Met een kreun dat zo hees als de weg naar Rome klonk, begon ik met mijn oogleden te knipperen. Versuft gleed mijn hand dan ook naar mijn gezicht en kort wreven mijn vingers dan ook over mijn ogen. Voor even wist ik niet wat er gebeurt was. Maar na even kwamen de laatste zinnen die mijn trommelvliezen binnen waren gedrongen terug. De stem van Edward en daarna de verslagen licht bedroevende stem van mijn vader.
"Verdomme, PA" riep ik woest, recht springend van het meubilair waarop ik eerder gelegen had, merkte ik gelijk dat mijn lichaam wat vreemd reageerde na de kalmeringsspuit. Gedesoriënteerd wist ik wankelende stappen te maken en na even wist ik mijn evenwicht en oriëntatie te behouden.
"Niet te geloven, hoe kon die" vloekte ik stampend verder "verdomme, hoe kon die" grauwde ik kwaad.
"Fay ik moet naar Fay. Verdomme, verdomme, verdomme" riep ik vloekend, laaiend.
Bulderend gelach wat ik ook al eerder in de kantine had gehoord vulde mijn trommelvliezen, geirriteerd draaide ik mijn hoofd de ruimte door en kwam al snel tot de conclusie dat ik niet 'thuis' was. Maar in het huis van Edward, tenminste dat vermoedde ik. Voor mij stond een breed gespierde jongeman, ik schatte hem begin twintig, breed stond deze te grijnzen en te lachen. Alsof hij iets gevonden had wat hem vermaakte.
"Jij bent humeurig" lachte de jongen plagend.
Een grom verliet mijn mond 'ik zou hem een humeur geven' dacht ik woester als woest. Kwaad zocht ik naar Edward, hij was de gene die mij dus letterlijk ontvoerd had uit het ziekenhuis, nog notabenen op commando van mijn vader!! En mijn vader wist dat het nog een staartje zou krijgen, hier ging de man niet mee weg komen. Mij zomaar plat spuiten en laten meenemen, tegen mijn wil.
"Laat me raden, die verdomde klote kalmeringsspuit" gromde ik, nadat ik Edward's gezicht gevonden had. Hij stond naast een heel groot raam. De man begon beschaamd te knikken, naast hem kwam een jonge vrouw met donkerbruin gekleurd haar staan. Ze keek me afwachtend, doch wat chagrijnig aan.
Bulderend gelach vulde mijn trommelvliezen en liet mij van schrik een sprong maken "gemeen van Carlisle hé" lachte de gespierde jongeman, triomfantelijk grijnzend. Een grom wist ik nog maar net tegen te gaan, ik zou hem geen voeding geven om mij verder te irriteren.
"En jij luistert naar mijn pa, heb ze gewoon laten begaan" vroeg ik hem verontwaardigd. Edward begon gecharmeerd te knikken met een grijns rond zijn lippen.
"Idioot," bromde ik, mijn haar over mijn schouder gooiend, maakte ik een nieuwe beweging.
Kwaaier kon mijn vader me niet maken, door mij zomaar plat te laten spuiten en weg te laten voeren vanuit het ziekenhuis. Ik was niet eens van de kaart, niet eens een gevaar en ik had mij prima onder controle. Oké nadat dat mens van de naschoolse opvang dan ook uiteindelijk vertrokken was.
Opdat voelde ik een ijskoude hand op mijn schouder landen, "waar gaan we naartoe" was de barse stem van de ik denk de gespierde jongeman dat mij eerst nog had staan uitlachen. Mij vol glimlachend had staan te vertellen dat zijn vader het was geweest die mij buitenwesten had gekregen. Overigens was dat goed te weten, nu moest ik zeker oppassen voor de arts, dat blijkbaar zo vlug was dat je het niet kon zien aankomen en of zelfs er maar voor kon vluchten.
"Het ziekenhuis druiloor, waar anders" verzuchtte ik grauwend, mijn ogen rollend. Met een volgend beweging had ik zijn hand van mijn schouder geworpen en had ik nieuwe passen gemaakt.
"Je blijft hier" was daar de stem van Edward.
"Echt niet, ik ga naar het ziekenhuis" kwam er verschrikt uit mijn mond, "ik ga naar Fay, ze heb me nodig en je kan mij niet tegenhouden" gromde ik doorstappend naar de deur of toch ik hoopte dat daar mijn uitgang was. "En daarmee mag je het doen" snauwde ik, mijn ogen nog meer rollend.
Mijn hand had de deurklink vast.
Het volgende gebeurde zo snel, voor ik het wist voelde ik opnieuw sterke armen rond mijn krullen, van schrik vliegt mijn hand van de deurklink, en wild begon ik rond mij heen te meppen, te schoppen, gegil en geschreeuw verliet mijn mond.
"Laat me los, laat me gaan, Fay heb mij nodig" riep ik huilend, woest.
Spartelend in het muurvaste ijskoude lichaam. Maar het lichaam dat mij duidelijk in bedwang wist te houden gaf niet mee, het hield me zo in positie dat ik op het volgende moment een naald mijn huid binnen voelde dringen en nog net het grijnzende gezicht van Edward zag voor ik na enkele seconden opnieuw begon weg te zakken.
"In zo'n staat kan je niet voor je dochter zorgen" hoorde ik de zachte stem van Edward.
Een grom wat ik over mijn lippen gerold kreeg vulde zijn trommelvliezen en op dat voelde ik mijn ogen dichtzakken.
"Een taaie," werd er gelachen en ik kon nu met zekerheid zeggen, dat dat die spierbundel was. Dat mij hoogstwaarschijnlijk ook in een of andere klem gelegd had. "Koppig zou je bedoelen" was er een tinkelende vrouwenstem, "precies jij" werd er door een andere vrouwenstem gesneerd.
Ergens wilde ik reageren, maar mijn lichaam voelde zo versuft, duf en verdoofd dat ik niets anders kon dan mezelf laten mee trekken naar het diepe donkere onbekende.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    Oh my doe eens normaal

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Nu dit is goed coor der
    Der steeds plat spuiten

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen