Zoals jullie lezers misschien al wel gemerkt hebben, ben ik de afgelopen maanden maar heel erg weinig online geweest. Hiervoor heb ik een reden:
Afgelopen jaar, in het jaar 2018, heb ik in de maand September, mijn pleegzusje, vriendin verloren, ze is 25 jaar oud geworden. Nog geen maand later krijg ik te horen dat mijn collega op het werk, erg ziek is, zieker dan ze voorheen is geweest. En ook zij, heeft ons verlaten.
Dus binnen 2 maanden tijd, heb ik twee dierbare personen verloren, waardoor ik een aardige klap gehad heb. En dan was het jaar nog niet eens om!!
Eind December, beland mijn biologische moeder in het ziekenhuis, kantje boord.
Gelukkig is mijn biologische moeder er weer bovenop, voor zo ver we het kunnen noemen. Dus het jaar 2019, zal voor mij beter moeten gaan verlopen dan het afgelopen jaar 2018. Hiervoor wil ik jullie danken dat jullie toch het geduld en respect hebben gehad, om zoetjes te wachten op nieuw leesvoer.
Heb inmiddels al weer een paar Chapters toegevoegd aan het verhaal en hoop het in de komende periode verder te kunnen laten verlopen.. Alsnog mede bedankt, voor jullie als lezerss.......

De schooldagen leken als een trein langs te razen, zo zaten we op maandag en zo zaten we inmiddels op een donderdag. Een zucht rolde vervolgens over mijn lippen. Vandaag was mijn enige kans, om langs de drogist te lopen zonder dat ik gespot zou worden door enig bekende.
Zo snel ik kon sprintte ik het schoolplein af, het reservaat in.
Bij de plaatselijke drogist kocht ik een zwangerschapstest en met het pakje trillend in mijn hand liep ik vervolgens richting huis. Het kon gewoon niet zo wezen, de afgelopen week had het zo door mijn hoofd heen gespookt dat ik gewoon geen andere keus had. Dit was het geen wat mijn wazige hersenspinsels mij probeerde te vertellen.
Wat Denise probeerde te vermelden.
We hadden er uren en echt uren over zitten praten met z'n twee, en na heel erg veel sniffen en snikken had ik het eruit gegooid dat ik inderdaad naast een best wel leuke jonge wakker was geworden. Maar door de grote, zijn spiermassa en zijn bekende gezicht was ik zo bang dat Lachlan mij wat zou aan doen, dat ik niet anders kon dan zwijgen.
Schaamde me zo diep, zo erg dat ik de jongen niet eens onder ogen durfde te komen.
Met een vluchtige beweging had ik de voordeur uit zijn slot gedrukt, en met een rotvaart was ik de trap op gestormd naar boven. Niemand was thuis, Lachlan was op school en moest daarna door naar zijn werk. Tiffany zat op het moment met Olvin bij mijn vader op kantoor. Caden zat op school net zoals Fay.
In mijn slaapkamer flikkerde ik mijn tas, jas op bed en liep vervolgens met de test in mijn handen naar de badkamer.

Zuchtend schudde ik mijn hoofd, het angstzweet voelde ik kriebelen op mijn rug, het zich vastkleven aan mijn huid. Angstig gleden mijn ogen naar de test, het was nog altijd bezig met wikken en wegen. Ik wilde niet zoals het slechtste voorbeeld dat ik had eindigen.
Daarvoor was ik niet vertrokken uit: Port-Angeles.
Juist daarom had ik het afgelopen jaar zo veel mijn best gedaan.
Al was het alleen al om haar te laten zien dat ik nooit in haar voetstappen wil treden.
Trillerig drukte ik mij recht van de toiletpot. Greep de test en liep rillend naar mijn slaapkamer. Op het moment had ik geluk, was alleen thuis. Maar voor hoelang dat kon ik niet weten, kon ik niet raden.
Voorzichtig legde ik het neer op mijn bureaublad.
Liet mij op mijn tweepersoonsbed zakken en krulde mij vervolgens op.
Het mocht niet zo zijn!!
Het kon toch niet zo zijn!!
Een keer iets te veel gedronken, ergens anders wakker geworden. Hoe kon ik zo stom zijn?!!
Zo dom wezen om me vol te laten gieten met drank?
Of nog een betere vraag niet te hebben geluisterd naar mijn broer.
Nog een paar minuten, dat wisten we het antwoord.
De gedachten er alleen al naar maakte mij misselijk, duizelig en verdrietig. Het mocht niet zo zijn, ik kon mijn leven toch nog niet vergooit hebben? Niet zoals het slechtste voorbeeld dat al had gedaan? Zou haar voorbeeld niet moeten volgen, een ander pad kiezen.
Was nu zo close bij mijn diploma, nog een paar maand.
Ineens loeide het geluid van mijn wekker.
Met een gil sprong ik van mijn bed en geschrokken gleden mijn ogen naar mijn bureau.
Het was tijd!!
Ik stapte trillerig op mijn bureau af, schichtig gleden mijn ogen naar het venstertje.
Moest ik het nu wel doen?
Moest ik niet gewoon wachten tot mijn vader thuis was?
Mijn hoofd schuddend, die gedachten als het ware gelijk weg drukkend, de kop in drukkend. Nee ik kon hiermee niet naar pa, hij zou me vermoorden, kiel halen. Wellicht al mijn boten breken, en dat was iets wat ik wilde vermijden. Koppig schudde ik mijn hoofd, dat ik het eigenlijk helemaal niet wilde zien.
Het gewoon niet wilde weten, want wat nou als ik het wist, wat zou ik dan gaan doen?
Bang dat de test straks een 'ja' of een 'nee' zou laten zien.
En dan was ik gewoon de pineut.
Ik pakte de test beet, kneep mijn ogen stijf dicht en rolde vervolgens de test op in een of andere doek.
Zo, nu kon ik het niet meer zien, maar de test was gedaan.
Alleen wist ik het antwoord nog niet.
Ik durfde gewoon niet!!

Reacties (2)

  • LarryNiam

    Sterkte met alles, ze zullen altijd bij je blijven ookal is dat niet lichamelijk:)

    Ik hoop echt dat ze niet zwanger is...

    1 jaar geleden
  • Luckey

    Gecondoleerd nog voor de verliezen!
    Beterschap voor je moeder!!

    Ze noet gaan kijken
    Ook al denk ik wel dat ze zwanger is

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen