Foto bij Chapter seventy-five

Het altijd perfect ritme dat de Fubuki Twins en ik al die jaren hebben gehad, lijkt tijdens deze training totaal niet meer te bestaan. Na mijn terugkomst tijdens de aanval van Aliea Academy, leek er niets aan de hand te zijn en was het alsof we al die tijd samen hebben gespeeld. Maar nu we onze oude tactieken er weer bij moeten pakken en we recentelijk nog samen gespeeld hebben, lijkt het totaal niet meer te werken. Al mijn passes missen en iedere pass naar mij mis ik net zo goed. Het is een slordige vertoning. Normaal gesproken heb ik nooit moeite gehad met de blinde passes die mij toegespeeld werden, maar nu weet ik niet alleen deze niet te halen, maar zijn de duidelijke passes ook niet meer haalbaar voor mij. Het ritme is weg.

Een luide schreeuw verlaat mijn mond als ik een schot op het goal maakt. Kai staat klaar om de bal op te vangen, maar voordat de bal in de buurt komt van het goal, wijkt hij compleet af en land ergens ver buiten het veld. Mijn handen bal ik gefrustreerd tot vuisten en het zweet glijdt langzaam langs mijn voorhoofd, naar beneden. Ik sta hees te hijgen door de inspanning en het voelt alsof mijn hele lichaam zich afsluit.
Via mijn ooghoeken kijk ik naar de zijlijn waar mijn ouders toe staan te kijken. Mijn moeder staat vol ongeloof en met haar handen voor haar mond geslagen, toe te kijken, terwijl mijn vader vol medeleven mijn kant uit kijkt. Zijn blik dwaalt af en toe af naar zijn computer, waarschijnlijk voor een energiemeting.
Ze staan onderling te praten, maar ik kan niet oppikken waar het over gaat. Mijn blik kruist met die van Kai. Er staat weinig tot geen emotie in zijn ogen en op een kalm tempo stapt hij naar de bal toe. Ik draai mij met een zucht om en stap terug naar mijn startpositie. Atsuya en Shiro kijken mij beide bezorgd aan als ik hen passeer en stop dan op mijn plek. Ik draai mij terug naar de jongens en ontwijk ieder oogcontact. ‘We kunnen wel een pauze nemen, Milou? Je hebt vanmorgen ook al een wedstrijd gespeeld en je hebt getraind, misschien ben je gewoon moe,’ mompelt Shiro. Hij schenkt mij een glimlach en stapt op een rustig tempo naar zijn startpositie. ‘Het gaat wel, we kunnen doorgaan,’ mompel ik hees. Het nog altijd benauwde gevoel omsluit mijn lichaam en mijn keel voelt droog aan als ik slik. Ik kijk om naar de zijlijn waar mijn ouders druk staan te overleggen en sla dan zuchtend mijn blik neer. ‘Ice Queen,’ hoor ik Kai uitspreken. Ik kijk verrast op naar de jongen in het goal. Er staat een kleine glimlach op zijn gezicht en tikt mij de bal krachtig toe. Zonder moeite, weet ik de bal onder mijn voet tot stilstand te krijgen en onze ogen kruisen met elkaar. ‘Je bent bang,’ concludeert hij dan. Met grote ogen kijk ik op naar de jongen voor mij. Atsuya en Shiro kijken verbaasd naar mij om en ik zet een geschrokken stap naar achteren. ‘B-Bang? Ik bang? Waarvoor?’ stamel ik ongemakkelijk. ‘Jezelf.’ De woorden zijn zo direct, dat het ook meteen van mijn gezicht af te lezen is dat het waar is. Ik bal mijn handen gefrustreerd tot vuisten en knijp mijn ogen samen. ‘Dat is niet waar!’ roep ik uit. De bal aan mijn voet, vuur ik op hoge vaart op Kai af. De jongen slaakt een korte zucht en slaat de bal simpel aan de kant. Zijn ogen boort hij in de mijne. ‘The Ice Queen and the Frost Twins, jullie hebben daar vroeger een lange tijd op geoefend om het te perfectioneren. Maar naarmate jij je meer in ging zetten, naarmate jij krachtiger werd, ging het fout,’ zegt hij kalm. Kai stapt op een kalm tempo op mij af en houdt mijn blik stevig vast. ‘Je begon de leiding te nemen. Te commanderen omdat jij je beter voelde. Totdat je erop aangesproken werd,’ gaat hij door. Zijn blik went hij kort af naar Atsuya, voordat hij mij weer recht aan kijkt. ‘Je was het er niet mee eens. Hij keerde je zijn rug toe en jij schoot,’ vervolgt hij zichzelf. Met grote ogen luister ik naar de jongen voor mij. Tranen wellen op in mijn ogen en ik begin langzaam met mijn hoofd te schudden. ‘Nee,’ fluister ik hees, de tranen probeer ik te bedwingen. ‘Je schoot op het meest kwetsbaarste moment.’ Vol ongeloof kijk ik op naar Kai, mijn hand sla ik voor mijn mond en mijn ogen beginnen te prikken. De beelden van vroeger razen stuk voor stuk aan mij voorbij. De tranen stromen over mijn wangen en deins naar achteren. ‘Maar jij bent niet het enige probleem,’ zegt Kai. Mijn blik schiet razendsnel naar Atsuya, zijn handen zijn tot vuisten gebald en hij heeft zijn blik naar de grond gericht. Ik bijt onzeker op mijn lip en kijk Kai weer met betraande ogen aan. De jongen draait zich een kwartslag richting Atsuya en kijkt naar hem. ‘Jij bent net zo bang als dat zij is,’ spreekt hij hem toe. Atsuya’s ogen worden groot en hij keert zich naar Kai toe. Zijn ogen verraden hem, maar met zijn vijandige houding probeert hij dat te verbergen. ‘Wat zei je daar?’ sist Atsuya terug. Een zachte “hmpf” van Kai zijn kant is te horen en hij haalt kort zijn schouders op, voordat hij zich volledig tot Atsuya keert. ‘Je bent heel slecht in dingen verbergen jongen,’ grijnst Kai hem toe. ‘Ik sta in het goal, ik zie alles wat er op het veld gebeurd. Je hebt al langere tijd moeite met spelen. Zonder Milou op het veld en sinds Shiro in de verdediging staat, ben jij je ritme kwijt geraakt. Tijdens de finalewedstrijd tegen Fire Dragon werd het helemaal duidelijk. Op het moment dat Milou het veld betrad, sloeg je om. Je speelstijl veranderde, je passes waren perfect en je hissatsu’s waren ineens sterk genoeg om mee te scoren. Maar nu de oude Milou terug is, is dat ritme weer weg. Nu ze haar geheugen terug heeft, ben je bang dat precies hetzelfde als vroeger gebeurd. Ze weet wat jij gedaan hebt en je bent niet alleen bang dat het weer gebeurd, maar ook bang dat ze je daardoor in de steek zal laten, is het niet?’ vraagt Kai doordringend. Er hangt een gespannen sfeer tussen de twee jongens. Atsuya heeft zijn blik naar de grond gericht en zijn handen tot vuisten gebald. Mijn tranen veeg ik zachtjes weg en werp een blik op Shiro. Onze blikken kruisen met elkaar en hij knikt mij met een klein glimlachje toe. De blik in zijn ogen vertelt mij alles. Hij wist het. Hij heeft het al die tijd geweten. En hij heeft met dezelfde angst gelopen. Maar ik heb er nooit bij stilgestaan hoeveel pijn ik ze heb gedaan door alleen maar bij hen in de buurt te zijn. Met een kleine glimlach op mijn gezicht, stap ik naar voren. Mijn blik staat strak op Atsuya en Shiro gericht en zodra ik bij hun in de buurt sta, buig ik verontschuldigend naar hen. ‘Het spijt me! Voor álles dat ik gedaan heb. En het spijt me, dat ik er nooit ben geweest, zoals jullie er voor mij zijn geweest..’

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha
    Gaaf stukje!
    Snel verder

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here