Het is me teveel. De hele avond kroelen in je bed zonder dat je in slaap valt is een fout. En ik maak veel van dat soort fouten. Er is veel gebeurd de afgelopen tijd. Mijn ouders zijn net gescheiden, ik probeer ermee om te gaan, maar dat is nogal lastig. Er is maar een ding te doen. een frisse neus halen. Dat helpt meestal wel. Stiekem sloop ik uit bed en pakte uit de kist een jas die je alleen in de zomer zou aantrekken. Maar het was winter. De vorst was buiten zo erg dat je al uitgleed op de sterkste schoenen die bestonden. Ik kroop met me slecht vastgestrikte wandelschoenen door het raam. Ik loop op takken naar beneden, totdat ik het ijachtige gras voel. voorzichtig spring ik van de laagste tak en loop ik voorzichtig en al weg van ons pand.

De stoepen waren zo glad als je maar kon bedenken, Ik ben maar liefst al 15 keer uitgegleden en ik ben nog maar 13 meter weg van huis. Altijd als pap ging hardlopen, liep hij hetzelfde rondje. Ik was van plan dezelfde route als hem te nemen. Maar toen kwamen er twee nadelen. 1: De stoepen waren te glad voor zo'n lange tocht. 2: Toen ik weer dacht aan wat papa mam heeft aangedaan,besloot ik nooit meer zijn hardloop route te volgen. Er is maar een andere oplossing. Door het bos.

Het is pikdonker in het bos. Ik hoor alleen het gekreukel van de bevroren blaadjes onder me. Soms hoor ik geritel en dan in een flits vliegt er een wild dier voorbij. Ik durf niet hardop te praten, dus zeg ik in mijn hoofd: ''Je bent niet bang in het donker, je bent niet bang in het donker!'' En dat minuten door.Op een gegeven moment verschijnt de maan tussen de bomen door. Nu kan ik eindelijk wat meer zien! Ookal is het meer ietsjes meer. Ik kom aan bij een ktuispunt. Van schrik sta ik stil. Ik liep vroeger met mijn oudere broer heel vaak in het bos,maar dit stuk van het bos heb ik nog nooit gezien. Oke, Finnie,welke kant moet je op? Links, rechts of vooruit?Me benen trillen zoveel als ik maar kan bedenken. Ik wil alleen nog maar naar huis! Een frisse neus halen in de kille winter is het slechste idee ooit! Ik trap tegen een dikke tak. "Help me!'' Schreeuw ik zo hard ik kan. Toen bedacht ik me opeens iets. Teruggaan, dan kon ik de weg wel weer vinden. Ikdraaide me om. Tot mijn verbazing zag ik in de verte een lantaarn lichtje. En het lichtje bleef daar niet hangen. Het kwam steeds dichterbij! Steeds meer de manenschijn in. Ik liep naar achter en wou naar rechts rennen. Maar daar kwam een groep vol met lantaarn lichtjes aan! Ik besloot zo snel mogelijk naar links te rennen, daar was een kudde met lichtjes! En je raad het al, vooruit was ook geen keus, De lantaarn lichtjes waren overal! ''Help! I-Ik ben omsingeld!'' Schreeuw ik weer.Niemand antwoord. Alleen het gegrom van de donkere figuren geven antwoord natuurlijlk. Voordat ik het wist, kwamen ze in het maanlicht te voorschijn. Ik was zo bang als wat dan ook! De monsters zijn onomschrijfbaar! Zo eng zijn ze! Ik loop langzaam naar achter, maar dan struikel ik. ''Auw! Me benen!" Ik voelde me hele lichaam nauwelijks meer. En de monsters kwamen dichterbij en dichterbij. Ze waren zo dichtbij dat....ik...alleen..nog maar...

Ik knipper met mijn ogen. Langzaam kom ik overeind. ''Waar ben ik?" Zeg ik vragend en onbegrijpelijk. ''Finnie!'' Ik herkende die stem, dat is die van..''Mam!?!'' Zeg ik overdonderd blij. Alles wordt weer helder. Mama rent naar me toe en geeft me een knuffel. ''Wat is er gebeurd?'' Zeg ik. ''De mensen zagen je bloedend en al liggen in het bos!'' Toen herinnerde me ik de monsters weer. Ik voelde een rilling over me rug kruipen. Ik wou er niet meer aan denken. '' En nu?'' Zeg ik verbazend en ik haal de deken van me benen af.Ik zie helemaal gips over me benen. En nog wat bloed druppeltjes. Ik hoor geluiden. Ik kijk op. Daar staat mama, glimlachend met een rolstoel in haar handen. Ik glimlach terug en ik klin voorzichtig in de rolstoel.


--5 YEARS LATER--


Tot de dag van vandaag weten we nog steeds niet wat er is geberud in het bos, maar, dat hoef ik ook niet te weten. Ik ben veilig bij me familie en dat is alles wat ik wil. Raadsels wil je weten, maar de antwoorden? Dat zijn nachtmerries.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here