Foto bij H.138.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Er lopen nog twee andere figuren achter hem aan. Een daarvan is een volwassen vrouw, met rechte rug en tranen van woede en verdriet in haar ogen. De andere staat een beetje ineengedoken. Wanneer ik hem een beetje beter kan zien, stokt mijn adem in mijn keel. Hij is haast nog maar een kind.

Met een frons kijk ik ze aan. Wat heeft dit te betekenen. Ik ken ze niet? Waarom zouden ze hier zijn?
‘Staren is niet beleefd, Gioa,’ zegt Matthew en omdat ik een ervaren idioot ben, kijk ik haast beschaamd weg.
Ik werp weer een blik op de jongen die naast hem staat. Echt een jongen, nog maar. Misschien een jaar of twee jonger dan ik ben. Hij hoort hier niet te zijn, in zo’n omgeving. Hij is nog maar een kind. Maar, besef ik me, ik ook. En Evan eigenlijk ook.
Matthew loopt naar me toe en hurkt weer voor me neer. Even kijkt hij me onderzoekend aan. Dan grijnst hij. Ik vraag me af hoe ik eruitzie. Ik zit onder het bloed, heb overduidelijk gehuild, heb gescheurde kleren en warrig haar. Hij moet zich vast heel machtig voelen, nu ik er zo verslagen uitzie.
‘Weet je wie dit zijn?’ vraagt hij en gebaart met zijn hoofd naar de twee gasten.
Ik werp ze voor de zekerheid nog een korte blik toe en schud mijn hoofd.
‘Herinner je je nog dat je die man hebt vermoord?’ vraagt hij met treiterende stem.
Ik krimp ineen, alsof hij me slaat in plaats van dat hij gewoon iets tegen me zegt. Ik denk weer terug aan die avond, aan hoe hij op commando dat pistool tegen mijn slaap plaatste. En toen gaf Geoff LeNoir het bevel om de trekker over te halen. Ik reageerde op instinct, op dat kleine beetje van mij dat nog niet dood wilde.
‘Dat was geen moord,’ spuug ik uit.
‘Wat was het dan wel?’ Matthew kantelt zijn hoofd en kijkt me uitdagend aan, één wenkbrauw opgetrokken.
‘Zelfverdediging. Ik kon niet anders. Hij was gestoord,’ sis ik en ik hoopte dat ik boos zou lijken, maar mijn stem trilt en er hopen zich tranen op in mijn ogen.
De vrouw komt woedend op me af en wijselijk schuift Matthew opzij om weg vrij te maken. Ze grijpt mijn keel vast en drukt haar nagels in de snee. Ik gil met mijn tanden op elkaar geklemd. Achter me hoor ik Evan schelden en roepen dat ze op moet houden, maar ze lijkt het niet door te hebben. Haar bruine, haar oranjekleurige ogen zijn gefixeerd op die van mij en ze zegt heel langzaam, maar verschrikkelijk boos: ‘Mijn. Man. Was. Niet. Gestoord.’
Ze laat me ruw los en mijn hoofd klapt achterover, tegen Evan aan. Er ontsnapt een pijnlijke kreun uit mijn mond en even zie ik sterretjes voor mijn ogen door de hoofdpijn.
Man. Het was haar man. Geen wonder dat ze zo ziedend is. Als ik weer opkijk, wijst ze met een trillende vinger naar me. Tranen van blinde woede stromen over haar wangen.
‘Mijn Drax was niet gestoord!’ Ze gebaart daarbij naar haar hart, alsof hij daar nog ergens te vinden is. ‘Hij was een geweldige man en hij verdiende het niet om te sterven!’
‘Het was een kindermoordenaar en een klootzak!’ schreeuwt Evan, ondanks dat hij er niet bij was en ik er niet veel over los heb gelaten. Ik verstijf.
‘Niet doen,’ fluister ik smekend. ‘Blijf erbuiten.’
De vrouw wil ziedend op hem af stormen, maar Matthew houdt haar tegen. Hij glimlacht geruststellend naar haar, maar het is eigenlijk eerder kil en het ziet er heel gespeeld uit. Hoe zij zich voelt kan hem niet écht schelen.
‘Shhh... shhh... Peggy... doe maar rustig.’ Het klinkt alsof hij een wild dier probeert te sussen en door zijn laag van kunstmatige bezorgdheid heen, zie ik hoe amusant hij dit allemaal vindt. Bijna grijnst hij. ‘Je bent hier alleen zodat je weet dat ze haar verdiende loon krijgt. Ik regel het verder wel.’
Ze probeert weer langs hem te komen, maar hij pakt haar onderarm vast en kijkt haar waarschuwend aan. 'Peggy,' zegt hij streng. 'Je kunt beter gaan. Ik regel het verder wel. Je hoort nog van me.'
Even kijkt ze boos terug, maar dan knikt ze en hij laat haar los. Ze strijkt haar kleren glad, waardoor daar mijn bloed op komt, maar dat lijkt haar niet te deren. Ze pakt de hand van de jongen vast, waarvan ik vermoed dat het haar zoon is, en begint weg te lopen. Eli stopt haar en omhelst haar kort. 'Ik zorg ervoor dat ze haar verdiende loon krijgt, oké?' Ze knikt opnieuw en hij veegt haar tranen weg. Liefdevoller dan ik van hem zou verwachten geeft hij haar een kus op haar voorhoofd. Ik vraag me af of het zijn zus of vriendin is. Misschien wel allebei. Ze lopen weg en de deur valt achter hen dicht.
Ik had al wel een vermoeden dat ik hier was omdat ik die man die blijkbaar Drax heet dood had geschoten, maar nu weet ik het zeker. Pas nu ik bevestiging heb, besef ik me wat dit betekent. Hoe neem je wraak op iemand die je geliefde heeft gedood? Door hun geliefde te doden. Ze gaan Evan vermoorden.
Ik houd spontaan op met ademen. Wanneer ik door ademtekort op een gegeven moment toch weer naar adem moet happen, trek ik Matthews aandacht. Met een opgetrokken wenkbrauw kijkt hij me aan. Voordat hij kan vragen wat er aan de hand is, breng ik uit: 'Doe Evan alsjeblieft geen pijn. Ik snap dat je mij iets aan wil doen omdat ik die man vermoord heb, maar alsjeblieft... doe Evan niks. Hij heeft hier niets mee te maken. Ik-'
Hij onderbreekt me. 'Je denkt dat dat de reden is dat je hier bent? Ja, ik ga Evan pijn doen. En jou ook. Maar niet vanwege die Drax. Ik deed dat alleen zodat ze op zou houden met zeuren.'
Ik frons en kijk hem sprakeloos aan. 'W-waarom ben ik hier dan wel?' stotter ik.
Hij kijkt me aan alsof dat heel vanzelfsprekend voor me zou moeten zijn. Dan vliegen zijn wenkbrauwen de lucht in. 'James heeft het je niet verteld?'
Ik voel me opeens heel klein en onbenullig. 'Wat niet verteld?' mompel ik.
Hij klapt haast dubbel van het lachen. Wanneer hij zichzelf weer enigszins onder controle heeft, gaat hij verder, al blijft hij grinniken. 'Hij heeft het je echt niet verteld, of wel?' Ik murmel van niet en grijnzend schudt hij zijn hoofd. 'Niet te geloven. Hij heeft je wel verteld dat je in gevaar was, maar niet verteld waarom? Typisch James.'
Ik begin zo langzamerhand geïrriteerd te raken, maar ik weet dat hij boos wordt als ik mezelf niet inhoud en ik blijf stil.
'Ongelofelijk. Hij was er niet trots op, maar ik dacht dat hij het je wel had verteld.' Hij twijfelt even. 'Ben je echt serieus? Hij heeft je serieus niets verteld?'
Ik schud kleintjes mijn hoofd.
'Oh, dit is echt heel leuk,' lacht hij. Ik zou die lach wel van zijn gezicht willen slaan.
‘Maar... maar wat heeft hij dan niet verteld?’ vraag ik met de ijdele hoop dat hij me dat ook echt gaat vertellen.
Hij schudt zijn hoofd en grijnst naar me. Zijn ogen twinkelen nog steeds. ‘Ik ben bang dat je zult moeten sterven zonder te weten waarom.’

Reacties (1)

  • Luckey

    Wat heeft James achter gehouden!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen