||Dimitri Volturi.


Geïrriteerd door Jane haar houding, afstandelijke agressieve gedrag naar mijn zangeres kon ik mij weer eindelijk focussen op mijn missie waarvoor ik was uitgezonden. Zowel Alec als Jane had ik voldoende informatie gegeven zodat ze dat konden overbrieven aan mijn masters. Het verlegen gezicht van mijn zangeres in een kamer stoppend keek ik de Cullens kort aan. "Bedankt voor jullie diensten" ratelde en Felix het teken gaf, verder te reizen.
Ik wilde nog een lijdraad volgen, nog een snaar onderzoeken.
Als ook daar hij niet gevonden kan worden zullen we een val voor de man moeten gaan uitzetten.
Een val, waarin wellicht mijn zangeres in gevaar gebracht wordt.
Want één ding had ik verzwegen, hij was opzoek naar de half vampier, niet naar het immortal child dat we ruim tien jaar geleden hadden omgebracht. Daar wilde de man zelf ook vanaf, na ontdekt te hebben wat het met een ongeschoold kind doet, dat ze bevroren raakte.
"En nu" Felix had zijn ogen op de weg voor ons gericht.
"De laatste stop voordat we terug naar Volterra vertrekken" mompelde ik, het tempo aanscherpend. Felix trok vragend zijn wenkbrauwen op, hij snapte het natuurlijk niet. Had niet bepaald staan opletten, maar dat maakte vrij weinig uit, hij was er alleen om mij te beschermen.
"Dus je date gaat vanavond niet door" lachte de man, speels.
"Nee, maar Yinxy zal begrijpen dat dit, belangrijk is" sprak ik zacht, we staken een nieuwe grens over en doken even later de suizende zee in.

Twee grenzen over lopen en we kwamen eindelijk bij mijn laatste verdachte uit.
Een oudere vampier vrouw dat maar zelden vampiers in haar omgeving tolereerde.
Ze was net als vele, niet erg gezind wanneer ze leden van de Volturi zag komen. Maar dat kon ik niet helpen, we waren nu eenmaal aangesteld om de wetten en regels na te streven. Zodat we niet ontdekt werden, wat geruime zestien jaar geleden toch bijna gebeurt was. We waren op tijd!!
"Dimitri" was de verbaasde stem van de oudere vrouw Loretta.
Ze keek me achterdochtig zenuwachtig aan, en leek nogal terughoudend te wachten op antwoordt.
"Loretta, zeker geen Bastiaan gezien de afgelopen tijd" vroeg ik zo nonchalant mogelijk, vissend hoe de vrouw zou reageren. Probeerde ik haar wat tijd te gunnen, "al zeker een maand niet" fluisterde ze, "zijn er problemen" vroeg ze niet begrijpend. "Problemen, nee, alleen nieuwsgierigheid" grijnsde ik.
"Zou je Bastian willen vertellen dat Aro hem ontbied van zijn eerdere missie's en hem terug verwacht in Volterra" vroeg ik poeslief. "Uiteraard, jongeheer" knikte ze trillend, haar ogen gleden schichtig naar Felix en van de grote gespierde man weer terug naar mij. "Wanneer verwacht Aro hem" vroeg ze weifelend.
"Zo snel mogelijk" antwoordde Felix, bot.
De vrouw knikte in stilte, waarop ik een gebaar maakte dat we konden vertrekken.
Als ik het bij het juiste eind had, zou het vanzelf bij de man aankomen. Zou hij wellicht in de val trappen, zonder dat mijn zangeres gevaar liep. Doordat ze haar vaker op missie wilde zenden, zodat haar geur vrij zou komen. Het was voor mij nu al lastig niet achter haar aan te schieten.
"Wat was dat nou" was de verbaasde stem van Felix.
"Een gokje" grijnsde ik, speels.
"Een gokje, man je weet niet eens of hij voor Aro werkt" was Felix zijn verklaring.
"Hoe anders komt hij dan aan een donker gekleurde mantel van de Volturi" antwoordde ik op zijn stomme vraag.
"Gestolen, van een lid" opperde de man, stommig.
"Misschien, maar daar komen we maar op één manier achter. En ik heb een zeer goed gesprek gehad met Yinxy, na al die jaren heeft eindelijk iets losgelaten over de jaren in het Laboratorium. Ze heeft mij wat meer kenmerken gegeven en zo ook een beter beeld van wat hij precies in zijn schild voerde" ratelde ik naar de man uit.
Felix begon te knikken, zijn wenkbrauwen had hij gefronst.
"Goed, dan als jij denkt dat je zo je zangeres veilig kan houden" mompelde de man.
"Juist, is Yinxy nu veilig, want als hij erin trapt. Hoef ze niet meer zo vaak mee op missie's, die ze niet begrijpt en of echt interesse heeft" knipoogde ik, naar de gespierde man. Een grom verliet zijn mond, waarna hij begon te rennen. Oké, Felix begon zich dus aan mij te irriteren, ik was de beschermend, in zijn ogen.
Maar hij zou het niet begrijpen, hij had geen geliefde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here