Zoals jullie weten ben ik weer begonnen met een volgende voorraad.
Ik was er bijna zo goed als doorheen. Zojuist heb ik hoofdstuk 98 + geschreven en voorlopig zal het verhaal nog wel duren.
Ook ben ik van plan met de tijd weer een tijdsprong te maken.. Zo kan ik meer aspecten wat wellicht van belang zijn toevoegen. Sommige sprongen zullen wellicht minder aantrekkelijk, leuk, begrijpbaar zijn, sorry hiervoor. Alsnog wil ik jullie bedanken voor het lezen van mijn verhaal. En hoop ik dat ik jullie voorlopig nog kan verzadigen met een aantal hoofdstukken die in het verschiet liggen.

Één a twee weken later...



||Sterre Apple.

Een zucht rolde verveeld over mijn lippen, afgelopen week was er erg veel gebeurt zoveel dat ik daardoor werd opgenomen in het ziekenhuis. Met dank aan mijn vader: Directeur Apple en Dokter Cullen die weer is perfect samen konden werken.
Lag ik nu al een geruime 10 dagen plat in een saaie witte ziekenhuiskamer. Dokter Cullen die verschillende testen en onderzoeken had gedaan om zeker te zijn dat mijn kindje niet beschadigd was geraakt door het vreemde middel waarmee ze mij meerdere malen hadden geïnjecteerd.
'Mijn kindje' weergalmde het weer door mijn hersenpan.
Ik was die domme stomme gans dat met haar achttiende verjaardag de beest moest uithangen, dat het nodig vond haar verantwoordelijke gedrag te laten varen. En nu, nu zat IK met de gebakken peren, groeide er een klein schepseltje in mijn buik dat tevens mijn DNA met zich droeg.
Het schepseltje dat verwekt is op die ene vreemde wazige nacht.
Waarvan de vader, waarmee ik blijkbaar die nacht heb geslapen er nog helemaal geen weet van heeft.
"He sis" verbaasd doordat ik de deur helemaal niet heb horen open gaan keek ik op, recht in het grijnzende gezicht van mijn broer Caden. "Caden" mompelde ik zuchtend.
Een kus drukte hij voorzichtig op mijn voorhoofd en in zijn volgende beweging had hij de houten stoel al naar mijn bed getrokken. "Heb je huiswerk" sprak hij de boeken op mijn voeteneind leggend begon ik te knikken, "bedankt" mompelde en mijn ogen weer naar het plafon liet glijden.
"Hoe voel je - je" Caden keek mij onderzoekend aan waarop ik mijn schouders begon op te trekken.
"Verveeld" mompelde ik zuchtend.
"Ja dat zou ik ook zijn na 10 dagen" knikte Caden grijnzend "met Fay gaat het goed" sprak de jongen ratelend verder.
"Ze mist je verschrikkelijk" verwoorde de jongen verder "Oké, goed dat het goed met haar gaat, ja ik mis haar ook" mompelde ik opnieuw zuchtend.
Wat deed ik hier eigenlijk?
Ik was niet ziek, niet gestoord, hooguit zwanger en een zwangerschap is geen ziekte.
"Thuis hoe is het daar" was mijn stille vraag.
Nu ik bezoek had moest ik er maar van genieten, want zo heel erg vaak kwamen mijn broers niet langs. De personen die ik de afgelopen 10 dagen gezien heb, regelmatig waren mijn vader, Tiffany, dokter Cullen en Embry.
"Z'n gangetje, Lachlan probeert te achterhalen wat er gebeurt is nadat hij die nacht is vertrokken" knikte Caden rollend met zijn ogen "alsof hij nu nog informatie weet los te krijgen, Embry komt vaker in huize Apple, en pa wilt weer opnieuw gaan verbouwen" verzuchtte de jongen.
Een grinnik rolde over mijn lippen.
"Lachlan moet niet zo over beschermend zijn, het is erg lief bedoelt om te proberen informatie te vinden. Het is mijn eigen stomme domme schuld, als ik naar mijn broer had geluisterd en gewoon naar huis was gegaan, liep ik nu ook niet met een buik vol benen" verzuchtte ik, treurig.
"Fijn dat Embry vaker langskomt, is ook wel leuk voor Tiffany is ze niet zo alleen in huize Apple" mompelde ik bedenkelijk.
"En die verbouwing, tsjaaa, dat is een klein beetje mijn schuld" zuchtte ik een traan uit mijn ooghoek wrijvend.


Reacties (1)

  • Luckey

    Weten die broers her nu wel?!

    Wacht rustig af hoe het verhaal gaat lopen.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen