Foto bij Hoofdstuk 24

Ze klom al van de boot voordat Filip aangemeerd had. Gelukkig landde ze op het zachte zand, en niet in de zee. Strompelend rende ze verder het strand op, en schreeuwde. Het kon haar niet meer schelen of ze geesten of zeemeerminnen of wie dan ook verstoorde. Ze wilde alleen haar vrienden terug.
      “Devan! Faraj!”
      Niets. Alleen het water en de wind.
      “Devan!” Ze keek in het rond en liep verder door, van het zand naar gras.       “Faraj!”
      “Rowan?”
      Haar hart sprong op toen ze Faraj’s stem herkende. “Faraj? Waar zijn jullie?”
      Een man verscheen tussen de karige begroeiing op het eiland, en het was hem. Faraj. Ze rende naar hem toe en omhelsde hem. En hij was echt. Hij was echt en zijn hart klopte en hij leefde.
      “Faraj, je leeft.” Pas toen ze hem losliet, betrok haar gezicht. “Waar is Devan?”
      Hij zuchtte en keek naar de grond.
      “Leeft ze nog? Ze leeft toch nog?”
      “Ja,” zei hij zachtjes, “maar ze heeft zorg nodig. En ik – ik heb gedaan wat ik kon, Rowan. Ik zweer het.”
      “Ik geloof je.”
      Filip kwam nu uit zijn boot tevoorschijn en volgde Rowans voetstappen naar Faraj.
      “Dit is Filip,” zei ze. “Hij heeft me hier gebracht.”
      “Heeft hij je gered?”
      “Niet precies…” Ze wuifde het weg. “Dat is niet belangrijk nu.”
      “Ja. Devan.”

Ze vonden haar in de schaduw, in een geïmproviseerd bed van bladeren en mos. Haar kleding was gescheurd en haar hoofd was bedekt met geronnen bloed, dat in haar haar vast zat.
      “Devan.”
      Ze deed haar ogen open en glimlachte moeizaam. “Rowan?”
Rowan glimlachte en ze wilde niets meer dan haar omhelzen, hoewel ze wist dat het een slecht idee zou zijn. Ze wilde haar niet verder pijn doen.
      “Ja. Ik ben hier.”
      “God,” ze schudde langzaam haar hoofd en vertrok haar gezicht. “Wat ben ik blij je te zien.”
      “We moeten haar hier weg krijgen,” zei Faraj. “Ze heeft hulp nodig.”
      “Het gaat wel.” Devan grimaste. “Ik heb alleen constant hoofdpijn en ik ben duizelig als ik omhoog probeer te komen. Verder ben ik oké.”
      “Devan.”
      “Oké,” zei ze tegen Faraj. “Ik weet het.”
      “Het komt goed.” Rowan gebaarde naar Filip. “Dit is Filip. Hij heeft me hier gebracht en hij kan ons helpen.
      “Sorry dat ik niet kan opstaan om je een hand te geven.”
      “Kan je haar helpen?” Faraj klonk zo bezorgd.
      “Ja,” zei Filip. “Denk je dat haar op kunt tillen? We moeten haar naar mijn huis zien te krijgen.”
      Faraj keek naar Devan. “Devan?”
      “We hebben het eerder gedaan.” Toen keek ze naar Rowan. “Lijkt erop dat ik toch mijn avontuur krijg. Een schipbreuk, een knappe prins van ver weg die me komt redden.”
      “Ik ben geen prins,” zei Faraj blozend.
      “Maar je bent wel knap.” Devan grinnikte en stak haar arm uit terwijl Faraj bij haar neer hurkte. “Neem me in je armen, mijn held.”
      Rowan en Filip keken elkaar aan en schoten in de lach. Het was een bevrijdende lach, een harde lach, want eindelijk leken de dingen niet zo hopeloos meer. Ze hadden Devan en Faraj gevonden en ondanks dat hun schip nu niet meer dan een wrak was, hadden ze het allemaal overleefd. En dat was het belangrijkst.
      Ergens in haar was nog steeds dat stemmetje, dat stemmetje dat haar vertelde dat ze nog steeds vast zat hier, zonder schip en zonder huid. Maar ze wilde blij zijn voor nu. Devan zou het overleven. Ze zouden een manier vinden om haar huid te vinden. Ze wilde het geloven. Ze moest het geloven.
      Ze liepen over het zand, Faraj met zichtbare moeite, maar niets aan hem suggereerde ook maar dat er iets was wat hem Devan zou doen loslaten. Ze had haar ogen dicht en haar gezicht in zijn borst gedrukt. Ze rilde een klein beetje, maar Rowan keek weg. Ze zou het waarschijnlijk niet waarderen als ze staarde. Het zou goed komen met Devan.
      Faraj legde haar voorzichtig in de boot en ging zitten met zijn benen gekruist en Devans hoofd in zijn schoot. Rowan en Filip stapten in en toen dook Elis weer op en legde haar armen op de rand van de boot, recht voor Faraj’s neus. Hij slaakte een gil en Devan schoot in de lach.
      “Wat is er?”
      “De zeemeermin is terug!”
      “Ze is oké, Faraj.” Rowan grijnsde. “Ze heeft ons geholpen.”
      “Wat? Waarom?”
      “Omdat ze mijn geliefde is,” antwoordde Filip voor haar.
      “En ze heeft mijn leven gered,” voegde Rowan toe. “Ik vertrouw haar.”
      “Weet je het zeker?”
      “Ik weet het zeker.”

Reacties (1)

  • Livgardet

    Ja, ze leven nog!
    En oh Devan, hahahaha.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen