ROBBIE MCLAGGEN



Sleep is a privilege only granted to the dead

Robbie had meteen spijt van de woorden die hij had gezegd toen Aaron hem volledig los liet en zelfs zijn poging tot zoenen ontweek. Het voelde net zo lekker, hij had echt een overweldigende behoefte om zijn puppyogen nu op de man te gebruiken. Gewoon om hem terug dichterbij te krijgen. Hij voelde zich als een kind dat geen snoepje kreeg, en dat was een belachelijke vergelijking gezien de oh zo volwassen dingen die ze op het punt stonden te doen.

“Alleen waar je honderd procent achter staat,” Ze Aaron, op een toon die geen tegenspraak duldde“Zolang je het niet weet, doen we het niet.”
Robbie knikte, daar kon hij wel mee leven. Daarbij, grenzen verleggen kon ook geen kwaad, toch? Hij ging meteen dichter naar Aaron toe en Aaron liet hem ook toe dit keer. De kus werd opnieuw gestart, al was het duidelijk een stuk braver en gaf Aaron Robbie de leiding.

Robbie bouwde de kus al snel terug op naar de intense kus van net en plaatste Aaron zijn handen terug ergens op zijn lichaam. Hunkerend naar de aanrakingen die hem daarnet zo hadden doen zweven.
"Ik ben een arts, al mijn beslissingen zijn weloverwogen." Mompelde Robbie tegen de ander zijn lippen, om toch even tegen Aaron in te gaan. "Ik wil dit. Ik wil jou."

Hij merkte dat Aaron toch niet helemaal terug in de zone was waar ze net waren en besloot dat daar verandering in moest komen. Hij zocht nu Aaron zijn nek op, waar hij plagerig kriebelde met zijn baardje.
"Ik ben niet gemaakt van glas, Aaron. Ik kan het heus wel hebben wat je net deed." Zei Robbie, zijn stem met opzet iets heser dan gewoonlijk.

Een geruststelling, waar ook ergens een kleine uitdaging in zat, hij wist dat daar de vrouwen allemaal gek van werden, en Aaron ook, zo hoopte hij.
Hij trok de stoute schoenen aan en knabbelde zachtjes op het gevoelige punt tussen nek en schouder, terwijl hij Aaron's hemd open begon te knopen, erop lettend in contact te komen met de huid er onder.

Dat had een groter effect dan gedacht, in een duizendste van een seconde leek Aaron weer helemaal omgeslagen naar de persoon die Robbie zonet in de gang tegen de muur gepleisterd had.

Robbie ademde even diep in toen hij op het bed geduwd werd en Aaron weer compleet de leiding overnam. De warme hand was weer te vinden op de bult in zijn broek en het gewicht van de andere man boven op hem zorgde er voor dat Robbie nergens meer naartoe kon, en hij genoot er stiekem van.

Hij had nooit gedacht dat hij, met zijn grote lengte en spiermassa, het zo opwindend kon vinden om zich te onderwerpen aan iemand. Misschien was het gewoon de omstandigheden, misschien was het gewoon Aaron die iets uitstraalde, Robbie kon zich er niet druk om maken. Hij voelde zich voor het eerst in tijden echt goed, en hij zou van elke seconde gaan genieten.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen