Foto bij Hoofdstuk 22

Het was stil nu, en het was een zware stilte, want ze was bang voor wat ze zou vinden en bang wat ze niet zou vinden. Het was zo luid geweest, toen ze hier kwamen. Toen Devan naar de wind en naar de stemmen had geschreeuwd, en toen Faraj in het Arabisch had gebeden. Laat ze alsjeblieft nog leven. Dat is alles wat ik vraag.
      Het enige wat ze hoorde was de zachte wind in de zeilen en het kletsen van het water tegen de scheepsromp. Ze wilde iets zeggen, maar ze wist niet wat. Iets, iets om haar af te leiden van de misselijkheid waarvan ze wist dat het niet van zeeziekte kwam.
      Ze schrok op van een geklop tegen de romp.
      “Geen zorgen,” zei Filip. “Het is Elis maar.”
      Hij stuurde de boot iets bij naar stuurboord en net op tijd ontweken ze een grote rots die ze van hun positie pas te laat gezien hadden.
      “Slim.”
      Maar na die woorden viel de stilte weer. Het leek dieper en dieper te worden, toen ze om de eilandjes heen voeren en Rowan nog geen enkel teken van leven had gezien. Haar misselijkheid nam aan. Ze zouden er niet zijn. Ze zouden beneden liggen, zoveel meters diep dat zelfs Elis ze niet zouden kunnen zien. Ze zouden hun einde vinden op de zeebodem, alleen omdat ze wilden helpen. Devan zou haar vader nooit meer kunnen omhelzen. Faraj zou nooit meer zijn moederland zien meer. En het was haar schuld. Het was allemaal haar schuld.
      Toen stopte haar hart.
      “Daar!” riep ze. “Zeilen!”
      Filip sprong op en kneep zijn ogen tot spleetjes. “Je hebt gelijk. Dat lijken me inderdaad zeilen.”
      Hij tapte op het water en Elis kwam boven water, haar ogen nu donker.
      “Elis, zou je kijken of we daar verderop aan kunnen meren?”
      Ze volgde zijn blik en knikte voordat ze weer onder water dook. Rowan bleef achter met een wild kloppend hart en de neiging om het water in te springen en haar te volgen.
      “Niet doen.”
      “Wat?”
      “Ik zag je naar het water staren. Niet doen.” Hij stak zijn hand in het water en het kabbelde er zachtjes omheen. “De stroming hier lijkt zwak, maar het is te sterk voor een mens. Laat Elis haar werk doen.”
      “Als de stroming zo sterk is…”
      “Het komt goed, Rowan. Als ze zijn meegenomen door de stroming, moeten ze gestrand zijn op één van deze eilanden.”
      Rowan knikte en probeerde haar zenuwen in bedwang te houden. Net toen ze dacht dat ze zou gaan overgeven van ellende, kwam Elis terug.
      “Het zijn inderdaad zeilen,” zei ze. “En als we voorzichtig zijn, kunnen we aanmeren, maar…” ze keek naar Rowan. “Ik heb niemand kunnen zien vanaf het water.”
      Ze slikte. “We hebben geen keuze, denk ik. We moeten het proberen.”
Filip knikte stilletjes. “Als de kans is dat je vrienden nog leven, wil ik die niet laten schieten.”

Ze schoten niet op. De zeilen waren bijna helemaal naar beneden, want het te gevaarlijk om er met een grote of zelfs een klein beetje snelheid doorheen te varen. De eilanden waren verraderlijk, had Filip gezegd. Ze zou zweren dat ze er sneller zou zijn als ze zwom, maar ze was niet van plan het te proberen. Niet zonder haar huid.
      De zeilen werden groter en groter, en haar hart klopte zo snel dat het pijn begon te doen. Het leek zo erg op de Selkie dat het haar wel moest zijn. Maar hoe dichterbij ze kwamen, hoe meer ze begon te wanhopen. Het leek meer op een wrak dan een schip. Als De Selkie er zo aan toe was, welke hoop hadden Devan en Faraj dan? Ze moesten er vreselijk uitzien, als ze nog leefden.
      Het was De Selkie. Ze wist het zeker toen ze dichtbij genoeg waren om het schip te kunnen zien. En wat er nog van over was… Het schip was niets meer dan planken nu, met de mast tussen een paar geklemd. Ze slikte. Natuurlijk had ze kunnen bedenken dat het schip in slechte staat was, als ze het ooit vond, maar om het te zien. Het was haar schip, haar vluchtweg uit het leven in Hynvèn, haar enige hoop. Zonder de Selkie was er niets meer.
      Nee. Dat was niet waar. Er was nog hoop, hoewel het flinterdun was. Devan. Faraj. Haar vrienden.

Reacties (1)

  • Livgardet

    Laat ze daar alsjeblieft ergens levend zijn!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen