‘Ik weet hoe fijn het is om te vluchten van de werkelijkheid.’ Alexander had de vrouwelijke stem niet verwacht. Hij dacht dat Hephaistion hem achterna gekomen was, maar in zijn plaats zag hij Sappho staan toen hij opkeek.
‘De werkelijkheid is te confronterend nu. Ik wil zo graag iets doen om mijn zoon te helpen, maar diep in mijn hart weet ik dat het niet kan.’ Sappho knikte.
‘Acceptatie is een erg moeilijk iets, ik weet het. Het heeft tijd nodig. Durf alsjeblieft om die tijd te nemen en niet gelijk het onmogelijke van jezelf te vragen.’ Voorzichtig legde ze een hand op zijn schouder. Even twijfelde Alexander of hij deze aanraking wel fijn vond, maar hij liet haar. Het had toch wat geruststellends.
‘Ik kan het niet, ik heb altijd veel moeten doen om mijn rijk staande te houden. Ik kan niet opeens alles loslaten.’ Hij voelde zich leeg en moedeloos. Hij had geen idee van wat hij nu moest.
‘Loslaten zal toch moeten, maar wees niet bang om de tijd ervoor te nemen die je nodig hebt. Het scheelt denk ik wel dat je hier zo afgezonderd bent van alles en niets mee hoeft te krijgen als je dat niet wilt.' Alexander knikte en liet vervolgens zijn hoofd in zijn handen rusten.
‘Focus je op je trainingen en denk aan wat je in de toekomst allemaal zal kunnen bereiken. Wat je kan gaan doen voor anderen. Een rijk zal je nooit meer besturen, maar je kan wel anderen daarbij helpen. Je kan in ieder geval op z’n minst helpen het rijk veilig te houden. Onze taak is dan wel vaak verweven met het mythische dat de gewone mens niet kent, maar soms is er ook tijd voor wat meer sterfelijke zaken. Zolang we maar niet te zeer op de voorgrond treden.’ Hij luisterde rustig naar Sappho’s verhaal, hoewel zijn hoofd nog steeds in zijn handen verborgen. Haar stem kalmeerde hem, haar woorden kalmeerden hem. De toekomst die ze voorschreef klonk toch wel fijn in zijn oren, ondanks dat hij zelf nooit meer zou heersen. Voor hem was zorgen voor zijn mensen altijd wel belangrijk geweest en dat was iets wat hij nog steeds zou kunnen blijven doen. Toch bleef het lichtelijk steken.
‘Maar Gilgamesj is toch ooit koning geweest?’
‘Ja, maar Gilgamesj is een ander verhaal. En hij is ook slechts aan de macht geweest zolang als een normale regeerperiode. Het kan, maar het is sterk af te raden. Überhaupt die positie verkrijgen is moeilijk, of je gaat geweld gebruiken. Dat zal Zeus alleen niet toestaan. Zet het uit je hoofd Alexander.’
Plots sprong Alexander op en begon hij te ijsberen. Hij voelde zich overvallen door een rusteloosheid. Hij weet het aan dat het een reactie was op wat Sappho hem net verteld had. Hij wist dat ze gelijk had, maar het accepteren ervan bleef hij moeilijk vinden.
‘Ik moet iets te doen hebben,’ zei hij toen. ‘Ik moet iets ondernemen, want het stilzitten hier maakt me gek.’ Sappho knikte en liep naar hem toe.
‘Ik snap het. Ik heb wel vaker zulke rusteloze geesten zoals de jouwe gezien. Ik zal Zeus vragen of hij een missie voor ons heeft. Eentje waarbij we jou ook kunnen meenemen. Dan zal je zien wat ons werk echt is.’

‘Maak je gereed om te vertrekken, we gaan wat actie zien, Alex!’ Hephaistion kwam de volgende ochtend enthousiast zijn kamer binnen gerend. Alexander was nog niet lang wakker en had een beetje moeite met het delen van Hephaistions enthousiasme.
‘Je wilde toch wat te doen hebben?’ vroeg Hephaistion hem toen hij Alexanders gebrek aan enthousiasme opmerkte.
‘Ja, maar ik had het nu nog niet verwacht.’ Sinds zijn gesprek met Sappho had hij zich in zijn kamer opgesloten, bezig met zichzelf zielig voelen of nadenken over de toekomst. Hij was er alleen uit gekomen voor het avondeten en een korte gevechtstraining daarna.
‘Oké, ik geef je een kwartier om jezelf mentaal voor te bereiden, maar daarna wordt je echt wel verwacht. Zeus houdt niet van wachten.’
Zijn nieuwsgierigheid naar wat er voor hem in petto stond, zorgde ervoor dat Alexander op schoot en dat hij ruim op tijd zich meldde.
‘Goed dat je er bent,’ zei Zeus toen hij Alexander aan zag komen lopen. Verder stond iedereen al klaar.
‘Er is hier in de regio een dorp dat wordt aangevallen door een groep losgeslagen harpijen. Ik wil dat jullie de bewoners komen helpen en beschermen. De harpijen moeten bij voorkeur gedood worden. Pak je wapens en dan moeten jullie gaan.’
Gauw maar georganiseerd ging de groep op weg, slechts Scathach en Sappho bleven staan, omdat zij al bewapend waren. Ofwel, alleen Scathach was al tot de tanden toe bewapend. Alexander had te horen gekregen dat Sappho geen wapens hanteerde, maar haar aura gebruikte om vijanden te bevechten.
Het duurde niet lang voordat Alexander het geschreeuw van mensen en het gekrijs van de harpijen hoorde. Scathach leidde de missie en gaf aanwijzingen om gezamenlijk een cirkel te vormen met Sappho in het midden. Ze moesten eerst hun doelwitten lokaliseren. Gefocust tuurde Alexander de omgeving af, ze bevonden zich in een dorp, maar deuren waren ingebeukt en er lagen al verscheidene lijken op de grond. Hij werd hieruit opgeschrikt door gekrijs dat plots van boven kwam. Alex keek op, maar moest gauw duiken, omdat er een harpij op hem afgevlogen kwam. Zijn schild bewoog hij gauw naar boven zijn hoofd om zichzelf te dekken en hij stak toe, hopend om de harpij te raken. Hij miste, maar het gekrijs stopte wel plots en er klonk een luide plof. Voorzichtig keek Alexander op en zag de harpij dood op de grond liggen en Scathach met een stok in haar hand, waaraan een ketting met een andere stok bungelde.
‘Ik heb er de voorkeur om op verschillende afstanden te kunnen doden,’ merkte ze op toen ze Alexander verbaasd zag kijken, die nog nooit een dergelijk wapen had gezien. ‘Maar focus! Er liggen meer harpijen op de loer.’
In formatie liepen ze verder door het dorp, nu iets beter op hun hoede vanwege de onverwachte aanval. De harpijen hadden zich verspreid over het dorp en hadden waarschijnlijk niet gerekend op enige tegenstand. Dat maakte het voor de groep makkelijker om de harpijen één voor één af te maken.
Op een gegeven moment zag Alexander een harpij omhoog schieten om dan een duikvlucht te maken naar een kind dat zich ergens achter een kar had verscholen, zich nog niet bewust van de harpij.
‘Pas op!’ riep Alexander naar het kind, zich in dit geval machteloos voelend zonder een langeafstandswapen. Gilgamesj richtte zijn boog nog, maar miste vanwege de snelheid. Alexander was nu bijna zeker dat het kind zou sterven. Tot hij een ander gezoef hoorde en opeens een speer de Harpij zag raken. Voor zich zag hij Sappho intens naar de getroffen harpij staren die nu naar beneden viel, ver weg van het kind door de klap waarmee de speer haar getroffen had. Sappho’s violette aura gloeide nog na.
‘Wat,’ stamelde Alexander, maar Sappho haalde slechts haar schouders op.
‘Je aura is op verschillende manieren te gebruiken en nood vraagt om de meest efficiënte manier. Zo bijvoorbeeld om een speer naar een bewegend doelwit te werpen en te raken. Laat je niet beperken door je geest, maar sta open voor andere, impulsieve oplossingen.’ Met dit gezegd te hebben, wendde ze zich af van Alexander en concentreerde ze zich weer op het gevecht.
‘We hebben ons doel bijna bereikt,’ zei ze nog tegen niemand in het bijzonder en liep verder het dorp in. De rest volgde haar.
Eén van de harpijen deed nog een laatste wanhopige uitval naar Alexander, maar nu was hij voorbereid en reeg haar aan zijn zwaard voor ze hem met haar klauwen kon raken. De laatste werd door Gilgamesj neergeschoten en eenmaal op de grond werd ze door Hephaistion afgemaakt. Alle harpijen waren nu dood en voorzichtig kwamen de dorpsbewoners tevoorschijn, ondertussen dankten ze de goden en de vreemdelingen prevelend.
‘Dat was een goed gevecht,’ zei Hephaistion en hij klopte Alexander op zijn schouder.
‘Zeg dat wel ja. Dat had ik echt even nodig.’ De actie had Alexander inderdaad goed gedaan en hij voelde zich alweer stukken beter dan een dag geleden. Hij had wat kunnen betekenen voor de mensheid. Ook al was het maar een klein dorp, ze hadden wel het leven van de dorpelingen gered en dat was wat telde. Ieder mensenleven was wat waard volgens Alexander. Niemand mocht niets voor niets sterven.

Reacties (1)

  • SonOfGondor

    Impulsieve oplossingen, hè? Dat vind ik wel bij Alex passen :'P

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here