Foto bij 68 Not as expected

“Zitten” zei Quinten commanderend. We waren een klein hutje ingelopen dat zich niet ver bevond van de plek waar we waren overvallen. In het hutje lagen verrekijkers en veel camouflagemateriaal, maar ook meerdere wapens, messen en touwen. Hij was ons duidelijk al langer aan het bespioneren. Terwijl ik plofte op de gammele stoel begon Quinten zich te ontdoen van zijn camouflagepak, in niets meer dan een oude onderbroek vol gaten stond hij voor mijn neus. Zijn lichaam zat onder de zwarte vegen, en tot mijn verbazing wonden en littekens. Hij moest recent in een gevecht hebben gezeten, ze zagen er niet oud uit. Ook viel het me op dat hij met zijn rechterbeen mank liep. Er was iets met dat been aan de hand, misschien kon ik het wel gebruiken. Na een korte maar grondige analyse week ik mijn blik af in de hoop hem niet verder te provoceren. Ik wist niet waar hij toe in staat was.

Vanuit mijn ooghoek zag ik hem naar de muur lopen en touwen van de muur trekken. Hardhandig begon hij de touwen die om mijn polsen zaten vast te binden aan de stoel. Hij greep de stoel met mij erop en draaide hem in de lucht om zodat ik alleen nog maar naar een oude muur kon kijken. Zonder waarschuwing greep hij de stoel bij de leuning en trok deze naar beneden zodat ik met een klap op de grond belandde. Alsof die klap nog niet genoeg was om mijn helende ribben weer opnieuw te beschadigen, kreeg ik nog een trap na in mijn zij. Ruim een halve minuut snakte ik naar adem, niet in staat te ademen door de schade die mijn ribben al hadden opgelopen. Ik kruinde van de pijn zodra er weer een ademteug in en uit mijn longen gingen.

Alexander was automatisch opgestaan, maar werd met het geweer op zijn hoofd weer in zijn stoel geduwd. Even bleef hij staan waarbij de twee mannen elkaar heftig aankeken. Maar Quinten won, Alexander ging met een plof zitten. Het gewicht van Alexander was de stoel te veel. Met veel gekraak en geprotesteer van het hout zakte hij er doorheen. Alexander verloor geen seconden, zoals we geleerd hadden in de trainingen. Hij pakte een stuk hout en sloeg meteen het wapen uit Quintens handen. Quinten, die langzamer was dan Alexander was zijn wapen kwijt en had binnen een mum van tijd een klap op zijn hoofd gehad, wat een nieuwe bloedende wond achterliet. Met zijn handen nog steeds geboeid greep Alexander het mes uit zijn broek. Met één soepele beweging maakte hij zijn boeien los en greep Quinten bij zijn keel.

Quinten was na de ram op zijn harses niet meteen hersteld. Verbaasd hoe de situatie zo anders was verlopen dan hij van tevoren gepland had liet hij alles gebeuren. Het leek wel alsof hij in een waas keek. Alles was door elkaar gemixt, een grote kleuren massa waar hij niks uit wijs werd. Hij voelde het bloed naar zijn tenen zakken. Hij herkende dit gevoel. Hij ging het bewustzijn verliezen in 3….2…1..

Met een doffe plof zak Quinten in elkaar op de grond waar hij levenloos bleef liggen.
“Is hij dood?” vroeg ik opgelucht.
“Nee” Alexander keek geboeid naar het lichaam met zijn blik op oneindig. Ik kon me zo indenken wat hij dacht; afmaken of meenemen.
Ik lag nog steeds op de grond op de stoel met al mijn gewicht op de geboeide handen op mijn rug. Ik wiebelde een beetje heen en weer, maar elke beweging zorgde voor een onvoorstelbare pijnscheuten in mijn ribben en handen. Uitgeblust bleef ik uitgeblust op de grond liggen. Alexander maakte de handen van Quinten vast aan zijn voeten waarna hij hem op zijn buik legde. Met een oude theedoek nam hij Quintens zicht weg, voorlopig ging hij nergens heen.
“Ehm, help?” wist ik na enkele minuten uit te brengen.
“Het spijt me, ik was even in gedachten.” Hij begon me los te maken van de touwen waarna hij me op mijn zwabberende benen zette. Hij liet me niet los, wetend dat ik dan als een lappenpop op de grond zou storten.
“Ik moet hulp gaan halen. De portofoons liggen iets verderop. Hij zette me op de stoel neer waar ik tot drie minuten geleden aan vast gebonden was. Ik had geen puf om te protesteren. Voor ik het echt besefte was ik alleen in het huisje met Quinten die kreunend en kronkelend als een worm zich blind over te vloer bewoog. Ik liet hem gewoon liggen.

Reacties (5)

  • Emile3mertens

    WAAR BLIJFT HET VOLGENDE HOOFDSTUK

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    mooie actie Alexander

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Lang leve Kolonel Zaklamp!!!

    1 jaar geleden
  • Luckey

    WoW!!
    Gelukkig heeft Alexander de rollen omgedraaid
    Ik ben benieuwd hoe dit nu gaat aflopen met quinten!!
    Snel verder!! En dikke kudo verdiend

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Woow ooi geschreven! Respect voor Alexander z'n snelle reactie!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here