"Ik wil niet vervelend zijn of nog meer druk op je schouders leggen" was de stem van Edward, zijn ogen die hij erg vijandig had staan gleden van Embry's gezicht, naar die van mij, gelijk viel het vijandige van zijn gezicht en een kleine glimlach rond zijn lippen. "Maar je vader heeft straks een afspraak met Carlisle, misschien is dat het aangewezen moment" zijn wenkbrauwen had hij gerezen.
Bedenkelijk begon ik te fronsen met mijn wenkbrauwen.
Alsof mijn lichaam zich begon aan te spannen voelde ik al mijn spieren zich aanspannen, mijn hart voelde ik een paar slagen missen en ineens versneld te kloppen. 'Straks al' weergalmde het door mijn hoofd, ik knipperde een aantal keer met mijn ogen, "dan ben je er wel vanaf" was daar de stem van Alice.
Ze glimlachte licht en stapte naar Jasper toe, die vreemd opkeek van het schaakbord.
"Succes" grijnsde de man, zijn duim opstekend.
Ik slikte kort, keek Carlisle Cullen aan die begon te knikken, "hij zal naar je luisteren" glimlachte de man, "ja om mij daarna tussen zes plankjes te timmeren" mompelde ik gesmoord. "Nee, zo is je vader helemaal niet" was daar een tinkelende vrouwen stem. De stem die ik eerder wat snerend hoorde.
"Je vader is beschermend, vriendelijk, en begaan. Hij is niet in staat iemands leven te nemen" sprak ze wijs.
"Geloof me, als jouw kind thuis komt met het geen wat mij nu overkomt, dan denk ik dat je er wel anders over denkt" mompelde ik gesmoord. Een zucht rolde over mijn lippen.
"Ben je zwanger" Embry keek me onderzoekend, maar vooral verbluft aan.
"Sterre" hij drukte zijn wenkbrauwen op een dunne rechte streep, op moment dat mijn warme kijkers in die van hem gleden. Voelde ik mij opeens weer week worden, opeens weer vreemd, alsof ik niet wist hoe ik mij moest gedragen bij die gast, alsof ik niet wist of hij wel te vertrouwen was.
Ten slot wilde hij al meer dan een jaar niets met onze familie te maken hebben.
"Komt de gene erachter die al meer dan een jaar niet met zijn familie wild doorbrengen" mompelde ik licht geirriteerd.
"Dat is het niet, ik haat verplichtte etentjes," gromde hij licht op zijn tenen getrapt, "vele van ons, maar wij zijn er ook gewoon" katte ik terug. Mijn armen over elkaar heen slaand.
"En wat denk je nu met de informatie te gaan doen hé, naar mijn broers rennen? Mijn vader, Tiffany?" sarcastisch riep ik mijn woorden op, mijn wenkbrauwen zo diep in een streep gedrukt. Embry begon zijn hoofd te schudden en in zijn ogen kon ik zien dat hij zich gekwetst voelde.
"Nee" sprak hij stil, zijn hoofdschuddend.
"Dat zijn jouw zaken" "mooi" gromde ik, hem een laatste blik gunnend dat ik er niet erg blij mee was, dat hij het nu wist. Nog eerder dan mijn vader, broers, zussen.
"En ik hoop dat je zwijgt, niet iedereen hoeft het te weten. Het is al erg genoeg dat ik in mijn moeders voetstappen gestapt ben, en alleen al daarvoor zou ik de zelfde naam kunnen krijgen" rolde er over mijn lippen "tuurlijk zwijg ik, van mij zullen ze niks horen" Embry keek me met een blik in zijn ogen aan die ik niet begreep.
"Bedankt" wist ik stilletjes over mijn lippen te krijgen.
Opdat rinkelde de voordeurbel en voelde ik de zenuwen verder mijn lichaam binnen dringen. Met de seconden voelde ik mij ademhaling versnellen en voor even dat ik dat ik out zou gaan. Mijn vader was er, en over een paar minuten zou er vast een heel scheldwoordenboek gevuld kunnen worden.
"O, oké, natuurlijk, er is toch niets ernstigs" was de bezorgde stem van mijn vader.
"Geduld, David" was de kalmerende stem van dokter Cullen, met een wenk liep ik naar de gang en volgde de twee heren naar het kantoor van Carlisle.

Reacties (2)

  • Luckey

    Ik doe vast oordopjes in
    Als die vader los gaat
    Vind voor Sterre het ergste
    Heeft ze alles weer een beetje op de rit
    Gebeurd er dot

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    Oh dipshit, wanneer komt die abbortie

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here