AARON O'CONNOR


Only the dead have seen the end of war.

Toen Robbie opkeek en hun blikken zich kruisten, realiseerde Aaron zich ineens hoe dicht hij op Robbie stond. Hij kon de ademhaling van de andere man tegen zijn gezicht voelen. De plek waar zijn hand Robbie’s wang raakte, leek te gloeien.

Hij zou nu verstandig moeten zijn en achteruit moeten stappen. Het contact tussen de twee verbreken en doen alsof hij niks voelde van de connectie tussen de twee. Alleen, hij wilde niet verstandig zijn en altijd nadenken.

Voorzichtig boog hij zich naar voren en duwde heel zacht zijn lippen op die van Robbie, ogen gesloten. Het was amper een aanraking te noemen, slechts een korte veeg van lip tegen lip. Toch was Aaron zich nog nooit zo bewust geweest van een aanraking.

Toen hij zijn ogen weer opende, hing zijn gezicht op amper tien centimeter van die van Robbie. In Robbie’s ogen zag hij alles wat hij zelf voelde weerspiegeld worden. Het was alle aanmoediging die Aaron nodig had, en toen hij de afstand tussen de twee mannen weer verkleinde, ging dat met heel wat meer kracht dan de keer ervoor.

Hij duwde Robbie tegen de muur en kuste hem met alle passie die hij op kon brengen. Het geluidje dat Robbie maakte was alles wat hij nodig had. Hij drukte zich nog steviger tegen Robbie aan. Elke plek waar hun lichamen elkaar raakten was hij zich hyperbewust van.

Heel even verbrak hij het contact, maar dat werd meteen gecorrigeerd door Robbie die hem aan zijn kraag weer naar hem toe trok. Aaron liet het gewillig gebeuren.
Samen strompelden ze de trap op. De deur openen bleek wat moeilijkheden te veroorzaken, maar Aaron was zo niet van plan om Robbie los te laten om het makkelijker te maken. Zodra ze binnen waren, duwde hij Robbie tegen de deur, die met een klik dicht viel.

Aaron grijnsde licht en beet verleidelijk op zijn lip, terwijl hij met zijn ogen Robbie in zich opnam. Hij was iets buiten adem. Toen pinde hij Robbies polsen boven zijn hoofd vast. Hij hield ervan om de controle te hebben, de leiding, en Robbie had hem die maar al te gewillig gegeven.

“Please…” hoorde hij Robbie nauwelijks hoorbaar uitbrengen toen hij aan dat ene gevoelige plekje in de nek knabbelde. Hij grijnsde licht. Met zijn vrije hand trok hij een spoor over Robbie’s borstkas heen terwijl hij met zijn mond Robbie’s hals bleef afzoeken.

Plagend streek hij over de bult in Robbie’s broek.
“Aaron. Ik weet niet of…” Meteen haalde Aaron zijn hand weg en hij stapte achteruit om Robbie de ruimte te geven. Iets waar Robbie het ondanks zijn woorden blijkbaar niet zo mee eens was, want hij probeerde Aaron te zoenen. Met een simpel gebaar met zijn hoofd ontweek Aaron hem.

“Alleen waar je honderd procent achter staat,” zei hij. Hij keek Robbie even indringend aan om er zeker van te zijn dat de boodschap binnen kwam. “Zolang je het niet weet, doen we het niet.”
Toen liet hij zich door Robbie weer dichterbij trekken. Ditmaal was de kus een heel stuk braver dan ervoor. Nu was het niet Aaron die leidde, maar Robbie die de leiding in handen kreeg om zelf te onderzoeken wat hij wel en niet wilde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here