Onwennig, bang voor wat er precies ging komen zette ik aarzelende stappen richting het roestbruin getinte groepje. Met mijn hand tikte ik heel zacht, maar vooral voorzichtig de gloeiend hete arm van Paul aan. Die eerst een riks scheldwoorden nog is uit zijn mond liet rollen.
Op het moment dat Paul half vloekend zijn hoofd naar mij toe draaide, ik met mijn heldere kijkers in zijn donkere poelen blikte. Verstarde ik, voelde ik het kleur uit mijn gezicht trekken en mijn lichaam beginnen te trillen. Die blik, zo hard, zo agressief.
"Wat moet je" snauwde hij, zijn ogen niet van mij aftrekkend.
Mijn lichaam voelde ik meer beginnen trillen, meer beginnen te bibberen, lip bijtend probeerde ik mijn gedachtegang terug op pijl te brengen. Maar zodra ik mijn mond opende kwam er enkel loze lucht uit mijn longen.
"Wat wil je" snauwde Paul nu wel heel erg ongeduldig.
"Sterre" was de bezorgde stem van Lachlan, geschrokken van zijn stem, die ik duidelijk niet verwacht had. Had ik mij zo vlug omgedraaid dat ik begon te wankelen op mijn benen. Met mijn handen naar mijn hoofd grijpend probeerde ik mijn duizeligheid weg te drukken.
Handen voelde ik rond mijn schouders krullen en met een ijzingwekkende gil was ik bij de handen weggesprongen. Zoekend naar wie die persoon geweest moest zijn blikte ik in de meest fluweel zachte ogen. Ze waren zo warm bruin gekleurd dat zijn ogen de kleur van karamel vermengt met hazelnoot bezat, naast die warme intense kleur zat een vleugje groen, zo groen als de kleur van olijven. Die intense blik die de jongeman mij schonk.
Het gevoel wat ik opmerkte in mijn maag, vlinders, alsof er een bom was afgeschoten in mijn maag en de vlinders ruw hen weg probeerde te vinden naar buiten. Mijn wangen voelde ik kleuren, naar donker diep rood en ergens wist ik dat ik heel brutaal bezig was, om zo naar iemand te staan staren.
"Sterre" was de licht geïrriteerde stem van Lachlan, geschrokken trok ik mijn gezicht los van de meest prachtige ogen die ik gezien had.
"Wat is er aan de hand" zijn ogen stonden zo bezorgd dat ik de tranen al voelde opkomen. Het masker dat ik eerst nog op mijn gezicht had staan, was gebroken. En ik voelde me met de seconde meer opgelaten te voelen.
"Niks" kwam er krakend, hees over mijn lippen.
Het tranendal wat al duidelijk verstopt zat in mijn keel proberen terug te drukken. Lachlan fronste zijn wenkbrauwen, "niks" mompelde hij dan ook sarcastisch zijn armen over elkaar heen slaand.
Ik schudde vervolgens mijn hoofd, liet mijn blik afglijden naar Paul, die mij ook nog duidelijk vreemd stond aan te gapen. Nadat onze blikken kort elkaar gekruist waren, kon ik duidelijk een vraag zien staan in zijn ogen. Maar het nu beantwoorden kon ik niet, durfde ik niet.
Met grote ogen keek ik van Paul naar Lachlan en van Lachlan door naar de jongen met zijn prachtige ogen. Geschrokken deinde ik een stap naar achter, die blik, die ogen, ze zonden iets uit als intens, liefde, bezorgdheid.
Met mijn adem zo diep in mijn longen gezogen, tranen die ik voelde drukken stoof ik ineens langs de jongens heen het bos in.
Stap voor stap wist ik bepaalde takken, te ontwijken vooral ik de eerste keer struikelde over een boomwortel. Drukte mij huilend recht en begon vervolgens verder te rennen. Huilend, ik moest hier weg.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy
    Dit gaat niet goed komen

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen