Eind April 2017



Grinnikend zat ik naast Sabrina een van mijn vriendinnen, ze kon haar klep maar niet houden over een of andere mysterieuze jongen die ze op de manege was tegen gekomen. Als ik niet beter wist was ze helemaal hoteldebotel verlieft op die vreemde mysterieuze jongen. Het gekibbel van mijn twee vriendinnen vulde mijn trommelvliezen en ik wist ook dat het nu niet lang zou duren eer er om mijn mening werd gevraagd.
"Zeg nou zelf, hoe kan je nou zo zeker weten of hij wel decent is" mompelde Denise haar hoofd schuddend, "jullie hebben geen boe of bah geboerd, geen woord met elkaar gesproken enkel en alleen een blik gewisseld, kom op daar kan je toch niet serieus over zijn" mopperde het meisje ongelovig.
"Dus wel, ik denk dat ik hem leuk vind" verweerde Sabrina zich.
"Sterre wat vind jij er nu van" Denise keek me met opgetrokken wenkbrauwen en een blik van waag het haar kan te kiezen aan. "Geen idee, waar hadden jullie het over" vroeg ik grinnikend, "laat maar" bromde Denise boos haar armen over elkaar heen slaand. Ze drukte zich recht gooide arrogant haar haar over haar schouders en stapte vervolgens met grote passen bij ons tafeltje vandaan.
"Wauw, die is snel op haar tenen getrapt" mompelde Sabrina verbaasd.
"Kan," mompelde ik stilletjes, "wat scheelt er tussen jullie" Sabrina rees haar wenkbrauw vragend.
"Ik denk mijn kind" mompelde ik zo zacht dat ze het haast niet gehoord kon hebben.
"Hoezo" fluisterde ze nu zelf ook.
"Laatst vroeg ze me mee uit, maar ik had de avond ervoor al iets met haar gedaan en vond dus niet kunnen gelijk het weekend ook de benen te nemen. Heb een verantwoordelijkheid naar Fay en daarbij ben ik aangesteld om voor haar te zorgen niet mijn vader en of broers, daar was ze dus boos om, omdat ik voor Fay koos en niet haar" sprak ik stilletjes, mijn lege boterhamzakje in de vuilbak van de tafel drukkend.
"Maar dat is toch logisch, je bent moeder" sprak Sabrina begripvol, knikkend.
"Zoiets, ik denk dat Denise en ik niet zo goed meer op een lijn liggen" sprak ik zuchtend.
"Trek je niks van Denise aan, ze is gewoon een arrogant jaloers wicht, jaloers op een kleuter" knikte ze glimlachend, waarop ik in de lach schoot, mijn hoofd begon te schudden en vervolgens een flesje drinken uit mijn tas trok. "Misschien, het kan ook iets anders zijn" sprak ik nadat ik een slok genomen had.
Sabrina begon te knikken, nam net als ik in stilte enkele slokken van haar drinken en draaide vervolgens net zoals ik gedaan had weer de dop op haar fles. Na haar handelingen keek ze verschrikt op naar de klapdeuren van de kantine, waardoor ik nieuwsgierig maar argwanend mijn hoofd draaide.
Het beeld wat op dat moment voor mij afspeelt, deed mij bevriezen.
Een vrouw van het naschoolse opvang kwam met een bundeltje in haar armen de kantine in stappen, iets wat later begon ik mij te realiseren dat dat bundeltje mijn zusje en pleegdochter moest zijn. Verschrikt drukte ik mij recht en voordat ik het pas besefte wat er verder nog volgde had ik angstig schel de naam van Fay geschreeuwd.
Maar in de armen van de vrouw bleef het bundeltje stil.
"Sorry," sprak de vrouw bibberend, Fay die in dekens gewikkeld was in mijn armen drukkend.
Haar oogleden waren gesloten en op haar gezicht waren vlekken van bloed te bespeuren, ongelovig gleden mijn ogen van het bewusteloze meisje naar de vrouw. Ongewild voelde ik een woedde opspelen en mij zo kwaad worden dat ik niet wist hoe lang het zou duren eer ik zou knappen.
"We vonden haar onder de duikelrekken" sprak ze treurig.
"Ze was bij en krijste om jouw" vervolgde de vrouw, bibberend van angst verder.
Tranen voelde ik mijn wangen al nat maken en ik een automatische piloot greep ik mijn mobiele telefoon uit mijn zak en drukte het ICE nummer van mijn vader in. Een ijskoude hand voelde ik rond mijn hand krullen en de telefoon uit mijn handen nemen. Traag draaide ik mijn hoofd, Edward, hij had mijn telefoon al tegen zijn oor gedrukt en sprak op een gedempte toon door het apparaat.
"Waarom heb je niet gelijk een dokter gebeld" riep ik ontzet, kwaad, tranen rolde over mijn wangen en ruw wreef ik ze van mijn wangen. Bibberend, ontzet keek de vrouw mij verbijsterd aan.
Maar antwoord krijgen, daar leek het niet naar, ze leek haar woorden kwijt te zijn, haar gestamel vulde mijn oorschelp.
Nieuwe handen voelde ik mij voorzichtig naar een stoel drukken.
Mijn blik moest ik noodgedwongen van de vrouw lostrekken, en daarvoor in de plaats kwam het schone lieve gezicht van mijn kleine lieve meisje. Liefkozend probeerde ik wat plukken haar uit het zicht van Fay te strijken en snikkend probeerde ik haar bij te krijgen, maar reactie van het meisje kwam niet. Ze voelde zo slap aan alsof ik een lappenpop in mijn armen had liggen. Traag ging de ademhaling van mijn prinses, waardoor ik iets wat geruster was.
Ze leefde nog, en ergens snapte ik niet dat de vrouw geen ambulance heeft gebeld, niet met mijn kind naar een dokter was gerent, zoals ieder ander gedaan zou hebben. Boos keek ik op, recht in de donkere spoelen van de vrouw van het naschoolse opvang.
"U blijft waar u bent, u bent nog lang niet jarig" kwam er grauwend, raspend over mijn lippen.
"U hebt mijn kind in gevaar gebracht, daarbij speelt u met haar leven, geen dokter gewaarschuwd en of ambulance gebeld. Nee ik grijp het kind maar beet en breng het naar moeder, GEWOND" begon ik te spreken maar het laatste riep ik verder, zo kwaad dat ik de vrouw wel zou kunnen aanvliegen. Iets zou kunnen aandoen, naar haar verzaking van de goede zorgen naar mijn dochter, mijn pleegkind. Ik had haar mijn vertrouwen gegeven, ze had hem geschonden, niet goed op mijn Fay gelet. En dat zou haar nu zwaar en duur te komen staan.
"Sterre" het was Edward die bot mijn hoofd opdraaide.
Mijn eerst zo kwade blik, verzachtte gelijk zodra zijn ogen in die van mij schitterde, "het komt goed" knikte hij fronsend.
"Je vader en mijn vader zijn al onderweg" sprak hij verder, zijn ogen gleden naar een andere tafel. Verderop in de kantine, waarna hij enkele vreemde blikken wisselde en mij weer aankeek.
"Hou je rustig en kalm" sprak hij dwingend.
"Rustig en Kalm, dat mens, dat mens, oeewwww" gromde ik, kwaad.
In een opwelling had ik mij recht gedrukt, nieuwe stappen gemaakt en boos voor de vrouw halt gehouden. Mijn ogen stonden zo giftig dat als blikken konden doden, de vrouw nu mors en mors en mors dood zou zijn gevallen. Maar helaas was ik niet een of andere superheld of een of ander vreemd wezen.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    Ohh damnnn that women stupid

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Omg!!! Wat is er fay gebeurd!
    Die vrouw had idd het protocol moeten handelen!!!
    Niet dit mogen doen!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen