Foto bij Hoofdstuk 26

Gestaag vielen Devan’s lange lokken op de grond. Af en toe ving Rowan een blik op van Devan, maar ze gaf verder geen kik. Niet toen de lange lokken vielen en haar haar korter werd dan dat van Faraj of Filip, en niet toen Elis verder ging, en niet toen er niets meer over was dan ongelijk geknipt dons.
      “Hoe zie ik eruit?” vroeg ze.
      “Waarschijnlijk beter zonder hoofdwond.”
      Ze grinnikte. “Goed dan.”
      “Lig stil.” Elis duwde haar voorzichtig terug haar kussen in. “Dit gaat pijn doen.”
      Op dat moment kwam Faraj de kamer in, en toen hij naar Devan keek, hield hij even zijn pas in.
      “Wat is er gebeurd?” vroeg hij. “Waar is haar haar heen?”
      “Het was makkelijker haar hoofdwond zo te behandelen,” legde Rowan uit. “En waarom zou ze een half hoofd met haar hebben?”
      Hij glimlachte even. “Het gaat wel goed komen met haar, toch?”
      “Echt waar,” zei Elis, die een stuk stof nat maakte. “Maak je geen zorgen.”
      Hij ging naast haar bed staan, en pakte haar andere hand. “Alles oké?”
      “Mijn hoofd voelt koud.”
      Faraj grinnikte. “Ik was serieus.”
      “Ja.” Ze glimlachte. “Alles is goed. Maar,” ze zweeg even, “kun je bij me blijven?”
      “Ja. Ja, natuurlijk.”

“Ik moet zeggen dat die schat van jou op een vervelende plek is verborgen,” zei Filip, zodra Rowan in de kamer kwam lopen. “Die eilanden zijn bezaaid met piraten.”
      Ze zuchtte. “Dat weet ik.”
      “En het zijn er veel.”
      Ze sloot haar ogen om de tranen tegen te houden. “Ik weet het.”
      “Maar het is niet hopeloos.”
      “Nee?” Ze ging bij de kaart zitten, naast Filip. “Het lijkt anders best hopeloos.”
      “Nee. Er is een andere manier om erachter te komen waar je huid precies is."
      “Wat bedoel je?”
      Hij was even stil. “Dit ga je niet leuk vinden.”
      “Wat?”
      “We moeten Cowell vinden.”
      Ze sprong op, stootte haar been aan de tafel, en vloekte. “Wat bedoel je, we moeten Cowell vinden? Ik heb hem al die tijd proberen te ontwijken!”
      “Het is dat of elke meter van elk eiland onderzoeken.”
      “Dan proberen we dat!”
      “Dat gaat jaren duren, als we niet eerst worden gevangen door piraten.”
      Ze zuchtte en ging zitten. “Dat weet ik, maar - wacht. We?”
      “Ja.” Filip ging rechter op zitten. “Ik en Elis gaan met jullie mee.”
      “Wat?” Ze schudde haar hoofd. “Waarom?”
      “Omdat Elis me de waarheid vertelde.”
      Ze kreeg het ineens heel koud. “De waarheid?”
            “Je bent een Selkie. En je huid is je afgenomen.”
      “Ja.” Ze boog haar hoofd. Het was te laat om het te ontkennen nu. “Dat is waar.”
      “Elis vertelde me dat dat haar grootste angst is. Dat ze je wil helpen.”
      “En jij?”
      “Ik ga waar zij gaat.”
      “Echt waar?” Ze bestudeerde zijn gezicht, maar ze kon geen leugen ontdekken. “Echt?”
      “Echt waar.”

Na een lange stilte sprak ze weer. “Maar,” zei ze langzaam. “De boot. We kunnen de zee niet op in dat.”
      “Ik heb het eerder gedaan.”
      Ze schudde haar hoofd. “Met één persoon misschien. Maar met vijf?”
      Hij zweeg nu, en het duurde even voor hij weer sprak. “Ik weet het niet.”
      “Het werkt niet.”
      “Oké,” zei hij, na even denken, “misschien kunnen we een schip kapen?”
      “Kapen?” Rowan lachte van schrik. “Je maakt een grapje?”
      “Nee.”
      “We zijn met z’n vijven. Faraj is de enige die met een wapen om weet te gaan en Devan heeft een hoofdwond.”
      “Ik zeg niet dat het nu moet…” zei hij stiller.
      “Of ooit.” Ze zuchtte. “Ik snap het niet. Je kunt toch niet dat,” ze gebaarde naar buiten, waar hun bootje lag, “als enige vervoersmiddel hebben?”
      Hij schudde zijn hoofd. “Het is een lang verhaal.”
      “Vertel het me dan.”
      “Ik ben van mijn crew weggelopen voor Elis, oké?” Hij keek onmiddellijk weg. “Als mijn kapitein daarachter komt, ben ik dood.”
      “Je bent dood?”
      “Ik ben niet dood. Niet nu.” Hij schudde zijn hoofd. “Wat ik bedoel, is nou ja, je snapt het wel.”
      “Wie is je kapitein eigenlijk?”
      Hij was even stil en Rowan staarde onafgebroken naar hem. Haar hart klopte in haar keel, want ineens begon het te dagen wat hij eigenlijk was.
      “Een piraat. Ik - ik ben een piraat. Was een piraat.”
      “Welke van de twee?”
      “Ik weet het niet.” Hij stond op van zijn stoel. “Ik weet het niet.”
      Rowans mond hing open. “Hoe kunnen we je ooit vertrouwen?”
      Hij draaide zich om met een scherpe draai. “
      Elis heeft je leven gered! Ik heb je geholpen!” Hij gooide zijn handen op. “Ik heb nooit iets gedaan om je te doen twijfelen.”
      “Je bent een piraat!” Ze stond ook op. “Waarom heb je ons überhaupt geholpen?”
      “Vanwege Elis! Omdat,” hij staarde naar de deuropening. “Omdat ik van haar houd.”

Reacties (1)

  • Delahaye

    Ooooh... Maar piraten hoeven toch niet per se slecht te zijn? Ookal was het een piraat die Rowans huid afpakte.

    1 jaar geleden
    • SonOfGondor

      Ik bedoel.... ze zijn best wel assholes (maar is Filip dat ook?)

      1 jaar geleden
    • Delahaye

      Ik mag hopen van niet!! Ik mag hem wel.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here