ROBBIE MCLAGGEN



Sleep is a privilege only granted to the dead

“He, gaat het?” Natuurlijk was het Aaron, wie zou het anders zijn die hem achterna kwam. De zangeres had al lang een nieuw slachtoffer gevonden en buiten Aaron had Robbie nu ook niet echt iemand die hij als vriend kon beschouwen. Robbie schudde zijn hoofd. Natuurlijk ging het niet, hij was net enorm af gegaan en uitgelachen.

“Die mannen zijn jaloerse assholes,” zei hij vervolgens, en Robbie maakte een sarcastisch geluidje, alsof hij dat zelf niet wist. Hij kon wel zeggen dat Robbie zich er niks van moest aantrekken, maar ze wisten beide dat dat loze woorden zouden zijn en dat Robbie zich het wel aantrok.

Robbie merkte pas dat hij huilde toen Aaron met zijn duim de traan weg veegde, hij had zo gefocust op zijn trillende handen dat hij zich niet erg bewust was van de rest van zijn lichaam
Aaron's hand bleef tegen Robbie’s wang aan liggen na het elimineren van de traan en Robbie had zich niet eens heel erg bewust geweest van hoe dicht Aaron stond, tot hij de hand op zijn wang voelde, en opeens alles heel intens leek te voelen.

Hij keek op, en snufte nog een keer om zijn tranen binnen te houden, en toen opeens kwam Aaron zijn gezicht dichterbij en voelde hij de jongen zijn wimpers tegen zijn wang rusten. Voor Robbie het wist waren Aaron zijn lippen weer op de zijne te vinden en Robbie werd tegen de muur gedrukt door de kracht van de kus.

Hij maakte een zacht geluidje, waarom wist hij niet precies. Zijn lichaam leek in vuur en vlam te staan nu Aaron hem zelf zo vol verlangen kuste. Hij liet Aaron hem leiden en zat al snel gevangen tussen de man zijn armen en het lichaam dat tegen hem aan gedrukt werd. Het deed iets met hem, zo ruig behandeld worden, overheerst worden. En tot zijn schaamte besloot zijn lichaam dat ook te tonen.

Hij leek te zweven, en al wat hij wist was dat hij ondanks dat het hem verast had, niet wilde dat het stopte. Dus toen Aaron weg leek te willen trekken greep hij hem bij de kraag en trok hij hem weer dichter naar zich toe, wanhopig proberend de kus langer te maken.

Zo strompelden ze de trap op, onder leiding van Robbie, hier beneden was er gewoon te veel risico dat ze betrapt zouden worden. De kus werd onderweg steeds heftiger en Robbie haastte zich met de deur naar zijn slaapkamer open te krijgen. Ze struikelen naar binnen en Robbie werd tegen de deur aan geduwd, die hij snel op slot draaide.

Even hapten ze naar adem, maar toen werd Robbie weer met zijn polsen naast zijn hoofd tegen de deur gedrukt en opnieuw gekust. Hij gaf zich volledig over aan Aaron, die hem even alle hoongelach deed vergeten.

"Please..." wist Robbie uit te brengen toen Aaron een plekje vond in zijn nek en er plagerig met zijn tanden over schraapte.
"Aaron. Ik weet niet of..." Begon Robbie blozend.

Wat wilde hij nu eigenlijk ook alweer zeggen, of hij niet wist of hij dit wilde? Want hij wilde het wel.
Of hij niet wist of het wel was wat goede gelovigen deden? Hij wist zeker dat dit hem de hel zou bezorgen, maar waarom voelde het dan zo goed?
Hij besloot zijn zin niet af te maken, hij had andere dingen te doen die hem minder in de war maakten, Aaron kussen bijvoorbeeld, ja dat was een goed idee.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here