Eind Februari begin Maart 2018



Sterre Apple

Opnieuw was ik sniffend in de armen van Lillian gevallen, de sussende vriendelijke woorden van mijn beste vriendin vulde mijn trommelvliezen maar leek mij niet geheel te kunnen kalmeren. "Hoe konden we zo stom zijn" snifte ik, enkele tranen van mijn wangen strijkend.
"Hoe?" mijn hoofd schuddend keek ik mijn vriendin met een gezicht vol pijn aan.
Na het uitgaan heb ik Denise niet meer gesproken, op de één of andere manier was ze laaiend op mij.
We waren elkaar kwijt geraakt door de nacht heen, dat kon ik mij nog erg goed heugen, ik ben zelfs nog meerdere discotheken binnen gegaan om mijn vriendinnen te zoeken. Maar na een uur had ik het opgegeven, als hen het zelfs deden als wat ik deed, liepen we elkaar steeds mis.
Dus bleef ik in een van die té gezellige discotheken hangen.
Daar uiteraard met een jongen in contact gekomen en daarna werd het allemaal wazig tot zelfs gewoon black outs.
"Sterre" was de stem van Lillian, "stop is met jezelf steeds zo te straffen" ze schudde haar hoofd en nam het mijne in haar handen, gedwongen moest ik haar wel aankijken.
"Dat is nergens voor nodig, we hebben alle zelf ingestemd om mee te gaan, we hebben allemaal zelf gekozen om het alcohol aan te pakken" begon ze te ratelen "dus stop, jezelf van alles de schuld te geven, ik heb het je allang vergeven en zo erg was het nu ook weer niet, in een bushokje wakker worden" mompelde Lillian, met licht rode wangen.
"Jij bent in een bushokje wakker geworden, ja" kwam er beknepen uit mijn mond, "Sabrina is wakker geworden naast haar vriend en Denise die wilt mij niet eens meer aankijken" kwam er huilerig over mijn lippen. Over mezelf nog maar te zwijgen waar ik wakker werd.
Het was in ieder geval beschamend.
Zo beschamend, dat ik gewoon vol schaamte zat, voor mezelf maar voornamelijk naar mijn vrienden die ik die avond in gevaar heb gebracht door ze kwijt te raken en niet heel huids thuis te krijgen.
"Ik weet dat je - je verantwoordelijk voelt voor ons, maar dat hoeft helemaal niet we kunnen prima op ons zelf passen" knikte ze glimlachend. Een kus op mijn voorhoofd drukkend, probeerde ik de volgende snik terug te slikken. Wonder boven wonder leken mijn tranen te zijn gestopt en leek ik weer wat normaler lucht te krijgen.
"Alles oké" vroeg ze, met een wiebelende wenkbrauw waarop ik begon te lachen als een boer met kiespijn.
"Ja, het is oké" mompelde ik stilletjes.
"Mooi, dan kunnen we het nu is hebben over het onderwerp waar jij bent wakker geworden" knikte ze bedenkelijk.
Bijtend op mijn lip begon ik diep te zuchten, mijn hoofd te schudden en na te denken.
Daar was ik de afgelopen weken namelijk nog steeds niet geheel achter, wat ik nou precies heb uitgevreten.
Ik weet nog dat ik met een dienblad vol drankjes liep, dat het heel erg gezellig was en ik ook nog heel erg kort met Lachlan gesproken heb. Hij mij waarschuwde dat ik niet al te veel meer moest drinken en hij mij de volgende morgen wel een sterke bak koffie kwam brengen.
Na dat is het stukke waziger, alsof er lege plekken in mijn geheugen zit, waar een groot deel van het verhaal mist.
"Of had je zoveel op dat je dat niet meer weet" Lillian keek me onderzoekend aan.
Want op dit moment had ik een van mijn sterkste maskers opgezet.
Waar gewoon niet doorheen te prikken viel.

Reacties (2)

  • Luckey

    ik heb zo vermoeden wat er die nacht gebeurd is
    en dat nu allerlei bellen afgaan

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    Oh my, ik ben benieuwd:)
    Fijne kerst<3

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen