Foto bij Hoofdstuk 27

Filip viel even stil. “Elis redde jou, en ik weet dat ze dat nooit zou doen als je het niet verdiend had. En ik… Ik wil alles doen om haar te bewijzen dat ik van haar houd, weet je?”
      “Oké.” Rowan ademde diep in. “Ja.”
      “Het is heel wat om van me te vragen haar leven als een zeemeermin op te geven.”
      “Waarom vraag je het dan van haar?”
      Hij fronste. “Wat?”
      “Kan ze niet allebei zijn? Mens en zeemeermin?”
      “Dat is niet - dat is niet hoe huwelijken werken,” zei hij wat zachter. “Ik vaar uit en zij zorgt voor onze kinderen.”
      “Is dat alles wat je kunt bedenken?”
      “Iemand moet geld verdienen, toch?”
      Rowan rolde haar ogen. “Ben jij geen piraat? Heb je geen schatten van mensen afgenomen ofzo?”
      “Jawel, maar…”
      “Maar?”
      “Ik heb het uitgegeven.”
      Rowan zuchtte weer. “Misschien had alles kunnen werken als je iets verantwoordelijker was geweest. Ooit van sparen gehoord?”
      “Wat heb jij ineens tegen me?”
      “Wat heb ik -” Rowan was sprakeloos. “Laat maar.”
      “Wil je mijn hulp of niet?”
      Ze antwoordde niet, dwong haarzelf diep in te ademen en rustig te worden. “Wil je de mijne?”
      “Wat bedoel je?”
      “Met Elis.”
      “Elis?”
      “Ja.” Ze ademde weer in en uit. Rustig. Kalm. “Je moet haar de kans geven haarzelf te zijn. Een zeemeermin.”
      Hij schudde zijn hoofd. “Nee. Ik kan haar niet verliezen.”
      “Dat hoeft ook niet. Als je haar de kans geeft…”
      “Dan wat?”
      “Je moet haar de vrijheid geven allebei te zijn, Filip. Of haar in elk geval de keuze te geven.”
      “Maar…”
      “Heb je ooit bedacht dat je ideeën over familie misschien niet juist zijn? Dat het niet de enige manier is om een familie te hebben?”
      Hij zuchtte. “Ik weet wat je probeert te zeggen, maar je hebt geen idee hoe ik me voel.”
      “Nee.” Ze deed haar best niet te koud te klinken. “Ik heb inderdaad geen idee.”

Rowan zuchtte en liep de volgende kamer in, waar Elis nog steeds geconcentreerd werkte aan Devans hoofdwond. Ze vroeg zich af hoeveel ze gehoord had. Toen ze opkeek, liet ze in elk geval niets merken.
      “Rowan,” zei ze. “Goed je te zien. Zou je me kunnen helpen?”
      “Ja,” zei ze, lichtelijk schuldig omdat ze net over haar gepraat hadden.       “Natuurlijk.”
      Elis gaf haar een naald zo klein dat ze meteen bang was het weer te verliezen. Er hing een dunne draad aan, één die haar een beetje aan visdraad deed denken.
      “Hier,” zei ze. “Ik ga haar moeten hechten.”
      Devan fronste. “Oh god. Moet dat?”
      “Als je wil dat die wond goed sluit wel.” Elis glimlachte. “Maar het doet nauwelijks pijn.”
      Devan keek Rowan sceptisch aan en kneep harder in Farajs hand. Hij vertrok nauwelijks merkbaar zijn gezicht.
      Elis duwde een flesje in haar hand en stond op.
      “Wacht hier even,” zei ze. “Ik ga Filips scheermes halen.”
      “Wat?”
      “Voor je haar!”
      Devan zuchtte. “Daar is straks niets meer van over, hè?”
      “Het geeft niet, Dev.”
      “Nee?”
      “Nee.” Hij staarde dromerig naar haar. “Je bent nog steeds beeldschoon, als je het mij vraagt.”
      “Kom op.” Ze lacht. “Ik wil niet weten hoe ik er nu uit zie.”
      Hij boog zich voorover en kuste, zo zachtjes en voorzichtig dat Rowan dacht dat hij bang was haar te breken, haar voorhoofd.
      “Je bent perfect. Hoe dan ook.”
      Elis kwam terug met olie en een klein mes en lachte. “Kom op, tortelduifjes. Ik moet aan het werk.”
      “Moet ik weg?”
      “Nee, Faraj, je kunt haar hand vasthouden. En jij, Rowan, kan mijn assistente zijn.”
      “Ik hoef toch niet te hechten, hè?”
      “Nee,” zei ze, terwijl ze me de olie gaf. “Je hoeft alleen maar mijn dingen vast te houden.”
      Met haar handen kamde ze de laatste restjes haar aan de kant, en pakte de olie uit Rowans hand.
      “Zal ik hierna je hele hoofd scheren?”
      “Graag.”
      Langzaam schraapte ze het korte haar rondom haar wond weg en het laatste donkere haar viel op de grond. Ze duwde de olie en het mes terug in Rowans handen en vroeg om het flesje een de naald.
      Rowan merkte dat zelfs haar handen een beetje trilden toen ze Elis de naald aangaf, en toen ze het in Devans huid stak, keek ze weg.
      Het was sneller over dan ze had gedacht. Toen ze weer keek, had Elis de wond al afgehecht en legde ze de naald op tafel.
      “Zo,” zei ze. “Het zal een litteken worden, maar dat zal niemand zien als je je haar weer laat groeien.”
      Devan knikte. “Dank je wel.”
      “Geen probleem. Doe het nu rustig aan.”
      Ze knikte nog een keer gehoorzaam en Elis pakte de olie en het mes weer.
      “Goed dan. Het laatste haar.”
      Devan sloot haar ogen en liet Elis het werk doen. Op dat moment kwam Filip naar binnen, en wenkte Rowan. Ze wilde met haar hoofd schudden, maar bedacht zich. Ze hadden hem nodig.
      “Wat is er?” fluisterde ze, terwijl ze zijn kant op liep.
      “Ik heb een plan.”

Reacties (1)

  • Delahaye

    Oké, Rowan, je hebt helemaal gelijk, maar ergens was dat niet zo heel aardig, hmm...

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here