||Subject V2: Yinxy Minxy Laine.


De heerlijke aftershave van Dimitri walmde mijn neusgaten binnen, en genietend snoof ik zijn verdere lichaamsgeur op. Het was al een tijdje geleden dat ik in zijn beschermende liefdevolle armen lag. Tenminste voor een langere tijd, zonder Siguard, Marcus of Olivia.
"Ik wil niet jagen" kwam er fluisterend over mijn lippen.
Maar Dimitri had het toch gehoord, "lieverd je hebt geen keus" de wenkbrauwen van de jongen die mij zo gek maakte waren licht gefronst. "En Carlisle zal je echt niet beoordelen" grijnsde de man knipogend. "Maar ik wil niet iemand die opeens morgen in de krant staat dat vermist is" rolde de zin al voordat ik verder na gedacht had over mijn lippen. "Dat ik die andere donors heb gedood wilt niet zeggen dat ik het ook echt leuk vind en of graag doe" kwam er schichtig over mijn lippen.
"Probeer dan een wilddier" was daar een andere stem.
Met een tiende van een seconden was ik gedraaid en keek ik de geblondeerde man, met het naar achter gekamde haar aan. "Een wild dier" mijn ogen vernauwde zich naar smalle dunnen spleetjes. "Jane vermoord me, Alec zegt dat ze niet vullend zijn en het geen voldoening geeft" ratelde ik, zuchtend. "Jane verafschuwd de smaak, en vermoorden zal ze je niet, ik ben er ook nog" was de grijnzende stem van Dimitri, "en Alec moet niet zo miepen over voldoening" knipoogde de man. "Dus als je het wilt proberen om op dieren te jagen, ga je gang" fluisterde Dimitri stilletjes verder.
"Oké, dat wil ik wel proberen, maar alleen voor deze keer omdat jullie zo door hameren over dat ik moet eten" knikte ik, mijn ogen rollend in zijn kassen. Dimitri begon te lachen net zoals de man die we eerder nog moesten verhoren.
"Goed, les één" grijnsde Dimitri "sluit je ogen" zijn handen gleden voor mijn gezicht en piepend probeerde ik zijn handen voor mijn ogen vandaan te trekken. "Yinxy" mompelde Dimitri, "concentreer je op de hartslagen in het bos, laat je zintuigen het overnemen" weerklonk de vriendelijke stem van de geblondeerde man.
Pruilend deed ik wat de twee heren mij opdroegen.
Sloot mijn ogen, ondanks dat Dimitri zijn handen er voor hield, nam een diepe teug lucht en liet mijn oren de vele hartslagen tot zich nemen. Na even kon ik mij concentreren op een hartslag dichter bij dan de vele andere. Ineens waren de handen van Dimitri verdwenen en stoof ik als een hongerige leeuw door het bos heen. Op mijn prooi af.
Geritsel van bladeren dat ik gevolgd werd, probeerde ik op de achtergrond te drukken. Het brandende gevoel in mijn keel begon op te spelen, wat was die bloedgeur sterk. Op het volgende moment, stond ik ineens stil.
Even verderop tussen de struiken in een klein soort weiland lag een beer, hij leek te slapen. Na het dier kort bekeken te hebben, geen ander hartslag opmerkend, stoof ik erop af.
Alsof de beer gevoeld had dat er gevaar dreigde, stond hij recht en had hij met zijn grote zwart gebruinde poot mij van hem afgeslagen. Met een rotvaart klapte ik tegen een brede boomstam en een pijnlijke kreun verliet mijn mond.
Oké dit ging dus nog lastiger worden dan gedacht.
Maar ergens wist ik dat dit mij ook bekend voorkwam, alsof ik al eens eerder op dieren had gejaagd. Het voelde bevredigend, veiliger, vriendelijker en milieu gericht. Waren er te veel beren, dood er een aantal, dat kon niet met de menselijke, die werden sneller als vermist op gegeven.
Na een erg lange discussie met mezelf, merkte ik dat de beer op mij was komen afstormen, met een sprong zat ik in de lucht en een volgende beweging leken vreemde lianen van klimopplanten rond de voor en achterpoten van de beer te krullen. Gebrul van de beer vulde mijn trommelvliezen.
Bewonderend en verwonderend keek ik naar de beer en dan naar mijn handen. Oké, ik wist nu zeker dat er veel meer in mij school dan alleen die zandstorm, het ijs en sneeuw.
Vloog op het spartelende dier af en beet zo hard in zijn nekvel dat hij ervan begon te brullen. Het warme vloeibare bloed tastte mijn smaak pupillen en leek als een betoverend goedje mijn keel te sussen. Naar mate ik voller begon te raken trok ik mij terug. Een tragere hartslag vertelde mij dat de beer nog altijd in leven was. Van het dier vandaan stappend, merkte ik dat de beer terug op zijn poten geplaatst werd.
De vreemde klimop lianen leken te verdwijnen.
Vol van het beren bloed dat wel heel erg dicht tegen het bloed van Malieson lag, glimlachte ik verlegen naar Dimitri en de geblondeerde man. Het volgende moment stormde Dimitri ineens langs me heen en hoorde ik iets piepen dat duidelijk veel pijn ondergaan was.
"Les twee, draai nooit je prooi de rug toe" glimlachte Dimitri, knipogend.
Ik begon giechelend te lachen, voelde mijn wangen duidelijk rood kleuren. De man maakte mij gek, deed mij onnozel maken, en duidelijk onzeker. Maar ik zou de man voor geen goud willen missen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here