Hij liep langs me heen en ik volgde hem. Hij baande zich een weg naar de voordeur, deze hield hij open zodat ik er ook door kon. Such a gentleman.
Ik hoorde een klap van de deur die dichtging en hij kwam naast me lopen. “Dus, Aria, hoe ken je Alicia?” Ik keek hem aan en begon te vertellen over mijn vriendinnengroep. Terwijl ik aan het vertellen was, zag ik dat zijn hele houding compleet was veranderd. Hij was in een zwart pak en had zijn handen in zijn zakken gestoken. Zijn houding was veel relaxter en ik zag ook dat hij niet meer zoveel aan het rondkijken was.
“En jij dan?”, vroeg ik. “We gaan allebei naar dezelfde school”, antwoordde hij. Met een verraste blik keek ik hem aan. Alicia ging namelijk naar een school die niet in de buurt lag. Ze was dan ook onderweg naar huis toen ik haar ontmoette in de trein.
We praatten nog meer zoals over mijn opleiding, familie en hobby’s. Veel over zichzelf wilde hij niet graag kwijt, dat is iets wat ik meteen merkte. Wel maakte hij nog een behoorlijk heftige opmerking over zijn ouders.
“Mijn ouders kunnen soms lastig zijn. Ze voelen zich al snel te goed, zoals bij dit feest. Daarom word ik gestuurd en als ik eerlijk ben voel ik me soms ook wel te goed voor dit soort dingen.” Nog steeds waren we aan het lopen, onderhand naast een rivier. Draco liep richting een bankje en keek mij aan. Zo te zien vroeg hij zich af of ik hier wilde zitten. Ik knikte en ging naast hem zitten.
“Maar.. Met mij is niks mis.. Toch?” Ik werd wel een beetje onzeker door zijn gedachtes, maar eigenlijk wist ik ook wel dat ik mij nergens zorgen om hoefde te maken. Als hij hier nu niet met mij wilde zitten, deed hij dat ook niet waarschijnlijk. Een kleine lach kwam uit zijn mond. “Nee.”

Een half uur streek voorbij en ik merkte dat ik het toch wel koud begon te krijgen. Een rilling kwam door mijn lijf heen en de kippenvel begon zich te laten zien. Een snelle blik van mij was genoeg om Draco te stimuleren om dichter op mij te zetten.
“Heb je het koud?” Een bezorgde blik was op mij gericht. Dit was een totaal andere jongen die ik een uur geleden binnen zag. Nog steeds mysterieus, maar de arrogantie was nergens meer te vinden. Ik knikte kort en zag hoe hij de blazer van zijn pak uit wilde doen.
“N-nee, dat hoeft niet”, opperde ik snel. Kort keek hij me aan en trok zijn wenkbrauwen op, waarna hij doorging met zijn actie en ik alsnog zijn warme blazer om mij heen voelde glijden. Een veilig en warm gevoel kwam in me naar boven en ik gaf hem een kleine glimlach.
We zaten nu dicht op elkaar en keken over de rivier heen. Hij sloeg een arm om mij heen en ik legde mijn hoofd op zijn schouder. De kriebels in mijn buik waren flink aanwezig. Maar wie heeft dat nou niet als je net iemand ontmoet hebt.
“Denk je dat je vriendinnen je missen?” Meteen haalde ik mijn hoofd weer op en keek hem aan. Ik schudde mijn hoofd. Hij liet een kleine ondeugende grijns zien en keerde daarna zijn gezicht naar mij. Mijn blik ging van zijn ogen naar zijn lippen en weer terug. Langzaam kwamen we dichter bij elkaar. Ik voelde dat mijn hart sneller begon te kloppen en de kriebels eindelijk kregen waar ze nu al de hele avond op hebben gewacht.
Een raar geluid voltrok zich van achter ons en we trokken onze hoofden snel weg. Toen we achterom keken, zagen we iets wat we liever niet wilde zien. Het was Bierstinker, voorovergebogen bij een boom terwijl hij nog de laatste stukjes braaksel uitspuugde. Er stonden twee jongens bij.
“Ja, dit was wel te verwachten!”, lachte een van de twee jongens, de andere jongen had de arm van Bierstinker ongemakkelijk vast. Met een vies gezicht keek ik naar het tafereel, voordat ik weer terug keek naar Draco. “Ik.. Misschien moeten we maar eens terug”, stamelde Draco, die zich duidelijk veel minder op zijn gemak voelde. Met een teleurstellend gevoel stemde ik in.
Toen we aan het teruglopen waren, voelde ik onze handen naast elkaar opschuren. Stiekem hoopte ik dat Draco mijn hand zou vastpakken, maar dat zou te makkelijk zijn. Daarnaast zie ik hem ook niet als het type dat graag handen vasthield. “Ik vroeg me af..”, begon Draco. Ik keek hem aan. “Of je misschien in contact wilt blijven?”
Hij keek me aan en we stonden stil. Gelukkig was het behoorlijk donker, want ik liep rood aan. Dit is een vraag die ik niet verwacht had. Langzaam knikte ik. Zijn hand verdween in zijn broekzak en er kwam een klein papiertje met een pen uit. Zo, dat heeft niet iedereen zomaar bij.
Een kleine lach kwam er op mijn gezicht te staan en ik zette mijn adres op het papier. “Ik schrijf je snel”, zei hij zacht, weer heel dicht op me. Daarna stapte hij weg en liep verder. Bij de voordeur aangekomen gaf hij me nog een laatste glimlach. We stapten naar binnen en ik zag hem meteen naar de ouders van Alicia lopen. Ik liep terug naar mijn vriendinnen. Alicia keek met open mond, Harper en Leah keken met een hele grote grijns. “Zo, hoe diep heb je je tong in zijn keel geduwd?”, lachte Leah.

Oké. Dit is dus echt niet handig gepland.
Sorry dat dit zo enorm, ontzettend en tergend lang duurt.
Ik ben nu bezig met een minor Creatief Schrijven, waar ik dus bezig ben aan een eigen boek schrijven.

Maarja, hierbij een deeltje! De brieven komen er bijna aan:)


Reacties (1)

  • LarryNiam

    Leuk hoofdsrukje:)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here