"Nee, alsjeblieft ik hoef niet meer" mijn hoofd schuddend drukte ik het zoveelste shotglaasje van mij vandaan. Verbaasd trok de jongen zijn wenkbrauw op en zette vervolgens het glaasje maar aan zijn lippen. "Oké" grijnsde hij het volgende shotglaasje van het blad grissend. "Dan moet je het zelf maar weten" lachte hij uitdagend.
Ergens diep van binnen moest ik weten dat hij me aan het testen was, uitdagen, hij wilde weten hoeveel ik weg kon krijgen, wat mijn lichaam kon dragen. Met een grijns pakte ik toch maar een shotglaasje van het blad en zette het vervolgens aan mijn lippen.
Een vieze bittere smaak vulde mijn strot en even later voelde ik mijn lichaam geheel warm worden van binnen. "Juk" mompelde ik het glaasje met een dreun op het blad zettend. Het volgende glaasje pakkend, drinkend en terug plaatsend, gingen de shotjes er erg snel doorheen.
Maar ook mijn lichaam voelde ik met het glas vreemder doen.
Ik voelde me haast zweven, de muziek klonk doffer en ook leek ik alles minder snel te registreren.
"Hier, wat zoeter" werd er ineens gelachen een groot longdrink glas voor mijn neus, pakte ik het glimlachend, licht giechelend aan. Het uitgaansleven was nog niet eens zo slecht, de jongeren waren erg vriendelijk, zelfs de jongen waarvan ik een aardige kluit aandacht kreeg was op zijn manier lief.


Met een ruk zat ik recht van het gekrijs van mijn wekker, gelijk voelde ik een vlaag misselijkheid opspelen en met de volgende beweging had ik mijn bed al verlaten en de gang doorkruist de badkamer in. Mijn armen strak rond de toiletpot gekruld, probeerde ik alles eruit te golven wat er in mijn maag zat. Een volgende kreun verliet mijn mond nadat ik alles eruit gegooid had wat ik eruit kon gooien. En slap drukte ik mij weg bij de toiletpot vandaan.
Die geur was niet te harde, duizelig drukte ik mij recht en vervolgens de knop in.
Dit was nu al de zoveelste ochtend dat ik moest spugen, en ook iedere keer leek het gepaard te gaan met dezelfde droom, een droom van het stappen, van mijn 18 de verjaardag. Alsof er iets mij wat probeerde duidelijk te maken, mij probeerde te vertellen wat van groot belang was.
"Sterre" was de bezorgde stem van Tiffany die de nacht was overgebleven, "gaat alles goed daarboven" was haar vraag dan ook gelijk nieuwsgierig, "prima" knarste ik, mijn hoofd schuddend.
Greep ik het gelijk beet, een volgende vlaag duizeligheid voelde ik door mijn lichaam trekken en als gelijk liet ik mij door mijn benen zakken. Voor alle zekerheid, kantelde ik mijn hoofd tussen mijn benen om zo het tegen te gaan.
Wonder boven wonder leek het te werken en leek mijn duizeligheid, misselijkheid weg te trekken.
Na een paar minuten drukte ik mij opgelucht recht en begon me vervolgens te wassen en aan te kleden.
Deze ochtend moest ik maar is op tijd op school komen. De leraren vonden het geen probleem, maar hadden liever dat ik op tijd kwam. En daarbij, had ik vrij weinig te klagen want mijn les uren waren zo verschillend dat ik soms maar voor een paar uurtjes aanwezig hoefde te zijn.
De meeste vakken had ik al weten af te ronden, en voor sommige vakken was ik al door gestroomd naar het volgende jaar. Dus opnieuw liep ik met nieuwe vakken voor, vakken waar sommige nu nog aardig mee aan het worstelen waren.
"Schiet je wel een beetje op dan" was Tiffany haar tinkelende stem.
"Je vader heeft Fay met zich mee" riep ze verder, het gejengel van mijn broertje Olvin Apple, vulde na haar roep mijn trommelvliezen. Haar voetstappen vertelde dat ze het ventje van zijn bed had gelicht en mee naar beneden nam.
Na even had ik alles wat ik nodig had voor school, was ik opgefrist en aangekleed.
Een gaap verliet mijn mond en wrijvend in mijn ogen stapte ik dan ook de keuken binnen.
Ook mijn broer Caden leek nog niet geheel wakker te zijn, zijn ogen hingen nog half dicht en zijn haar stond alle kanten op.
"Morgen" mompelde ik gapend.
De geur van vers gebakken eieren met spek maakte me gelijk weer misselijk.
Met mijn hand voor mijn mond liep ik gehaast de keuken uit, de misselijkheid terug drukkend wist ik opnieuw een teug lucht te pakken. Volgens mij kreeg ik opnieuw een of andere griep, of was ik nog altijd niet van mijn vorige griep af.
"Gaat het" Tiffany fronste haar wenkbrauwen op.
"Ja, gaat wel wat misselijk" mompelde ik stilletjes.
"En een nare droom" verzuchtte ik, bitter.
"O wat naar, nou doe maar rustig aan dan vandaag" knikte de vrouw, mij een glimlach toewerpend.
"Was wel mijn bedoeling" grinnikte ik mijn schouders op trekkend.

Reacties (2)

  • Luckey

    She is pregnant
    Dat moet ze wel een keer door hebben met alle symptomen lijkt mij

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    She better not be pregnant

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen