Na heel veel moeite had ik mijn ontbijt met een redelijk sterke bak koffie weggewerkt, het was een stuk stiller nu in huis zonder mijn halfzusje Fay, wat tevens ook mijn pleegdochter is. Pa had haar deze morgen in alle vroegte meegenomen, dat betekende dus dat Tiffany tegen de middag naar huis zou gaan met Olvin, en pa uit zijn werk naar haar vertrok.
Fay moest dan worden opgehaald bij de Cullens.
"Ik haal Fay wel op, na schooltijd" kwam er hees over mijn lippen terwijl ik mijn bord en beker in de vaatwasser stop. "Prima, ik ga na schooltijd nog met de jongens opstap ben pas thuis rond etenstijd" Caden, gaapte kort en drukte zich recht, "tot vanavond" sprak hij zijn tas van het dressoir aftrekkend. "Tot vanavond" glimlachte ik tegelijk met Tiffany.
Met een klap was de voordeur dicht en was Caden vertrokken.
"Gaat het echt wel of moet ik school bellen" Tiffany keek me kort moederlijk aan, waarop ik licht de kriebels kreeg. Ze was erg vriendelijk, behulpzaam, en boven op al bezorgd zoals mijn vader.
"Ja, het gaat echt wel. Je hoeft je geen zorgen te maken" knikte ik, een masker op mijn gezicht getrokken. Voelde ik me deze ochtend wat bibberig, zweterig, en ergens toch best wel slap. Maar ik kon moeilijk opnieuw een paar dagen thuis blijven, wilde mijn grotere voorsprong die ik had opgebouwd niet gelijk verliezen. En daarbij ik kon altijd nog naar huis als het niet ging.
"Ik moet ook maar is gaan" fluisterde ik stilletjes.
"Zie je snel" sprak ik nog voordat de deur met een klap dicht was.
"Zo, rook je mij ofsooo" Lillian keek me geschrokken aan, waarop ik direct in de lach schoot, "nee," mompelde en mijn arm rond haar nek krulde.
Dit voelde beter, minder duizelig, plus ik had een soort van steun.
"Had de bel nog niet eens aangeraakt" pufte ze, "tja, was gewoon mazzel" sprak ik knikkend.

Op het schoolplein aangekomen keek ik erg verrast op om Denise te zien staan. Ze had me in weken na dat we waren uitgegaan niet meer aangekeken of tegen me gesproken. Nadat ze tegen me tekeer was gegaan, verschrikkelijke dingen naar mijn hoofd had geroepen en zo meer. Ze keek me net zo verrast aan als ik haar had zien staan. Traag liep ik op haar af, Lillian wenkte dat ze verder zou lopen.
"Hey" was Denise haar stille ochtendstem.
"Hey" kwam er hees over mijn lippen, twijfelend niet wetende of dit wel zo slim was.
"Hoe gaat het" Denise keek me vragend aan, ging ze nu echt doen alsof er niks is gebeurt?!
"Het gaat" sprak ik fronsend, "je praat tegen mij?" mijn wenkbrauwen in een diepe lijn drukkend. "Zo opeens weer na al die weken, nadat je me heb uitgemaakt voor rotte vis en meer, waarom?" vroeg ik Denise niet begrijpend.
Een duizeling voelde ik mijn lichaam binnen treden en wankel begon ik wat stappen te maken. Handen voelde ik mij ondersteunen en verschrikte ogen van Denise voelde ik op mijn lichaam branden. "Gaat het" was haar verschrikte stem, "ja, licht duizelig" mompelde ik wrijvend over mijn gezicht om mijn zicht beter te krijgen.
"Hoelang heb je dat al" vroeg ze bezorgd, "een paar weken al, misschien al langer" kwam er hakkelend over mijn lippen.
"Steeds wanneer ik niet zo vol energie zit als normaal" fluisterde ik zachter.
"Misschien moet je is gaan luisteren naar je lichaam" was haar slimme opmerking, "misschien, maar dat heeft nog altijd niet mijn vraag beantwoord" mopperde ik, licht geirriteerd.
Ze moest zich niet om mij bekommeren, dat deed ze eerder na het uitgaan ook niet dus hoefde het nu ook niet meer.
"Ik, het spijt me" sprak ze langzaam, oprecht.
"Het was niet jouw schuld dat we elkaar kwijt raakte, en ik heb inmiddels uitgevonden wat verschillende van ons die nacht precies hebben gedaan" ratelde ze verder. Haar hoofd wild mee bewegend op haar woorden.
"Sabrina was zo dronken dat haar vriend het beter vond haar mee te nemen naar zijn huis, omdat hij wist hoe boos haar moeder wel niet zou worden" sprak ze luidop, diep in haar hersenspinsels getrokken.
"Lillian is het makkelijkst ervan af gekomen, op het moment dat haar geld op was. Ze iedereen kwijt was geraakt en niet meer kon vinden ook niet in andere discotheken is ze in een bushokje gaan zitten en daar in slaap gesukkeld" ratelde Denise vluchtig op.
"Jij, hebt het meest van ons gedronken, bent met een erg brede spierbundel wezen dansen. Heb nog kort met je broer lopen bekvechten of het niet beter was dat je naar huis ging, en bent daarna nadat je merkte dat je iedereen kwijt was geraakt die avond, met die jongen meegegaan, die je de halve avond heeft lopen begluren. Alsof hij zijn ogen op je had gezet, je hebt ook aardig wat drank van hem burgemeester gemaakt" ratelde ze stilletjes.
"En ik, ben wel gewoon wakker geworden, oké geschrokken want er lag een meisje naast me" sprak ze fronsend.
"Dus, ik wilde je eigenlijk zeggen, het spijt me van mijn stomme gedrag. Te denken dat jij de oorzaak was, dat ik naast haar wakker werd, maar dat had ik aan mezelf te danken. En daar kwam ik pas achter nadat ik grondig onderzoek ben gaan doen naar wat wij nou precies die avond en nacht hebben uitgevreten" sprak ze met een knal rood hoofd.
"Excuus is aanvaard," grinnikte ik, licht geschrokken.
Nu wist ik wat er ongeveer gebeurt was.

Reacties (1)

  • Luckey

    EN ik hou vol dat ze zwanger is van die jongen
    Elk geval een vriendin er bij

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen