Met een schaal vol gesmeerde boterhammen en een vers gebakken appeltaart liep ik naar het huis van de buren. De vele vrachtwagens waren gestopt met reiden en of zo goed als uitgeruimd te zijn. Lachlan met zijn briljante ideeën, het was soms om je rot te schamen.
Hij had in de keuken een taart staan bakken voor de buren als welkom in La-Push, gebaar. Overigens erg lief, maar de meeste mensen wilde nadat ze hadden uitgepakt, rust, en comfort. Geen nieuwsgierige nieuwe buren, waarmee ze gelijk kennis wilde maken.
Twijfelend haalde ik mijn vinger van de bel.
Na heel wat lawaai, gestommel werd de voordeur uit zijn as getrokken. Voor mij stond een slank meisje, ze glunderde licht maar onder haar ogen waren lichte wallen te zien.
"Hoi" stamelde ik, met rood aangelopen konen.
"Ik woon naast jullie met mijn familie en mijn broer-" begon ik te stamelen, "wie is dat" was ineens een jongensstem te horen. Een jongen net zo slank als het meisje was in de deuropening komen staan.
"Sterre Apple, ik woon daar" stamelde ik vervolgens.
De schaal met gesmeerde boterhammen overdragend aan de jongeman, en de vers gebakken appeltaart van Lachlan aan het meisje gevend.
"Vers gemaakte boterhammen voor personeel en jullie en na afloop een warme verse appeltaart" fluisterde ik verlegen.
"Wat lief" was de vriendelijke stem van het meisje.
"Een welkom in La-Push gebaar" grinnikte ik een lok haar achter mij oor stoppend. "Hopelijk mag het jullie smaken" grinnikte ik wuivend van de deur weg lopend. Voelde me al voldoende ongemakkelijk, vooral nadat die jongen er nog is bij kwam staan.
"Wacht" was daar opnieuw de stem van het meisje.
Ze kwam redelijk snel aangehold keek mij glimlachend aan en stak haar hand vervolgens uit, "Lillian" lachte ze "Lillian Elise Wakefield, en in de deuropening is Javen Grant Wakefield mijn broer" lachte ze zichzelf voorstellend.
"Leuk je te ontmoeten" glimlachte ik haar hand schuddend.
"Leuk een buurmeisje te hebben" lachte ze knipogend, "wel wat meer dan een buurmeisje, heb nog aardig wat broers en zusters" grinnikte ik, schouderophalend, "al wonen ze hier niet allemaal" mompelde ik verbluft verder.
"Maakt niet uit, ik vind het leuk" knikte Lillian glimlachend.
"Nou ik moet maar is gaan" mompelde ik wijzend met mijn duim naar de oprit mijn vader was thuis gekomen.
"Zie je vast nog wel" lachte Lillian waarop ik knikte en hun erf af wandelde.
Bij de auto aangekomen hielp ik mijn vader met de boodschappen uit te laden en Fay naar binnen te loodsen. Het zou niet lang duren of het zou gaan regenen, de donkere lucht was al weer over komen drijven en het zonnetje dat zich eerder nog aan de hemel had laten zien zat nu goed verstopt.
"Wie zijn dat" vroeg mijn vader nieuwsgierig, "nieuwe buren, ik denk dat de familie maar twee kinderen heeft, rond de leeftijd van mij en Caden" mompelde ik bedachtzaam verder. "Tot nu toe zijn ze wel aardig, Lillian dan" grinnikte ik, een doos beet grijpend.
"Oké, leuk dat er toch wat meer jeugd komt wonen" mompelde mijn vader.
"Ja, vast zo krijgt u het alleen maar drukken met die nonsens" mompelde ik bedenkelijk.
"Uiteraard, ik zit soms uren op kantoor" mompelde mijn vader van onder zijn adem, "ja jij wilde opstromen" grinnikte ik knipogend. Want we wisten beide dat mijn vader niet ander kon, dan het ziekenhuis op te kopen, zichzelf als directeur te laten plaatsen anders dat het failliet was gegaan, doordat het zo te kort aan personeel had.
"Wie kookt er vanavond" pa fronste zijn wenkbrauwen.
"Lachlan, hoezo" mijn wenkbrauwen gerezen, mijn vader schudde kort zijn hoofd, "nee gewoon" mompelde hij stilletjes, "we krijgen twee logees" sprak ik stiller. "Logees" vroeg ik niet begrijpend, "ja Tiffany moet nodig is met haar oudste zoon spreken, Embry is de laatste tijd erg baldadig tot brutaal en daarbij kan ze haar twee meiden niet bij thuis hebben" sprak mijn vader afwezig.
"O, dus wie gaat er babysitten" vroeg ik verontwaardigd.
"Lachlan" sprak mijn vader alsof hij het al besloten had, "en wie zegt dat Lachlan al geen plannen had gemaakt" mompelde ik vragend, wetende dat dit nog wel is tot frustratie kon werken. "Omdat ik hem al gesproken heb, uit zijn werk komt hij gelijk naar huis, douchen, koken en daarna zal hij oppassen er zouden toch wat maten over komen" mompelde mijn vader, mij een lege tas aanreikend.
"O, oké" mompelde ik stilletjes.
"Waar slapen de logees" vroeg ik nu oprecht nieuwsgierig.
"Bij Kelsey op de kamer, vanavond slaapt Fay bij jouw" sprak mijn vader licht geirriteerd door mijn vragenvuur.
"Prima" mompelde ik, "koffie" vroeg ik grijnzend.
"Lekker, dacht dat je het nooit zou vragen" grijnsde de man mij een knipoog zendend.

Reacties (2)

  • Luckey

    Dat word leuk

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    So begins the contact with the wolfpack

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen