Foto bij Chapter seventy-four

In overleg met mijn moeder, ben ik samen met mijn vader en mijn broer, Kai, teruggekeerd naar Hokkaido. Mijn moeder is achtergebleven bij Inazuma Japan en hun coach om een plan te bedenken. Daarna zou ze ook naar Hokkaido komen, voordat we samen naar het eiland vertrekken waar het International tournament plaatsvindt. Dat plan opstellen is nu een week geleden. Inazuma Japan is al naar het eiland waar de Internationals zullen plaatsvinden. Wanneer mijn moeder terugkeert met een bevestiging van de coach dat het veilig is, kunnen wij ook gaan.
Een diepe zucht verlaat mijn lippen als ik op het voetbalveld sta. De afgelopen dagen heb ik hard getraind. Mijn blessure is volledig hersteld en mijn spieren zijn weer volledig opgebouwd voor het tournament. Hakuren is sinds het Football Frontier Tournament veel uitgedaagd door verschillende scholen. Ieder van hen kwam met een zelfverzekerd gevoel naar Hokkaido toe om de strijd aan te gaan, maar geen enkeling heeft succesvol Hokkaido weer verlaten. Ik heb maar in enkele wedstrijden mee gespeeld. Het waren vooral de huidige spelers van Hakuren zelf, die sterk genoeg waren om te winnen. Ik stapte pas het veld op wanneer de tegenstanders grof begonnen te praten. Weigeren om de wedstrijd te starten omdat ik niet het veld op wilde en dat vervolgens de winst naar hun zou gaan, omdat wij zogenaamd niet wilde spelen. Of omdat ik zogenaamd bang was. Iedere keer als er zoiets voor viel, was de wedstrijd met 10 minuten al beslist. Dat is wellicht een nare eigenschap die ik over heb gehouden aan mijn tijd bij Aliea Academy. De energie is echter nooit volledig verdwenen waardoor ik altijd in de gaten wordt gehouden. Door mijn moeder, nu ook weer door mijn vader en Kai, en door de autoriteiten waar ik al meerdere malen door ben opgeroepen vanwege incidenten. Het litteken is nog vers en knapt hier en daar nog wel eens open, maar daar zal ik mee moeten leren leven. En ik zal het moeten verbergen. Voor mezelf, maar vooral voor de mensen om mij heen.

Met een zucht verlaat ik het veld waar ik op sta. Bij de reservebank pak ik mijn snowboard van de grond en werp een blik op Kai. Zijn blik is op zijn telefoon gericht. ‘Yo,’ mompel ik. Kai maakt een zacht “hm” geluidje zonder verder op te kijken. ‘Ik ga snowboarden. Ik ben straks weer terug,’ meld ik hem. Met mijn board maak ik aanstalten om weg te lopen, totdat Kai mij tegenhoudt. Hij werpt een blik op het voetbalveld en kijkt mij daarna aan. ‘Hoe ging je training?’ vraagt hij. Ik trek vragend mijn wenkbrauw op, sla even een zucht en klik mijn armband los. Ik overhandig het hem en duw met mijn vingers zacht tegen zijn voorhoofd. ‘Alsjeblieft, ga maar observeren. Kijken of je de volgende keer wel mijn schoten kan stoppen,’ plaag ik hem. Kai bromt even naar mij maar laat mij toch passeren. ‘Je mag éen afdaling maken, daarna moet je terugkomen. Er komt zo bezoek voor je voor een speciale training,’ roept hij naar mij. Ik stop verbaasd met lopen en draai mij naar hem om. ‘Speciale training? Weet je zeker dat die mensen betrouwbaar zijn?’ vraag ik onzeker. ‘We weten niet wat Kageyama van plan is, Kai. Trainingen van buitenaf zijn misschien wel gevaarlijk.’ Kai lacht alleen maar even en grijnst dan naar mij. ‘Pfft, ik zal het doorgeven dat je ze niet vertrouwt. Ga nou maar, ik zie je straks weer en dan daag ik jou uit. Kijken of je mijn nieuwe block techniek kan overmeesteren of niet,’ grijnst hij mij toe. Ik rol even zuchtend met mijn ogen en zwaai kort voordat ik naar de bergen vertrek.

Met mijn sneeuwbril voor mijn ogen, sta ik bovenaan de hoogste berg voor een afdaling. De wind speelt met mijn losse haren en ik kijk met stralende ogen naar beneden. Jarenlang ben ik bang voor deze afdaling geweest. Vaak genoeg heeft Atsuya mij uitgedaagd om deze afdaling te maken, maar nooit eerder heb ik het gedurfd. Maar nu heb ik besloten om de afdaling te maken. Terwijl de zenuwen door mijn lichaam gieren en mijn maag zich nog net niet omdraait, stap ik op mijn snowboard. De riempjes klik ik vast en neem nog een diepe teug adem voordat ik mijzelf afzet. Op een hoge snelheid raas ik naar beneden, zigzag ik langs de obstakels en maak dan een hoge sprong van de helling af. Een gevoel van vrijheid raast door mijn lichaam. Een overwinning voor mijzelf om niet langer bang te zijn, maar mijn angsten te confronteren. Datzelfde zal ik doen met de angst die ik voor mijzelf draag. En datzelfde zal ik ook met Kageyama doen. Mijn angst voor hem zal voor eens en altijd verdwijnen als ik klaar met hem ben.

Na mijn afdaling, loop ik met een bonkend hart terug naar de school. De afdaling was heftiger dan ik had verwacht, maar ik ben blij dat ik het alsnog gedaan heb. Mijn sneeuwbril zet ik bovenop mijn hoofd en kijk stralend naar de lucht boven mij. Nu kan ik eindelijk Atsuya uitdagen om tegen mij te racen, nu ook ik van deze berg af durf. Een diepe zucht verlaat daarna mijn lippen en sla dan een beetje treurig mijn blik neer. Ik mis Atsuya. Nadat ik hem verteld had dat ik ook van hem hield, deed het extra veel pijn om afscheid van hem te nemen. Hem nu ook niet te mogen zien, maakt het nog moeilijker, maar gelukkig is het maar voor tijdelijk.
Met een kleine glimlach op mijn gezicht, loop ik richting het voetbalveld. In de verte zie ik een klein groepje bij elkaar staan. Kai en mijn vader staan zo te zien met een paar mensen te praten, maar ze blokkeren mijn zicht als ik langs hen heen wil kijken. Als mijn moeder voorbij hen stapt, beginnen mijn ogen te stralen. Dat betekent dat er een plan in werking is gezet en dat we kunnen vertrekken. Ik roep ze luid tegemoet en er wordt verrast omgekeken. Kai zijn verbaasde blik verandert al snel in een grijns en stapt opzij. Met grote ogen kijk ik naar de twee jongens die daardoor tevoorschijn komen en stop abrupt met lopen. Het snowboard in mijn handen laat ik vallen en sla mijn hand voor mijn mond als Atsuya en Shiro mij tegemoet komen lopen. Ik vlieg de twee om hun hals en knuffel hen beide stevig. ‘Wat doen jullie hier?’ vraag ik vol ongeloof. ‘Jullie moeten bij de Internationals zijn!’ voeg ik eraan toe. Mijn moeder komt op ons aflopen en kijkt mij glimlachend aan. ‘Speciale training voor jullie drie. Als dit succesvol wordt, dan winnen jullie geheid het tournament,’ legt ze uit. Ik kijk haar niet begrijpend aan en bijt onzeker op mijn lip. ‘Maar hoe zit het met Kageyama? Hoe zit het met Inazuma Japan? Ze missen nu twee strikers, een verdediger en een keeper, want Kai is hier ook!’ roep ik vol verbazing. ‘Maak je daar maar niet druk om, Kai vertrekt vanavond. Afhankelijk van hoe jullie training gaat, zullen jullie bijna geen wedstrijd hoeven missen,’ legt ze uit. Ik knik begrijpend en slaak dan een zucht. Mijn blik gaat éen voor éen iedereen langs en stop dan opnieuw bij mijn moeder. ‘Dus, wat is het plan?’ vraag ik haar. Met fonkelende ogen klapt mijn moeder haar handen samen en verschijnt er een grijns op haar gezicht. ‘We gaan terug naar de tactiek van vroeger,’ zegt ze stralend. Met grote ogen kijk ik op naar mijn moeder. Een beangstigend gevoel bekruipt mijn lichaam en het voelt alsof alle lucht uit mijn longen wordt geknepen als ze haar zin afmaakt: ‘The Ice Queen and the Frost Twins.’

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh god
    Komt dat wel goed?!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here