ROBBIE MCLAGGEN



Sleep is a privilege only granted to the dead

Robbie's blik gleed naar Aaron, zoekend naar hulp, vragend om advies. In plaats van iets te zeggen of doen om Robbie te helpen, pakte Aaron zijn glas op en dronk hem met een grote teug leeg. Zijn greep verstevigde iets toen de zangeres haar lippen op die van Robbie plantte.

Met een iets te harde klap zette Aaron het nu lege glas weer op tafel en hij stond met een ruk op. Zijn stoel viel achterover en Robbie wist dat alle ogen op hun tafeltje gericht waren. Hij kon wel door de grond zakken. Zijn zenuwen waren hypergevoelig. Één verkeerde actie en het was met hem gedaan.

“Ik haal nog een drankje,” meldde Aaron kortaf, waarna hij zich door de menigte, die zich rondom de tafel verzameld had, baande op weg naar de bar.
'nee!' wilde Robbie roepen. 'laat me niet alleen. Zie je niet dat ik geen idee heb hoe ik hieruit moet komen? Help me dan toch!!!'

Niet dat hij het Aaron kwalijk kon nemen, zelfs al zou hij effectief om hulp kunnen vragen. Als hij ingreep dan zouden ze er allebei aan hangen. De volgende executie zou de hunne zijn. En dat was iets wat Robbie liever wilde vermijden.

Hij besefte dat hij deze situatie alleen zou moeten oplossen, gelukkig liet de zangeres hem op dat moment iets losser en Robbie wist zich een weg naar de vrijheid te banen. Hij haalde opgelucht adem toen hij weer recht stond zonder een lichaam tegen zich aangedrukt.

Hij spurtte naar de traphal, op zoek naar de veiligheid en geborgenheid die zijn kamer hem zou geven, hij zou een rustige avond houden, een boek en een kop thee, zijn koffer inpakken .
Achter hem hoorde hij het gelach van de mannen, de kwetsende opmerkingen, die hij ergens al wel verwacht had.

"Wat een broekie."
"Tja, dat heb je met dat religieuze volk."
"Hij is natuurlijk niets gewend."
"Wedden voor twintig Frank dat hij nu is gaan afkoelen?" Er werd gegniffeld.
"Dat is haast te makkelijk verdiend."
"Wie weet is hij niet aan het afkoelen , maar aan het bidden om vergiffenis. Niet eens mogen genieten van de geneugten van een vrouw, arme jongen."

Weer een golf van gelach, en bij Robbie sprongen de tranen in de ogen. Hij had het verwacht, maar het kwam toch net iets harder binnen dan hij voor ogen had. De dokter waar ze normaal zo'n respect voor hadden had eindelijk een teken van zwakte getoond en de mannen maakten maar wat graag gebruik daarvan om eens goed te lachen.

"Kom maar hier wijffie, ik zal jou wel verwennen."Klonk het toen, het was wel duidelijk dat één van de soldaten maar al te gewillig Robbie zijn plek had ingenomen. Het gejoel en gelach werd luider. De zangeres had de uitnodiging van de soldaat blijkbaar geaccepteerd.

Robbie stond daar maar, om één of andere reden was hij niet in staat zich te bewegen. Hij zou nu waarschijnlijk door geen enkele soldaat meer serieus genomen worden, zelfs al redde hij hun leven nog zo vaak. Zijn handen trilden van de adrenaline en hij concentreerde zich op het stilhouden ervan, hij was er zo mee bezig dat hij niet door had dat er iemand de trappen hal binnen kwam.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen