Enkele uren later...


||Embry Call.


Mijn stiefvader David kwam met zijn bezorgde maar vooral verslagen gezicht het kantoor uit stappen met in de achtervolging dokter bloedzuiger. Met gerezen wenkbrauwen keek ik naar de ruimte waar nog een derde persoon aan miste, de persoon die mijn wereld zo onderste boven had gezet dat ik aan niets anders meer kon denken dan aan haar.
"Sterre" was het enige wat er over mijne lippen gerold kwam.
"Die gaat straks met dokter Cullen mee naar het ziekenhuis, zou jij bij mij thuis wat spullen willen halen" David keek me met een kritische blik aan, waarop ik begon te knikken.
"Wat voor spullen" vroeg ik achterdochtig.
"Slaapkledij, iets om haar bezig te houden, de rest weten Caden en Lachlan wel" knikte de man fronsend. "Je weet waar ik woon toch" vroeg de vader van Sterre bedenkelijk verder. "Ja, dat weet ik" grinnikte ik, mij recht drukkend gaf ik dokter bloedzuiger een of andere blik.
Knikte nog eens naar David die al weer met zijn arts in gesprek was geraakt.
Eindelijk kon ik die zoete weeïge lucht uit, eindelijk zouden mijn neusvleugels stoppen met prikken en mijn spieren zich weer ontspannen. Door het bos heen sprintend kwam ik al snel bij de grens van La-Push.



Één Week later...


||Caden Apple.


Zo snel als ik kon liep ik langs mijn kluis, het was vreemd het weekend te overbruggen zonder mijn zus. Maar we hadden van vader gehoord dat de man geen andere keus had. Sterre was te gespannen en was te emotioneel om nog echt helder te kunnen nadenken. Wat er precies gebeurt is wilde de man niet zeggen, dat moest mijn zus mij vertellen van de man. Het hele weekend had ik besteed aan Fay en mijn huiswerk.
Was nog geen enkele keer bij mijn zus langs geweest in het ziekenhuis.
Lachlan was de zaterdag gegaan na zijn werk, echt spraakzaam was ze niet en ze lag alleen maar naar het witte plafon te staren. Nat bevlekt gezicht en grote diepe donkere kringen rond haar ogen, ze kwam duidelijk slaap te kort, zat duidelijk met iets wat ze niet zo simpel opgelost kreeg.
"Dus, hoe gaat het met haar" hoorde ik een van de maten van Lachlan, "niet zo best ze lijkt wel depressief" was daar de stem van mijn broer. Een zucht rolde over mijn lippen, Sterre is niet depressief, Sterre heeft gewoon haar momenten waarin ze gewoon niet weet wat ze met zichzelf aanmoet.
"Depressief raak je niet zomaar" bromde de zelfde stem die eerder al naar Sterre had gevraagd.
"Nee, daarom vind ik het ook zo vreemd. Ze doet al zo raar vanaf haar stapavond, vanaf het moment dat ze op kroegentocht is geweest. Alsof er die nacht of wellicht ochtend iets is voorgevallen en ze met veel moeite weet te verbergen" was Lachlan zijn brommende stem.
Daar had de jongen gelijk is, Sterre kon heel erg Eigenwijs, Koppig, en erg Standvastig zijn.
Eenmaal haar hersenspinsels zo, krijg je ze haast tot niet meer naar wat anders gebracht.
Ik besloot dat ik genoeg gehoord had, drukte het ijzeren kastje dicht en stoof vervolgens de school uit naar mijn prachtige wagen. Lachlan zou Fay vanuit school meenemen en anders zou Esme Cullen het meisje met zich meenemen. Pa en Tiffany maakte zich zorgen om mijn zus. Ook ik, alleen kon ik niet veel voor mijn zus betekenen. Ik kon daar voor haar zijn als dat nodig was, daar een luisterend oor bieden als ze daar behoefte aan heeft.
Maar echt heel veel meer kon ik niet.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    Laat haar asjeblieft een miskraam krijgen...

    1 jaar geleden
  • Luckey

    ik vind dit een minder leuk stukje
    overgang is beetje apart

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here