Ik en Emily zijn beste vriendinnen, dat weet iedereen.
Maar ook als je denkt dat je het niet meer kan zijn, de ander komt alsnog op voor je.
En dat is nou het mooi aan een speciale vriendschap.

Het is herfstvakantie. Één week waarin ik alles kan doen wat ik wil. Chillen met Emily, pranks uithalen met Emily en nog veel meer. Het spannendste van alles is dat deze week "Het Jeugd Top Voetbal Team" (HJTVT) wordt bekend gemaakt. Emily en ik kunnen allebei best wel goed voetballen. We willen allebei heel graag in het Jeugd team. Het wordt een leuke week!

--DAY 1--

''Daar ben je!'' Roept Emily opgewonden. Ze staat voor de deur met chocolaatjes en snoepjes en veel meer van mijn lievelings eten. Ze omarmt me hevig. "We wonen naast elkaar, zo lang kunnen we elkaar ook niet missen.'' Zeg ik lachend en ik omarm haar ook. Ze haalt haar schouders op en rent naar boven. Ik ren haar achter na. We gaan smaen op onze bank liggen met allebei een zak chips. ''Zo Lena, klaar voor de onthulling van de voetbalteams?'' Begon ze opeens. '' Uhm, ja hoor'' Zei ik stamelend terug. ''Ik ben alleen een beetje nerveus. Misschien zitten we er helemaal niet in!'' Zei ik wanhopig. Emily vertelde toen dat het haar niet uitmaakte, of ze er wel of niet in zat. Als ze maar met mij kon omgaan. En dat was ongeveer het aardigste wat ik ooit heb gehoord.

--DAY 2--

Ik word wakker en denk niet aan ontbijten, doorslapen of Emily bellen. Ik ging voetballen. Morgen was de selectietraining. Ik moest er helemaal klaar voor zijn. Ik pakte de bal, stuiterde een paar keer en ging aan de slag. Eerst deed ik een warming up, daarna op goal schieten, en toen deed ik trucjes. Ik moest weer even inkomen, ik had het al best wel lang niet meer gedaan, maar het ging geweldig goed! Dat was een toppunt. '' Lena! Wat ben je allemaal aan het doen?'' Hoorde ik een stem bij de deuropening zeggen. ''Oh, hoi mam! Ik ben aan het oefenen voor de selectietraining van morgen!'' Zei ik vastberaden. Alsof ik al zeker wist dat ik erin kwam. En eerlijk gezegt, dat dacht ik ook een beetje. ''Oh, dat is mijn topdochter!'' Ze rende naar me toe, knuffelde me zo hard dat ik niet meer kon ademen en gaf me een kus op me wang. ''dankje mam..'' Zei ik maar ik vond het nogal genánt. Toen knikte ze met een rare glimlach en liep weg. Tot in de avond ging ik wel door met voetballen. Maar met kleine pauzes van 5 minuten! Als de selectie coach me had gezien vandaag, dan was ze zo verrast geweest dat ze me gelijk in het Top Team zou zetten! Bij de laatste paar minuten belde Emily me, maar ik kon niet opnemen. Ik moest me training afmaken! Iets in mij zei dat. Sorry Emily..

--DAY 3--
Al vroeg stond ik op om mijn sportkleding aan te trekken, stretch oefeningen te doen, een boterham te maken en snel weg te rennen. Ik had geeneens dag gezegt, maar dat was ook niet nodig. Ik had haast. Gauw rende ik naar het huis van Emily. Ik belde aan, maar niemand deed open. ''Hier ben ik!'' Hoorde ik die lieve stem van Emily zeggen. Ik keek naar links, daar stond ze, in sportkleding en al. ''Kom, zullen we gaan?'' Vroeg ik en ik knikte met mijn hoofd naar het pad. Emily knikte ja terug. Toen we op de helft van de wandeling waren, voreg ze me opeens iets. ''Waarom nam je gisteren niet op Lena?'' Ze zei het verdrietig, dat hoorde ik. ''Ik wou hard trainen voor vandaag, daarom. Sorry daarvoor.'' Zei ik gewoon terug. '' Het maakt niet uit,'' Zegt Emily. ''Ik was alleen bezorgd.'' En ze liet een glimlach verschijnen. Ik glimlachde terug en we kwamen bij het voetbalveld. De selectiecoach wees onze plek aan en, we begonnen. Al na 2 minuten was ik kapot, maar ik gaf niet op. Dit is een selectietraining. Die hoort zwaar te zijn. Het leek wel uren doorgaan. Bij de pauze zaten ik en Emily op hetzelfde bankje. We staarden naar de andere die selectie deden. Sommige waren zo slecht als wat dan ook, andere waren best wel goed. Emily stoot haar elleboog tegen de mijne aan. ''He'' Zegt ze. ''Je doet het geweldig!'' Zegt ze stralend.''Awh, dankje.'' Zeg ik terug. Ik leeg me hand op haar schoot. ''Jij doet het ook fantastisch.'' We glimlachte allebei nog een keer naar elkaar. En toen kwam er een harde fluit. De training ging weer verder.

--DAY 4--

Ik sliep vannacht lang uit, dat merkte ik toen ik op de wekker zag dat het al 10:30 uur was. Ik zag een berichtje van Emily op me telefoon. Er stond dat de selectiebrieven vannochtend in de brievenbus waren gestopt. Ze vroeg of we in onze vriendschapsboom die brieven open konden maken. Ik antwoordde ja terug, en klom door het raam op de takken naar het midden van de boom. Altijd als we iets wouden bespreken gingen we naar onze vriendschapsboom. Die zat tussen onze huizen in. Ze zat er al, Emily. Ze zat haar favoriete boek lezen. ''Hier ben ik!'' Zei ik hardop. ''Oh hey!'' Zei ze terug. ''Klaar om de brief te openen?'' Zei ze opgewonden. Ik zei ja terug en ik hield de brief stevig vast. We telden tot drie en toen openden we onze brieven. Tegelijk zeiden we iets. Emily zei: ''Jaa! Ik zit erin!'' En ik zei: ''Oh nee!'' We keken elkaar wanhopig aan. Ze troostte me alleen ik zei dat het niet uitmaakte en dat ik blij voor haar was. En dat was ik ook, alleen ik was wel verdrietig dat ze mij niet hadden gekozen.

--DAY 5--

De volgende ochtend Liep ik naar Emily's huis, ze opende de deur en stapte zelf naar buiten en deed de deur weer dicht. ''Hey zin om te-'' Zei ik maar ik kon me zin niet afmaken. Ze zei gelijk gauw: ''Sorry geen tijd!'' En ze rende weg. Pal voor me neus. Treurig liep ik terug naar huis. De hele dag ging het zo verder. Ze wou helemaal niks met me doen. Alsof ze me was vergeten door dat suffe topteam. Ze negeerde me zomaar! Ik wou dat we nooit op voetbal gingen. Ik wil de oude Emily weer terug. Die avond deed ik m'n raam open voor frisse lucht, maar toen kon ik haar horen. ''Mam! Kijk! Mijn contract voor Het Jeugd Top Voetbal Team!'' Haar moeder reageerde blij en trots terug. Ze zaten daar te feestten. Maar zonder mij.

--DAY 6--

De hele dag had ze me alweer genegeerd. Dus in de avond besloot ik maar in die saaie boom te gaan zitten. Ik zat daar maar op me telefoon te gluren, zonder ook maar één keer aan Emily te denken. Maar dat was onmogelijk. Toen hoorde ik een schuifraam opengaan. Ze kwam over de takken naast me in de boom zitten. Het was Emily. En ze had haar contract in haar hand, met handtekening en al. ''Hey'' Zei ze sip. ''Sorry dat ik je geen aandacht gaf, ik heb het zo druk sinds ik in dat Team zit.'' Zei ze eerlijk. '' Het geeft niet, jij bent blij en dat is wat ik wil.'' Ik keek triest naar mijn telefoon. ''Weet je wat?'' Zei ze en ik keek op. En toen scheurde ze het contract door midden. Ik kreeg tranen in mijn ogen omdat dat zo lief was wat ze deed. Voor mij, voor onze vriendschap. Toen knuffelde we elkaar. ''Ik wil met jou zijn. Niet met dat team''

En zo ging de vakantie razend snel voorbij, de laatste dag waren we alleen nog maar samen. Wat ik en Emily hebben? Dat is onomschrijfbaar. Zo bijzonder is het. Ik laat haar nooit in de steek, en zij mij ook niet.

FRIENDSHIP IS ALL YOU NEED!


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen