontact en dat is genoeg voor hem om een stap terug te zetten. Zijn tanden kan ik op elkaar horen knarsen en zijn handen zijn tot vuisten gebald. Mijn blik draai ik terug naar de jongen voor ons. Hij staat nonchalant met zijn handen in zijn zakken en de bal die aan zijn voet ligt houd ik in mijn gedachten. ‘Dus jij bent degene die de vrachtwagen stopte?’ vraag ik hem. De jongen voor mij rolt onverschillig met zijn ogen en werpt me een chagrijnige blik. ‘Laat ik er maar vanuit gaan dat, dat een ja moet voorstellen,’ beantwoord ik hem. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik de jongen recht aankijk en dan naar voren buig om te bedanken. ‘Dank je wel,’ zeg ik hem.
‘Milou..’ hoor ik Atsuya zacht achter mij zeggen. Een doffe klap is hoorbaar en een koude wind raast over de brug heen zodra ik mezelf in beweging heb gebracht. Met Gazel zijn arm op zijn rug gedraaid, werp ik een blik over zijn schouder naar de ijspegel die zich als een muur voor Atsuya gevestigd heeft. De bal die Gazel afgeschoten heeft, zit vastgevroren in de ijspegel en een opgeluchte zucht verlaat mijn lippen. Atsuya is in ieder geval niet geraakt.
‘Dat is onaardig. Ik ging je alleen bedanken,’ mompel ik verontwaardigd. Een zucht rolt over mijn lippen als ik een warm en sterk aura in de omgeving op voel komen. ‘Je beste vriend komt eraan. Tijd om afscheid te nemen,’ grap ik. Ik laat Gazel zijn arm los en zet een stapje naar achteren. Mijn hand reik ik uitnodigend uit en sluit dan glimlachend mijn ogen. ‘Hopelijk tot de volgende ke-’ maar verder kom ik niet. Een brandende pijn op mijn wang, zorgt ervoor dat ik verbluft mijn ogen open en ik vol verbazing kijk hoe de jongen voor mij nog in een sla-houding staat. ‘Rot toch op,’ sist hij me toe. Hij werpt mij een kwade blik toe voordat hij mij passeert om zich bij Burn te voegen. Zijn ogen branden in mijn rug, maar ik negeer zijn aanwezigheid en leg mijn hand zacht op mijn wang. ‘Vuile-’ snauwt Atsuya als hij dreigend achter Gazel aan stapt, maar ik houd hem tegen. Mijn arm strek ik uit als hij langs wil lopen en kijk hem met een klein glimlachje aan. ‘Niet doen,’ zeg ik zacht. ‘Het is goed zo,’ besluit ik. Ik werp een blik over mijn schouder, waar Burn mij een medelevend glimlach schenkt en dan achter Gazel aan loopt. Zodra ze uit zicht zijn, slaak ik een zucht en keer ik mij weer tot Atsuya. Zijn hand legt hij zacht tegen mijn rode wang aan en zijn ogen staan bezorgd. ‘Het is niets,’ verzeker ik hem. Atsuya lijkt niet heel overtuigd te zijn en pakt mijn hand vast. ‘We gaan naar huis om het te koelen, anders wordt het een nare plek,’ bromt hij. Opnieuw rolt er een zucht over mijn lippen en trek ik de jongen terug wanneer hij wil gaan lopen. Hij kijkt verbaasd naar mij om. ‘Kom nou, Milou. Straks heb je een blauwe plek en daa-’ voordat hij door kan gaan met ratelen, onderbreek ik Atsuya door mijn lippen zacht tegen de zijne te drukken. Na een zachte, tedere kus, laat ik zijn lippen los en kijk ik hem in zijn ogen aan. Zijn dieprode wangen laten mij zachtjes grinniken. ‘Je praat teveel. Ik zei dat alles goed ging,’ glimlach ik hem toe. Atsuya woelt even verlegen door zijn haren en knikt vluchtig. ‘S-Sorry, ik maakte me zorgen,’ zegt hij zacht. ‘Het geeft niet, Atsuya. Ik had nooit verwacht dat hij uit zou halen,’ zeg ik zacht. Ik streel nog even kort langs mijn wang en kijk Atsuya dan met een glimlachje aan. Mijn hand schuif ik soepel los uit zijn greep en huppel een paar stapjes naar achteren.
De wind speelt met de losse plukjes haar en kijk met een zwakke glimlach opzij, naar de horizon. ‘Ik moet gaan,’ zeg ik zacht. Atsuya kijkt verbaasd naar mij op en zet een stap mijn kant uit. ‘Milou,’ zegt hij zacht en hees. Mijn losse haren, veeg ik achter mijn oor en kijk hem met een klein glimlachje aan. ‘Geen zorgen, ik kom zo snel mogelijk naar de Internationals. Maar ik moet eerst wat dingen regelen met mijn moeder en jullie coach. Het is niet veilig om nu met jullie mee te reizen. Niet voor mij en ook niet voor jullie,’ zeg ik zachtjes. ‘Daarbij, sta ik mogelijk ingeschreven onder twee teams. Als dat bekend wordt gemaakt, dan is er een mogelijkheid dat ik misschien gediskwalificeerd wordt. Beloof me, Atsuya, dat je er met niemand over praat. Niet totdat ik terug ben en het opgelost is,’ voeg ik eraan toe. Atsuya kijkt me bezorgt aan en stapt zuchtend op mij af. Zijn armen krult hij om mij heen en trekt me in een stevige knuffel. Zijn gezicht legt hij in mijn kruin en streelt zachtjes over mijn rug. ‘Ik zal niets loslaten en zal op je wachten tot je terugkomt naar ons,’ zegt hij zacht. Een kleine glimlach krult op, op mijn gezicht in knuffel hem stevig. Mijn gezicht verberg ik in zijn shirt en woel er even in. ‘Dank je wel,’ fluister ik zachtjes. Mijn gezicht lift ik op om Atsuya aan te kunnen kijken en glimlach stralend naar hem. De manier waarop Atsuya mij aankijkt, zorgt voor een beetje kippenvel en sper mijn ogen wijd open wanneer ik mij plots herinner wat hij tegen mij gezegd heeft tijdens de wedstrijd met Fire Dragon. Een rode blos kleurt zich op mijn gezicht en sla vlug mijn blik neer. Wanneer Atsuya mijn gezicht weer omhoog lift, ontwijk ik ongemakkelijk zijn blik. ‘Wat is er? Je bent rood en je voelt warm,’ mompelt hij als hij zijn hand tegen mijn voorhoofd legt. Hij kijkt bezorgt op mij neer en trekt mij zachtjes met zich mee. ‘Ik breng je wel thuis,’ glimlacht hij. Ik knik verlegen naar hem en stap achter hem aan. Mijn gedachten totaal niet op mijn omgeving gericht, laat ik mij door Atsuya mee leiden. Ik bijt zachtjes op mijn lip als ik naar hem kijk. Ik heb hem nooit beantwoord. Al die keren dat hij duidelijk maakte dat ie van mij hield, dat hij het mij ook zei, ik heb nooit geantwoord. Een kus is geen duidelijk genoeg antwoord. Ik bal mijn vrije hand tot een vuist en slik nerveus. Mijn andere hand trek ik los uit zijn greep en stop met lopen, waardoor Atsuya zelf ook stopt en verbaasd naar mij omkijkt. ‘Milou, gaat het?’ vraagt hij bezorgt. Ik knik naar hem en kijk naar hem op. Een nerveus gevoel raast door mijn lichaam, terwijl er eigenlijk niets is om bang voor te zijn. Ik hoef alleen maar mijn wederzijdse gevoelens aan hem te uiten. ‘Milou, weet je het zeker? Het lijkt alsof je moet huilen,’ grapt hij een beetje. Ik slaak een zacht zuchtje en ontspan me. Er kan niets mis gaan. Er is geen ontkomen aan de gevoelens die ik meedraag, maar ik ben al die tijd gewoon bang geweest. Met een stralende glimlach kijk ik op naar de jongen voor mij en glimlach hem warm toe. ‘Ik hou ook van jou.’

Reacties (1)

  • Luckey

    ahw!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen