Héél wat maanden later||Volterra||



||Subject V2: Yinxy Minxy Laine.


Dansend door mijn vertrekken heen dacht ik terug aan afgelopen avond, hoe geweldig het wel niet geweest was met Dimitri. We hadden in de stad een avond wandeling gemaakt, daarna zijn we samen gaan jagen op dieren en na een geweldige jacht samen gaan zwemmen in het maanlicht. Een date om niet te vergeten, al kon ik zijn intense blik niet mijden, toch voelde het vertrouwd.
De relatie die ik met de vampier had, was speciaal, uniek.
De trage stappen die we maakte, geen haast, genietend van elke date, elk moment dat we met elkaar samen zijn.
"Je moet je klaarmaken, Yinxy" was de menselijke vermoeide stem van Melissa.
"Dimitri staat op je te wachten" grijnsde ze, haar duim maakte een beweging naar de woonkamer. Waarop ik begon te grinniken, een kort knikje gaf en mijn menselijke zak bloed volgde. In de woonkamer kruiste mijn blik zich met die van Dimitri, die duidelijk ontdaan was.
"Wat is er" vroeg ik niet begrijpend.
"De masters willen je zien," was zijn korte verklaring.
Zoals verwacht sprong ik in mijn mantel en sprintte aan de hand van Dimitri mee naar de troonzaal. De drie gezichten van mijn masters stonden net zo ontdaan, als het gezicht van Dimitri. Verbaasd, dat mijn masters, zo vreemd keken, liet ik mijn hoofd door de zaal glijden. Jane, Alec en Felix stonden net zo geschrokt te kijken.
"Wat is er aan de hand" vroeg ik niet begrijpend.
"Waarom kijken jullie zo.." mijn wenkbrauwen in een frons drukkend.
"Yinxy" was mijn vaders stem, hij had zich inmiddels hersteld van zijn geschrokte uitdrukking.
"Dimitri, heeft enkele maanden geleden net als jij een missie gehad" begon de man "uit die missie zijn feiten naar boven komen drijven, zowel met als zonder jouw hulp" ratelde Aro verder. "Nu, dat de crimineel in de val getrapt is van de jonge casanova kunnen wij niets anders dan je erbij te betrekken" sprak mijn vader treurig.
"Oké, en waarom dan, wat heeft die crimineel met mij te maken" vroeg ik stilletjes, blikkend van Marcus naar Caius en van Caius door naar mijn vader Aro. "Hij is," nog voordat mijn vader zijn zin kon vervolgen "je vader, ik ben je vader" sprak daar een stem. Een stem die ik hooguit twee keer had gehoord. Had opgevangen.
Mijn lichaam begon te rillen, te trillen, niet omdat ik zwak was, omdat ik mij niet goed voelde.
Maar mijn woedde moest ik diep in mij houden, de woedde naar de man die zo gemeen was voor Lily, en wellicht alles te doen had met mijn zus. Haar had ziek gemaakt, op haar heeft geëxperimenteerd zoals ze ook met mij gedaan hebben.
"NEE, dat ben je niet" kwam er grauwend uit mijn mond.
"Jij bent niks van mij" snoof ik verder.
"Jane" was Aro zijn vriendelijke stem, na haar naam gehoord te hebben, zakte de man in elkaar en begon schreeuwend, gillend te kronkelen over de marmeren vloer. De hand van Aro rees kort op, op dat stopte Jane haar gave en liet de man zich als een lappenpop op de grond vallen. Op het volgende schoten Felix en Dimitri op de man af en grepen hem beet. Ze drukte de man gedwongen naar zijn knieën, en ruw trokken ze aan zijn armen zodat hij geen kant op kon.
Aro stapte glimlachend van zijn treden, en reek zijn hand eerbiedig naar zijn crimineel.
"Nee" riep de man, zijn hoofdschuddend.
Maar de man kon geen kant op, Felix drukte zijn arm die hij in een of andere klem had gelegd zo naar voor dat Aro de hand van de man kon vast grijpen. Mijn vader leek in een vreemd soort waas te belanden en liet de man na zijn gelezen gedachten vallen.
"Dat is niet zo mooi" sprak mijn vader, kritisch.
"Helemaal niet zo best" Aro, fronste zijn wenkbrauwen.
"Wat maakt dat uit, je was ernaar opzoek en nu dat ik zo'n schepsel op de aarde heb gezet wil jij mij om brengen, mij straffen" riep de man, ontdaan, zijn ogen woedend. "Had verdomme dan zelf de ballen om te experimenteren"grauwde de man kwader verder. Hij probeerde zich los te wurmen uit de stevige greep van Felix en Dimitri.
"Jane" was opnieuw Aro zijn vriendelijke stem.
Opnieuw begon de vampier te kronkelen in verschillende bochten, te krijsen, gillen en te schreeuwen maar de pijn zou voor de komende minuten nog niet wegtrekken. Daar was de hand van pa, Jane stopte haar gave en voegde zich weer naast Caius. Alsof ze dit al zo vaak gedaan had.
"Waarom ik zelf niet ben gaan experimenteren is omdat het té gevaarlijk is" begon mijn vader, "daarnaast heb jij een immortal child gecreëerd, tegen onze regels en wetten ingegaan" raasde mijn vader verder. Zijn ogen begonnen steeds giftiger te staan, hij begon zijn geduld te verliezen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here