AARON O'CONNOR


Only the dead have seen the end of war.

Het duurde niet lang voor Aaron Robbie ook binnen zag komen. Het verbaasde Aaron niks. Robbie was altijd stipt op tijd, zo ook deze keer. Aaron was wat vroeg geweest, maar dat was een bewuste keuze geweest. Hij vond het niet erg om te genieten van de sfeer dat er in zo’n kroeg hing.
Aaron zag hoe Robbie benaderd werd door de zangeres. Hoewel hij te ver zat om te horen wat er gezegd werd – met het lawaai dat hier was, was een meter afstand waarschijnlijk al te ver – kon hij het wel raden. De manier waarop de zangeres naar Robbie toegebogen stond, zei genoeg. Ze was om gratis drankjes aan het bedelen door met haar lange wimpers te knipperen en de naïeve jongeman het idee te geven dat ze geïnteresseerd was, of de hitsige mannen te laten denken dat ze wel met hen wilde slapen – uiteraard tegen betaling.
Hoewel Aaron wist dat Robbie hier niet voor zou vallen – hij was niet voor niets alleen in mannen geïnteresseerd – zag hij ook hoe eeuwige gentleman Robbie de zangeres naar de bar leidde en inderdaad een drankje voor haar kocht.
Het duurde wel even voor ze uitgepraat waren. Hoewel Aaron daar geen problemen mee had – Robbie mocht uiteraard praten met wie hij wilde – werd zijn blik toch telkens door het tweetal getrokken terwijl hij wachtte op Robbie. Dat was ook logisch natuurlijk. Hij had met Robbie afgesproken en Robbie stond daar al dan niet te flirten met een knappe dame, al meende Robbie het heus niet. Er was niks wat achter hun gesprek gezocht hoefde te worden, behalve dat die zangeres iets te duidelijk Robbie voor zichzelf aan het claimen was en dat ze Robbie gewoon niet de kans gaf om uit haar klauwen te ontsnappen. Dat was alles.
Zijn eigen drankje was allang op en ergens overwoog hij om naar de bar te lopen om een nieuwe te halen. Maar waarom zou hij dat doen? Dan zou hij zijn zitplek kwijt zijn en Robbie’s gesprek onderbreken. Dat was niet de bedoeling. Robbie kon praten met wie hij wilde. Toch bleef de neiging. Aaron weet het aan het feit dat hij gewoon een drankje wilde.
Uiteindelijk liep Robbie dan toch naar Aaron toe, met drankje. Kijk, hij hoefde niet eens op te staan voor een nieuwe.
“Ik heb een huwelijk vermeden. Laat ons drinken!” vertelde Robbie trots.
“Op verbroken verlovingen!” antwoordde Aaron, het enthousiasme van Robbie imiterend. Ze tikten hun glazen tegen elkaar aan om het te vieren. Hij vertelde maar niet wat hij de afgelopen dagen gedaan had. Hij had gerookt, gedronken, had met willekeurige mensen geslapen. Oftewel, alles wat God verboden had. Maar op dit moment wilde hij daar niet aan denken, maar gewoon Robbie’s succes vieren.
De zangeres had haar plaats weer ingenomen en begon te zingen. Al vanaf het moment dat de eerste akkoorden speelden, bekroop Aaron al een ongemakkelijk gevoel, wat alleen maar erger werd toen het refrein werd ingezet. “The only one whou could ever reach me was the son of a preacher man,” waren de woorden van de zangeres. Haar blik liet geen twijfel over over welke ‘son of a preacher man’ het ging.
De zangeres kwam het podium af, recht op de tafel van Aaron en Robbie af, om daar op Robbie’s schoot te gaan zitten. Serieus? Waarom? Ze had het wel voorzien op Robbie. Kon ze niet zien dat hij zich er niet comfortabel bij voelde? Als ze niet het middelpunt van de aandacht geworden waren, had Aaron er serieus wat van gezegd. Het was niet alsof Robbie haar had uitgenodigd, en zij drong zich op.
In plaats van iets te zeggen, pakte hij zijn glas op en dronk hem met een grote teug leeg. Zijn greep verstevigde iets toen de zangeres haar lippen op die van Robbie plantte. Echt, die te zwaar opgemaakte vrouw moest gewoon met haar poten van hem afblijven. Hoewel het de droom van 95 procent van de mannen was om de uitverkorene van deze dame te zijn, was het wel duidelijk dat Robbie zich er niet gemakkelijk bij voelde. Waarom moest ze zich zo aan hem opdringen?
Met een iets te harde klap zette hij het nu lege glas weer op tafel en hij stond met een ruk op. Zijn stoel viel achterover. Hij kon het niet langer aanzien, maar wist ook wel dat hij voor Robbies (en zijn eigen) veiligheid niks kon zeggen. Wat voor man zou haar nou afwijzen? Alleen de mannen met een trouwring om de vinger, en zelfs dan niet altijd, en de mannen die geen vrouw wilden. En een trouwring had Robbie zeker niet.
“Ik haal nog een drankje,” meldde hij kortaf, waarna hij zich door de menigte, die zich rondom de tafel verzameld had, baande op weg naar de bar. Hij moest even weg daar. Het was hem veel te druk en hij wilde daar niet in de belangstelling staan, zelfs al was hij ook alleen een toeschouwer die toevallig aan dezelfde tafel zat. Hij kon niet langer zien hoe zij zich over hem heen gedrapeerd had. Het voelde zo ontzettend nep. Iedereen wist dat ze slechts op zoek was naar iemand die haar voor nachtelijke activiteiten zou inhuren, wanneer het zingen klaar zou zijn. En Aaron wist ook dat Robbie niet die persoon zou zijn, net als iedereen die ogen had en kon zien hoe ongemakkelijk Robbie zich voelde en hoe hij totaal niet wist wat hij moest doen. Ja, zenuwen, zou de zangeres zeggen. Of hij was onervaren, een broekie. Dus waarom zou ze het toneelstuk van geveinsde interesse nog langer volhouden? Of was ze er zo zeker van dat ze dat broekie wel wat zou leren?
Ach, houd op toch.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here