Met een bedenkelijke frons bekeek ik mijn lijfwacht, hij had zijn tanden ontbloot en zijn gehele houding was dreigend, half naar voor gebogen hield Siguard Dimitri in het oog. Een grom verliet geirriteerd mijn lippen, opdat schoten de bloedrood gekleurde kijkers van Siguard naar mij.
Zijn houding verzachtte net als zijn ogen die eerst zo hard stonden.
"Er gebeurt niks" snoof ik knarsetandend, "ik ga niet dood, ben niet gewond" mijn ogen niet uit de bloedrood gekleurde kijkers van mijn lijfwacht trekkend. "Snap dat je mij moet beschermen, maar Dimitri doet mij niks" piepte ik, mijn armen over elkaar heen krullend. De man begon vermoeid te zuchten, "vast vergeten wat er een decade geleden gebeurt is" Siguard had zijn ogen kort naar Dimitri laten glijden nadat hij zijn zin zorgvuldig had uitgesproken.
"Nee, dat ben ik niet vergeten en het was niet alleen zijn schuld ook het mijne" mijn ogen gleden van Siguard naar Jane en van haar door naar haar broer Alec. "Het was gewoon een stom ongeluk," mijn ogen rolde kort in zijn kassen en koppig licht geirriteerd door Siguard draaide ik de man mijn rug toe. Een grinnik die ik niet kon plaatsen vulde dan ook mijn trommelvliezen, waardoor gelijk mijn ogen naar de groep voor mij gleden.
De blonde man met zijn haar naar achter gekamd kwam mij bekend voor.
Net zoals de man met bronskleurig haar, ze hadden iets wat mij hen deed herkennen.
"Daar heb je gelijk in" was ineens een fluweel zachte, vriendelijke stem.
'Waar heb ik gelijk in? Ik zei nog niet eens wat' was gelijk mijn vraag en conclusie.
Mijn ogen gleden over de personen en bleven steken op de man met bronskleurig haar, die een vreemde glimlach rond zijn lippen had getrokken. "Wat" stamelde ik, niet begrijpend. Een grinnik die ik wel kon plaatsen als die van Alec, liet mij omkijken, "Edward is de gedachtelezer" grijnsde de man, onschuldig.
'Gedachten lezen zoals Aro' weergalmde het door mijn hersenpan.
Mijn ogen gleden van Alec naar de man genaamd Edward, probeerde Alec de man nu uit zijn schulp te jagen, of gaf hij mij nou informatie over de familie die ze zo zeer wilde verhoren. "Klopt," knikte de man, mijn ogen gleden naar Edward. "Nu maak je mij in de war," piepte ik mijn hoofd schuddend stapte ik enkele stappen naar achter. Alsof Siguard erop getraind was, sloeg hij gelijk beschermend zijn armen rond mij, wat mij gelijk liet omdraaien.
De man beantwoorde mijn gedachten maar ik had er zoveel dat ik niet precies wist welke hij nou beantwoorde.
"En wij gaan nu eerst met z'n twee even weg, Jane en Alec redden het met Felix en Dimitri, je bent zo knorrig als de pest" sprak Siguard, rustig kalm maar vooral dringend. Gelijk schoten mijn gedachten naar jagen, dat is volgens hem de enige manier om mij knorrigheid weg te vagen. "Néé" gilde ik, mij los spartelend uit zijn sterke stenen handen.
Met een sprong was ik bij de man vandaan.
"Ik wil Melissa geen random persoon" kwam er geschrokt over mijn lippen.
'Pijn' vulde het fluisterende woordje van Jane, mijn trommelvliezen.
Het volgende moment voelde ik de sidderende pijn door mijn spieren, aderen en botten glijden. Mijn lichaam voelde ik in verschillende bochten wringen en als klap op de vuurpijl waren mijn lippen van elkaar af gegleden waardoor er een ijzingwekkend gehuil met gegil mijn keel uit gleed.
"Jane" was de bestraffende, maar vooral waarschuwende stem van Dimitri.
De pijn trok weg en kapot moe van de gave die Jane over mij had los gelaten voelde ik eindelijk het zachte gras waarop ik was terecht gekomen. Het gezicht van Siguard vulde al snel mijn vizier en het volgende moment lag ik in zijn beschermende armen.
"Die is er nu niet," sprak hij fluisterend, zijn hand door mijn lange haren halend.
Tranen voelde ik over mijn wangen glijden, traag wreef ik mijn wangen droog en kantelde mijn hoofd zo dat het op de schouder van Siguard rustte.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here