"Haar plan is om je te breken" was de warme zuivere stem van mijn grootvader: King Triton. Mijn ogen gleden van de dark one naar mijn grootvader, "mij te breken" mijn wenkbrauwen rezen. De man begon te knikken, zijn warme tinkelende ogen gleden naar Gold en van de man door naar de zeeheks die we al in een kooi hadden gestoken.
"Een samenwerkingsverbond" was de geschrokte stem van David, die op het moment heel voorzichtig mijn hart in zijn hand hield. "Voor een kind" de man gebruikte zonder er bij na te denken of door te hebben zijn kracht. Waardoor ik lichtjes door mijn benen zakte.
"David" was Emma haar geschrokte stem.
De man stopte met zijn hand tot een vuist te ballen en keek geschrokken naar zijn hand waarin mij hart nog altijd verscholen lag.
"Nou, komt er nog wat van" mijn wenkbrauwen gerezen keek ik Rumpelstiltskin nog altijd kwaad aan. Hoe kon hij zo idioot wezen om zo'n zeeheks te helpen? "Deary" glimlachte Gold. "Ik ben je lieverd niet, spreek op met de draad ermee" mijn ogen stonden zo giftig dat hij onbewust harder in de dolk begon te knijpen en hem dwingender naar voor drukte. Waardoor Gold zich steeds meer gekrenkt raakte.
"Een gunst, het was een gunst" schreeuwde de krijsende heks, "hij was het me verschuldigd, nog steeds" krijste ze verder. Grootvader, richtte zijn drietand op de kooi en een groene flits verliet zijn staf. Gepiep van pijn vulde mijn trommelvliezen, de zeeheks kreeg eindelijk wat ze verdiende.
"Gold vertrekt terug naar Storybrook" begon ik te knikken, "zonder je dolk, je laat de Charmings met rust en valt niemand meer lastig met je magie, bedreigingen en of deals" snoof ik. De dolk hoger houdend, de dark one begon te knikken, lachen en verdween met de zelfde poef dat hij was komen opdagen.
Een opgeluchte zucht rolde over mijn lippen.
Twijfelend keek ik naar de dolk, die was nu van mij!!
"Lieverd" Emma keek me glimlachend aan, wenkte me te komen waarop ik gelijk op haar afvloog. "Je weet dat het gevaarlijk is" haar ogen op de dolk gericht, "niet zo gevaarlijk als dat hij hem bezit" mompelde ik met gebolde wangen, "en nee, hij is van mij, ik heb hem van hem afgenomen" sprak ik knikkend waarop David, Emma, Henry en Regina begonnen te knikken.
"En dan nu mijn hart" blikkend naar de hand van David.
Een goud gekleurd tikkend, kloppend hart lag er in zijn hand verscholen, beschermend.
Voorzichtig pakte Emma het hart uit de hand van David stapte naar mij toe en begon mij naar het zand te drukken. Liggend in het koude zand op mijn rug keek ik met grote ogen Emma aan. Zou ze het kunnen mijn hart terug te stoppen zonder dat ik zou bezwijken.
"Het komt goed" fluisterde ze, mijn ogen gleden naar Henry.
Hij wist hoe het zou aanvoelen, hoe je - je zou voelen als je hart terug in je lichaam geramd wordt.
"Regina" was het volgende dat Emma riep.
De vrouw kwam langzaam aanstappen, knielde naast mij neer en pakte het hart van Emma over, nog angstiger keek ik de vrouw aan, ze hing hem toch niet kapot knijpen. "Neem een diepe ademhaling" glimlachte ze, geschrokken keek ik naar Emma die begon te knikken.
Een teug lucht mijn longen ingezogen voelde ik ineens iets mijn lichaam binnen dringen.
Een ijzingwekkende gil verliet mijn mond en slap voelde ik mij in het zand klappen.
"Die zit" grinnikte de vrouw.
"Hoe voel je - je" Emma haar ogen scande mijn gezicht.
"Hoe ik mij voel, mijn hart is er zojuist uit getrokken en jij gaat vragen hoe dat ik mij voel" kwam er ontzet, geschrokt uit mijn mond. "Ja, Nymphadora die we kennen" was Henry die begon te lachen. Een grom verliet mijn mond, "lieverd" Emma trok mij tegen haar aan.
"Er is nog één ding" Regina keek mij met een kritisch gezicht aan. Boog zich naar mij toe en plaatste haar hand op de plek waar mijn hart zat. Ze mompelde kort wat vreemde worden en plots verscheen er een gloed uit haar handen vandaan mijn borst in. "Zo, nu kan niemand ooit nog je hart eruit trekken, zelfs jij niet" knikte ze glimlachend.
"Maar, maar.." begon ik te stamelen.
"Deze prijs staat op mijn naam" Regina drukte een kus op mijn voorhoofd en drukte zich recht.
Verbaasd keek ik naar Emma die begon te knikken, de vrouw was echt veranderd, gewoon geen stukje evil queen meer te bespeuren.
"Dank u" fluisterde ik, glunderend.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen