||Dimitri Volturi.


Alsof ik totaal was overgenomen door mijn emoties beet ik in de ledematen van mijn zangeres. Haar leegdrinken kon niet, mocht niet, haar misschien te laten veranderen door mijn beten. Een volledig vampier, van plaats een half vampier. Maar haar hartslag was zo traag, zo griezelig langzaam dat ik niet zeker wist of dit wel zou werken.
Aro, Marcus en Caius beten één voor één in haar nek, daarna afwisselend in haar polsen en van haar polsen een kus op het voorhoofd. "Ze mag me niet verlaten" kwam er gebroken, sniffend over mijn lippen. Als ik nu nog vocht had zitten in mijn traanbuizen had ik wellicht beginnen huilen.
Maar als vampier van geruime 1000 jaar oud, kon ik dat niet meer.
Dat wilde nog niet zeggen dat ik niet gebroken was, dat mijn hart zoveel pijn deed op het moment dat ik alles aan gort wilde scheuren. "Je hebt haar blik niet gezien" kwam er krakend over mijn lippen. Dat moment dat ze me aankeek, net voordat er een luidde klap volgde en ze met een macht van 1000 door de stenen marmeren muur vloog van de troonzaal. Bastian was niks meer van over, hij had zo dichtbij gehangen dat Felix, Afton en enkele andere leden van de guard kleine restjes van hem wisten terug te vinden.
"Als we op tijd zijn, zal ze sterk genoeg zijn" waren Aro zijn stille woorden.
Zijn ogen op mijn zangeres rustend, haar ogen waren gesloten en het witte gezichtje dat mij eerder nog lachend had aangekeken was verdwenen. Voorzichtig hief ik Yinxy op, maar nog voor ik kon gaan staan trok Marcus een stuk afgebroken stok van een of andere tafel uit de rug van mijn zangeres.
Bloed, haar bloedgeur rook zo intens, sterk, ze had zoveel verloren. De plas die er lag verried dat een normaal mens dit zeker niet zou overleven. Maar toch had ik lichte hoop bij Yinxy, ze had al zoveel doorstaan, experimenten in een laboratorium, ons dat haar leven wilde nemen op moment van het immortal child, en dan nu die vreselijke Bastian, dat enkelt een last bleek te zijn voor de Volturi, voor Aro.
In de suite van Yinxy, werd ik gelijk vreemd aangekeken door Olivia, ze volgde me op de voet naar de slaapkamer van het meisje, waar ik Yinxy heel voorzichtig op het grote bed neerlegde.
"Wat is er gebeurt" was haar geschrokte stem.
"Ze" stamelde ik, "die blik" mompelde ik verscheurd verder.
"Maak een warm bad, zorg dat ze er verzorgd uit ziet" mompelde ik mijn blik niet los trekkend van het meisje.
"Melissa, badkuip vullen" was de roepende stem van Olivia, "geen parfum badschuim" riep de vrouw verder. Waarna er een hoop kabaal volgde en tippelende voetstappen volgde.
"Yinxy is in gevecht gekomen met Bastian" was de kalme stem van Siguard.
"Ik denk dat ze haar gave niet geheel onder controle kreeg door het spiegel effect" vervolgde de man fronsend, "Bastian is een monster" vervolgde de man "is hij altijd al geweest," vulde zijn stem verder mijn trommelvliezen.
"Smoelwerk dicht over die Bastian, ik heb niks met hem maar met Yinxy, ze is mijn zangeres ik kan niet zonder haar en ik wil al helemaal niet zonder haar" was mijn overslaande stem. Mijn ogen bleven rusten op het meisje dat ik in haar bed had gelegd. "Ze is een taaie" was Siguard zijn woorden.
"Dat is ze zeker, al weet ik niet of ze het wel haalt met zo weinig bloed in haar systeem" gromde ik naar hem toe.
"Haar ademhaling is zo onregelmatig langzaam, haast gewoon geen ademhaling meer" mijn hoofd schuddend, concentreerde ik me op haar hart. Maar ook dat leek steeds langzamer, trager en zachter te gaan tikken. Ze mocht me niet verlaten, ze kon mij niet verlaten. Niet nu al!!
"Alsjeblieft Yinxy, kom bij me terug" fluisterde ik in haar oor. Maar of ze me nog zou kunnen horen, wist ik niet. Wanneer ze zal wakker worden, en dan kwam nog de vraag of ze zal wakker worden. We hadden dit namelijk nog niet eerder meegemaakt, een mens transformeren is makkelijker dan een half mens of half vampier.



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here