AARON O'CONNOR


Only the dead have seen the end of war.

Aaron bestelde nog een drankje en terwijl hij wachtte tot hij die ook daadwerkelijk kreeg draaide hij zich weer half om naar het tafereel verderop. Waarom? Geen idee. Waarschijnlijk omdat hij graag wilde weten of Robbie zich zou redden, of dat hij toch wel hem tot hulp zou moeten komen.
Hij zag nog net hoe Robbie zich los wist te maken van de zangeres en zich uit de voeten maakte. Het leverde een hoop gelach bij de mannen op en wat gejoel. Het was wel duidelijk wat ze dachten. Het broekie kon een knappe vrouw niet aan. Werd hij hier zo verlegen van dat hij niet wist wat hij met zichzelf aan moest?
"Wat een broekie."
"Tja, dat heb je met dat religieuze volk."
"Hij is natuurlijk niets gewend."
"Wedden voor twintig Frank dat hij nu is gaan afkoelen?" Er werd gegniffeld.
"Dat is haast te makkelijk verdiend."
"Wie weet is hij niet aan het afkoelen , maar aan het bidden om vergiffenis. Niet eens mogen genieten van de geneugten van een vrouw, arme jongen."
De woorden werden hard genoeg door de ruimte geschreeuwd dat Aaron ze kon horen vanaf zijn zitplek. En met hem 99 procent van de mensen hier. Nog meer mannen begonnen zich ermee te bemoeien, en een van de andere mannen trok de zangeres naar zich toe. Zij liet dat al te gewillig gebeuren.
Als Aaron de woorden kon horen, dan moest Robbie ze zeker gehoord hebben. Het was gewoon kwetsend zoals ze zo achteloos werden rondgeslingerd. De mannen hadden lol met elkaar, maar wel ten koste van Robbie. Aaron wist vrij zeker dat het Robbie erg zou raken.
Zonder te wachten op zijn bestelde drankje stond hij weer op van zijn plek en begaf zich achter Robbie aan. Niemand lette meer op de deur waarachter Robbie verdwenen was, en zelfs als ze dat wel deden, had Aaron zijn kamer ook die kant op dus waarom zou hij niet die kant op gaan?
Ver was Robbie niet gekomen, want Aaron zag hem bijna meteen staan. Het was niet de sterke altijd positieve dokter die Aaron had leren kennen die daar stond, maar een jongen die het liefst wilde verdwijnen leek het. Hij maakte zich klein en ondanks dat hij zijn blik naar beneden gericht had, kon Aaron de pijn zien.
“He, gaat het?” vroeg hij terwijl hij naar Robbie toe liep. Een korte vlaag van woede trok door hem heen. Wie dachten die mannen wel dat ze waren? En die zangeres? Konden ze niet zien dat hun zogenaamde grappen niet grappig waren? Hij had even de neiging om terug te stampen naar de groep en tegen ze te roepen, maar zij zouden toch geen spijt hebben en het zou alleen maar hemzelf en Robbie voor schut zetten.
“Die mannen zijn jaloerse assholes,” zei hij. Hij kon wel zeggen dat Robbie zich er niks van moest aantrekken, maar ze wisten beide dat dat loze woorden zouden zijn en dat Robbie zich het wel aantrok.
Toen hij bij Robbie stond, zag hij de tranen in zijn ogen. Haast automatisch stak hij zijn hand uit en veegde met zijn duim de traan weg. Het deed hem pijn om Robbie zo te zien. Hij wilde een lachende Robbie zien, die grappen maakte en van het leven genoot. Hij wilde niet… niet dit. Niet een Robbie met pijn.
Zijn hand bleef tegen Robbie’s wang aan liggen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here