"Voor een aardige tijd zelf niet gejaagd te hebben, heb je het fantastisch gedaan" complimenteerde de man genaamd Carlisle mij, knipogend. Een grinnik rolde er over mijn lippen, "het voelt alsof ik het al is eerder gedaan heb, vertrouwd, minder griezelig" knikte ik glimlachend. Carlisle en Dimitri keken elkaar kort strak aan alsof ze een soort van gesprek aan het voeren waren.
"Maar je eerdere vraag of wij de vampier: Bastian kennen, is néé, wij zullen ons niet inlaten met zo'n gevaarlijk wezen" sprak Carlisle verder.
En ergens voelde ik aan de man, dat hij de waarheid sprak, hij echt nog nooit die crimineel is tegen gekomen. Hij echt niet weet hoe hij ons kan helpen, zijn goudbruin gekleurde ogen gleden kort van Dimitri af naar mij.
"We zullen een oogje in het zeil houden, mocht dat helpen" glimlachte Carlisle, knikkend. "Uiteraard kan dat geen kwaad" sprak Dimitri, kalm maar vooral dringend, diplomatiek. Alsof hij nog altijd niet zijn missie had laten varen, er nog altijd mee bezig was.
"Wat heeft die Bastian gedaan" vroeg ik nu stilletjes. De twee heren kort aankijkend. "Hij heeft heel veel mensen pijn gedaan, iets gevaarlijks gecreëerd en wetten overtreden" begon Dimitri mij uit te leggen. "Je bedoelt dat Laboratorium, waarin ik ben," stamelde ik bedenkelijk. Mijn ogen gleden naar Carlisle, het was misschien niet zo'n slim idee dat met hem erbij te bespreken.
"Ja," sprak Dimitri kort maar kordaat.
"Dus, nu zijn jullie naar hem opzoek, of eigenlijk pap" mijn wenkbrauwen gefronst, "je hebt de missie helemaal door" grijnsde de man knipogend verder. "Als ik het dus goed begrijp zijn jullie nog altijd bezig met die zaak" Carlisle keek van mij naar Dimitri, waarop de man begon te knikken. "Ja, de eerdere geruchten beginnen nu toch tastbare feiten te vormen, na meerdere vampiers gesproken te hebben, sommige weggevaagd te hebben, hebben we hem nog altijd niet gevonden" verwoorde Dimitri, zijn missie in het kort.
"Maar ik als zoeker ben hierheen getrokken, alsof ik hem ooit in mijn jaren ben tegen gekomen. Ben niet een van de jongste vampieren dat bij de Volturi zit, dus ergens in de tijd moet ik hem gekruist zijn" ratelde Dimitri verder. "Wat voor kenmerken heb je doorgekregen" Carlisle leek oprecht ons te willen helpen.
Heel anders te zijn dan dat Jane, Alec en Felix mij al die tijd hebben proberen wijs te maken.
Ze waren geen gestoorde, ze waren niet uit op macht en of erkenning. Ze zijn uit op rust, liefde en vrede, omgang met een ieder die daar toe doet.
"Misschien kan ik helpen" vroeg ik stilletjes.
Wetende dat ze toch nog wel heel wat vragen voor mij hebben.
Ik in mijn kinderjaren er absoluut niet over wilde praten en het met man en macht probeerde te vergeten. Maar als half vampier, half mens kon ik zoiets gewoon niet vergeten. Alsof ik een geprogrammeerde computer ben, dat alles maar dan ook echt alles opsloeg.
"Dat ik klein was, heel veel op de ijsbaan was met Lily-June, kwam er wel is een vreemde man kijken" fluisterde ik stilletjes, bedenkelijk. Diep in mijn hersenspinsels gravend, naar de beelden, gesprekken, emotie's en gevoelens die daarbij kwamen kijken. "Volgens dokter Travis konden wij niet zien wat er gebeurde aan de andere kant van het glas, maar als je goed keek kon je een reflectie, weerspiegeling zien" ratelde ik stilaan verder.
"Hij is niet vaak geweest, maar wanneer hij kwam was hij erg nerveus, en vooral kwaad omdat ze nog altijd niks gedaan hadden aan Subject V1" een traan voelde ik uit mijn ooghoek glijden. "Ze maakte ruzie en daarna hebben we heel erg lang niet meer mogen schaatsen" kwam er sniffend over mijn lippen.
"Rustig maar je hoeft nooit meer terug" waren de troostende woorden van Dimitri.
"Dus toch, het half vampier is toch van dienst" was de snerende stem van Jane.
Geschrokken draaide ik mij in de armen van Dimitri, we waren al weer terug, en ik had het helemaal niet gemerkt. Ik was zo weggedoezeld in mijn herinneringen om Dimitri proberen te helpen. Dat ik mij helemaal niet bewust was geweest van de omgeving, geuren en of personen.
"En gejaagd zo te zien" glimlachte Alec, goedkeurend.
"Ja, nu kunnen jullie stoppen met dat gesnark over eten" mompelde ik, zuchtend.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here