Uren later......



Ijsberend liep ik al voor enkele uren door de gangen van het ziekenhuis, dokter Cullen en mijn vader waren nog altijd druk bezig met Fay en verschillende onderzoeken. Af en toe liep er een zuster binnen of kwam de zuster weer naar buiten. Wanneer ik dan hoopvol de vrouw aankeek schudde ze haar hoofd en liep verder de gang door.
Een klein uur geleden was Caden langs geweest die het nieuws had gehoord dat Fay in het ziekenhuis was geraakt en dus redelijk ernstig gewond was geraakt op de naschoolse opvang. De jongeman had ruim een half uur aan mijn hoofd lopen zeuren om mij mee te krijgen naar de cafetaria. Daar een kleine tijd gezeten te hebben zonder ook maar mijn kop koffie aangeraakt te hebben, gaf Caden het op en verliet hij het ziekenhuis.
"Rustig maar Sterre, mijn vader en de jouwe zullen er alles aan doen om haar er weer terug bovenop te krijgen" was daar een fluweel zachte, intrigerende stem. De stem van Edward, dat inmiddels al redelijk gewend begon te raken dat ik zijn stem herkende.
"Dat weet ik," piepte ik, mijn haar over mijn schouder gooiend.
"Kom even zitten" vervolgde de jongen ik begon mijn hoofd te schudden en opnieuw maakte mijn voeten de vertrouwde stappen die het al eerder maakte door de gang.
"Snap het gewoon niet" begon ik te brommen "hoe kon ze Fay oppakken en naar mij brengen als ze zo gewond is" mijn hoofd schudde ongelovig en tranen voelde ik al weer prikken achter mijn oogleden.
"Een normaal mens zou gelijk naar een ambulance bellen" mompelde ik wat tranen die begonnen te prikken in mijn ooghoeken weg werkend. "Ik denk dat ze niet wist wat ze deed, ze leek ook wel erg jong voor een begeleidster" sprak Edward, met zijn aantrekkelijke fluweel zachte stem.
"Wat doet ze in hemelsnaam als ze haar papieren nog niet heeft, z'n kind kan niet verantwoordelijk omgaan met andermans kroost, is niet te vertrouwen" sprak ik ontdaan. "Het kan, ze leek me eerder een stagiaire" sprak Edward bedenkelijk, "dat hoop ik voor hen niet, ik heb daar niet voor getekend dat mijn kind onder toezicht van een kind komt te staan die er niks van kan en bakt, dat juist een gevaar is voor mijn kind" sprak ik fronsend.
Ergens moest ik weten dat dit gewoon fout was, dat ik niet zo snel conclusies moest gaan trekken maar ik kon het niet helpen. Dat mens leek ook zo dom, ze kon niks uitkramen, de meeste begeleiders, verantwoordelijke zouden gewoon de waarheid opbiechten. De ouder of verzorger op de hoogte brengen. Maar daar leek dit mens nog niet eens voor instaat te zijn. En dat maakte mij nog zelfs kwader dan ik al eerder was.
Gekuch trok mij weg van het gesprek en mijn hersenspinsels.
"Sterre" pap fronste zijn wenkbrauwen bezorgd maar vooral bedenkelijk.
Naast hem stond dokter Cullen met het mapje onder zijn arm gekruld, "Fay blijft voorlopig in het ziekenhuis," begon mijn vader mijn ogen schoten naar schotels. "Ze heeft in haar schedel een schuur, ze is met haar hoofd op de betonnen tegels terecht gekomen en daarbij ook nog eens een zware hersenschudding opgelopen" begon mijn vader voorzichtig met de diagnose te verklaren. "Ze is kort bij geweest, zal niet veel meer herinneren, maar haar geheugen komt terug" knikte dokter Cullen, een lichte glimlach rond zijn lippen.
"De vrouw heeft na omstandigheden redelijk goed gehandeld al valt er nog wel een appeltje hier en daar te schillen met de naschoolse opvang en zijn haar begeleiders" vervolgde de man, bedachtzaam.
"Zie ben niet de enige die het zag" mompelde ik, "iets op die naschoolse is niet helemaal zuiver" sprak ik stilletjes.
"Oké, en wat wilt u nu?" vroeg ik niet begrijpend aan mijn vader.
"Ik heb met Carlisle gesproken" begon mijn vader zijn blik gleed naar de arts naast hem "Edward neem je mee naar huis," sprak mijn vader zachter als anders verder. "WAT" kwam er geschrokken uit mijn mond, "je kan mij niet bij Fay weg sturen, ik moet er voor haar zijn" riep ik gelijk tegen.
Mijn vader en dokter Cullen begonnen hen hoofd te schudden.
Opdat voelde ik een hand rond mijn pols krullen en mij voorzichtig mee trekken.
"Nee" riep ik mijn hand los trekkend.
"Dat kan je niet maken, pap" mopperde ik, hoofdschuddend.
"Familie, broers, zussen mogen erbij blijven, ze is minderjarig en ligt op de kinderafdeling en daar maar één familielid verblijven" sprak ik wijs, wetende dat er bij kinderen altijd iemand mag blijven. Dokter Cullen keek mijn vader kort aan, waarop mijn vader begon te knikken. Zonder dat de heren verder nog een woord spraken voelde ik ineens in mijn linker bovenarm iets prikken en en volgende moment voelde ik mij door mijn benen zakken.
"Was dat echt nodig" was daar de fluweel zachte stem van Edward.
"Ik kon niet anders, onder geen bedwang komt ze weg" sprak mijn vader, en dat was ook echt het laatste dat mijn trommelvliezen binnendrong voordat het geheel zwart voor mijn ogen werd en ik in een diepe vreemde slaap zakte.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    Oh my

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Waarom mag ze niet bij fay blijven?!
    Wat gaat er verder gebeuren?!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen