Ja, ja, we gaan langzaam aan vorderen naar het jaar waarin we tot nu toe nog zitten. Maar tot die tijd, zitten we gewoon nog in het jaar 2017, in het verhaal.... Houd de rechterbovenhoek in de gaten....
Hoop dat jullie nog altijd het verhaal leuk vinden en ook het te lezen in verschillende personages.
Zowel in Caden als in Sterre?
Zijn jullie al een beetje benieuwd naar Embry, hoe hij ermee omgaat? Zoals wat vind hij van de directeur van het ziekenhuis, David Apple, de vader van zijn halfbroertje Olvin? Van zijn broertje, hoe hij met de pack in de weer is. Wat er door hem heen gaat, wanneer er weer een gedwongen etentje eraan zit te komen en het tot nu toe al meerdere keren heeft weten te ontlopen?
Hou nog even vol, want ook de Embry hoofdstukken gaan eraan komen.. Net zoals andere perspectieven, die maar een korte rol erin spelen en of maar een bijrolletje dragen, maar niet van groot belang zijn.
Heel veel leesplezier met dit hoofdstuk.....

Na mijn broer z'n half uur achterna gezeten te hebben, Kelsey onder de voet gelopen te hebben was ik er klaar mee. Ik zou hem op een andere manier terug pakken en ik wist al precies hoe ik dat zou gaan doen. Met een grote mok koffie liet ik mij op de veranda zakken. Het was heerlijk weer, en ik moest zeggen dat het windje toch wel meeviel. Een huis wat verderop, leek redelijk druk bezet te worden.
Vrachtwagens reden af en aan, en nieuwsgierig begonnen mijn wenkbrauwen te reizen.
"Sterre" lachte Lachlan, die zich met een plof naast mij liet vallen.
"Lachlan" mompelde ik gapend, "en Caden te pakken gekregen" grijnsde hij wiebelend met zijn wenkbrauwen, "nee, sukkel anders zat ik hier nu niet" grinnikte ik hem een stoot gevend.
"We krijgen nieuwe buren" vervolgde mijn broer verder "volgens pa twee pubers jouw leeftijd" grijnsde hij verder.
Ik begon al te rollen met mijn ogen "alsof ik daar tijd voor heb" mijn schouders op trekkend.
"Ach natuurlijk wel" zijn hand door mijn haar halend begon hij kort te lachen, "nou als dat zo was, waarom hebben Denise en ik dan nog altijd mot" mijn wenkbrauwen gerezen keek ik hem aan. "Dat moet je niet aan mij vragen" verzuchtte de jongen zich verslikkend in zijn koffie.
"Is het echt dat ik Fay te veel voortrek" mijn wenkbrauwen rezen vragend.
"Nee, niet meer als anders" sprak hij zijn schouders optrekkend, "nou volgens Denise wel, ze lijkt wel jaloers te zijn op een kind van vijf bijna zes" stamelde ik stilletjes. "Had haar aanbod afgeslagen, waarop ze heel giftig arrogant reageerde, alsof ze me wilde zeggen dat ik een slechte moeder ben" sprak ik stiller.
"Een slechte moeder, hoe kom je daar nu bij" Lachlan fronste zijn wenkbrauwen op, plaatste zijn mok naast zich neer en trok mij in zijn armen. "Sterre je bent de meest verantwoordelijkste zus die ik ken, je bent een fantastische zus en elk kind dat jouw niet als moeder heeft zal dat verschrikkelijk jammer vinden" sprak mijn broer sussend verder. "Onzin, je bent fantastisch, zelfs de Cullens hebben respect voor je" sprak hij mijn gezicht beet pakkend.
"Dat mag dan allemaal wel zo wezen" sprak ik stilletjes, onzeker.
"Maar toch wordt het wel door bepaalde personen gezegd, ze vinden die verantwoordelijkheid te groot voor z'n jong meisje, en ze hebben gelijk het is verschrikkelijk zwaar, zwaarder dan ik mij had voorgesteld, ondanks na al die jaren en ervaring" sprak ik bedenkelijk.
"Die bepaalde personen zijn dan niet goed wijs, misschien mag het wel een grote verantwoordelijkheid zijn, maar jij kan het aan, altijd al gekund, laat ze je niet ontmoedigen" Lachlan schudde zijn hoofd, drukte vervolgens een kus op mijn kruin en begon zijn mok koffie verder leeg te drinken.
"Geniet nog maar even van de rust" grijnsde Lachlan knipogend.
"Pa heeft Fay met zich mee naar de winkel en moest nog kort langs dokter Cullen" sprak hij lachend, terwijl hij naar binnen stapte, vast en zeker een volgende mok koffie pakkend.
Misschien heeft mijn broer wel gelijk, en doen ik het fantastisch, zoals ik hoopte dat ik een kind zou grootbrengen. Al zou ik nooit met zoveel mannen het bed willen delen. Hoopte en droomde ik van een man om mee oud te worden, maar ik wist ook dat die kans er niet was. Niet zou zijn, want zulke verhalen kwamen alleen uit in sprookjes. En mijn leven was nou niet bepaald een sprookje, eerder een nachtmerrie.
Waardoor ik af en toe flink bij op mijn bek belandde.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    Oehh ik ben benieuwd:)
    Love it<3

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Ben benieuwd hoe dit verder gaat

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen