Glas versplinterde luid rinkelend en regende op de grond neer. Harde klappen klonken toen kogels de tegenoverliggende kast en muur raakten. In een reflex duwde Kozik de Croweater op de grond en boog beschermend over haar heen. Al snel redeneerde hij echter dat geen van hen zo in veiligheid bleef. Hij trok zijn pistool uit zijn broekband en kroop naar het raam toe. Zijn hart bonkte als een razende in zijn borstkas. Het vorige vuurgevecht waar hij bij betrokken was geweest, had bijna het einde van zijn leven betekend. Het was alsof hij de goden tartte door het nu weer te flikken, maar hij had geen keuze. Afwachten was geen mogelijkheid; dan stormden ze zo het huis in maakten ze alsnog korte metten met hen. Heel voorzichtig kwam hij omhoog en keek door het raam naar buiten. Hij telde zeker negen man die in een rap tempo op de deur afkwamen.
      ‘Fuck,’ gromde hij. ‘Het zijn er een stuk of tien. Ik hou ze bezig, pak jij dat machinegeweer dat bij de deur staat.’ Zodra hij dat tegen Chibs had gezegd, begon hij kogels af te vuren. Hij raakte één man in zijn been, daarna zochten ze beschutting.
      Kozik wist dat het er slecht voor hen uitzag. Met zijn tweeën konden ze hen nooit op afstand houden. Vanuit zijn ooghoeken zag hij dat zijn broeder stelling bij het andere raam nam, terwijl hij zijn telefoon al tegen zijn oor drukte om versterking op te roepen. Het zou wel even duren voordat de rest hier was. Hopelijk konden ze hen zo lang op afstand houden.
      Kozik begreep niet hoe ze overrompeld hadden kunnen worden. Op verscheidene plaatsen hadden ze camera’s in het bos geplaatst, juist om dit te voorkomen. En toch werden ze nu volkomen vanuit het niets beschoten. Hij haalde een keer diep adem en tuurde voorzichtig naar buiten. Zodra hij een beweging zag, haalde hij de trekker over. Een echt lekker zicht had hij echter niet en hij was bang dat ze nu achterlangs het huis kwamen. Met zijn tweeën konden ze dit niet stoppen, niet zonder voorbereidingen te hebben getroffen.
      Weer gleden zijn ogen langs het terrein. Er stonden veel te veel bomen, het was helemaal geen handige plek die ze uitgekozen hadden. Normaal was het ook een plek om je te verstoppen, niet om je tegen een groep gewapende mannen te verdedigen. Hij schoot opnieuw toen hij iemand van de ene naar een andere boom zag rennen. Het zweet begon hem inmiddels in zijn handen te staan en hij stapte opzij toen er een salvo kogels op hem afkwam.
      Een idee schoot hem te binnen. Het was een flink risico, maar op dit moment moesten ze íéts doen. ‘Wacht!’ riep Kozik. ‘Jullie willen Dana, toch?’
      Even was het stil. Kozik maakte van hun verwarring gebruik door de blonde Croweater naar hem toe te wenken. Haar gezicht was bleek en er zaten sporen van tranen op haar wangen, maar ze vermande zich toe en kroop naar hem toe.
      ‘Vertrouw me,’ zei hij tegen haar, met alle zelfverzekerdheid die hij in zijn stem kon leggen. Hij sloeg een arm rond haar hals, drukte haar tegen zich aan duwde het pistool tegen haar hals. Daarna ging hij voor het raam staan, met het meisje voor zich.
      ‘Eén stap dichterbij en ze is er geweest.’
      Het meisje verstijfde onder zijn arm. Haar ogen werden groot als schoteltjes.
      ‘Sst,’ fluisterde hij in haar oor. ‘Ze doen je niks.’
      Er klonk wat geroezemoes. ‘Je bluft!’
      Kozik maakte een spottend geluidje. ‘Durf jij het daarop te wagen? Je baas wil haar in één stuk. En de mijne…’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Die is het wel een beetje zat dat zijn vrienden een voor een in de bak of in een kist belanden voor een meisje.’
      Hij kon hun aarzeling voelen.
      ‘Geef haar aan ons. Dan laten we jullie met rust!’ riep iemand.
      Kozik nam voldoende tijd om daarover na te denken. Alles om tijd te rekken totdat ze versterking hadden gekregen. ‘Volgens mij zijn jullie niet in de positie om eisen te stellen. Jullie schieten niet op mij zolang zij als schild dient en iedereen die in de tussentijd een stap vooruitzet, krijgt een kogel tussen zijn ogen.’
      Koziks ademhaling vlakte af. Er klonk wat gemompel; waarschijnlijk namen ze contact op met Maddox. Het was maar goed dat hij er zelf niet bij was. Dan had hij allang gezien dat dit Dana niet was. Zijn mannen konden vast geen andere reden bedenken waarom hier anders een meisje zou zijn.
      ‘We gaan niet weg zonder het meisje,’ klonk het vastberaden. ‘Mijn baas wil haar spreken.’
      ‘Kom die telefoon maar brengen dan,’ hoonde Kozik.
      Er gingen twee handen de lucht in bij wijze van overgave. Kozik liet hem begaan. De gedachte dat Maddox braaf aan de andere kant van de lijn zat te wachten, wrong zijn ingewanden ineen.
      De man kwam naar voren, de telefoon in zijn hand. Op het moment dat Kozik het toestel uit zijn vingers griste, schreeuwde de man: ‘Het is haar niet!’
      Op hetzelfde moment duwde Kozik het meisje weg en schoot de man door zijn hoofd. Druppels spatten in zijn gezicht en hij dook opzij toen zijn maten begonnen te schieten. Kozik drukte het toestel tegen zijn oor.
      ‘Je zult haar nooit meer zien, haar stem nooit meer horen. Ze is op een plek waar je haar nooit zal vinden, met een man van wie ze zo veel houdt dat alle herinneringen aan jullie armzalige samenzijn allang verdwenen zijn.’ Hij voelde zoveel woede en afkeer voor deze man dat hij de woorden uitspuugde. ‘Ze is gelukkig. En dat lichaam dat jij zo begeert, bevindt zich op dit moment onder de lippen en handen van iemand anders. Je bent haar kwijt, lafaard. Ze heeft voor een echte man gekozen.’
      Kozik verbrak de verbinding met een voldaan gevoel. Hij draaide zich weer naar het raam toe en begon te schieten. Tijdens zijn telefoongesprek had Chibs’ machinegeweer onafgebroken gerateld. Op de achtergrond klonk het geronk van motors. Zijn lippen bogen om in een glimlach. Nog even en zij waren niet meer degenen die ingesloten waren.


Reacties (3)

  • Trager

    That's my man, Kozik :3 <3

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Omg te spannend dit.
    Oh dat gaat maddox echt niet leuk vinden haha

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    En dat lichaam dat jij zo begeert, bevindt zich op dit moment onder de lippen en handen van iemand anders.

    Dit gaat Maddox echt heel boos hebben gemaakt.

    1 jaar geleden
    • VampireMouse

      Precies dat....

      1 jaar geleden
    • Croweater

      Ja dat zijn woorden die hij nooit gaat vergeten...

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here