"Two beers for table five - and one bruschetta." Ik nam het dienblad aan met een zwakke glimlach en veegde mijn donkerblonde haren uit mijn gezicht met mijn vrije hand.
Ik liep door het overvolle restaurant; stelletjes die elkaars handen vasthielden, ouders die probeerden hun kinderen groente te voeren. Het restaurant zat vol met allerlei verschillende mensen. Doktoren, leraren, zakenmannen, allemaal genietend van een maaltijd met hun vrienden, familie of collega's.
"Two beers and one bruschetta." Ik zette het dienblad neer op tafel en kreeg geen bedankje of enige andere vorm van erkenning. De twee mannen gingen verder met hun gesprek over cricket en ik had meteen spijt dat ik niet in hun eten gespuugd had - maar dat was iets wat ik natuurlijk nog nooit gedaan had.
Ik liep terug naar de keuken voor de volgende bestelling. Twee pizza's Hawaï voor tafel acht; damn, zij klinken als mijn soort mensen.
      De nacht sleepte zich voort en voordat ik het wist was het elf uur. Ik gaapte terwijl ik tegen de bar aanleunde, ik was uitgeput van mijn negen uur lange dienst en ik zag enorm op tegen de weg naar huis.
Rond deze tijd was iedere werknemer oplettend, zodra iemand om de rekening vroeg was deze er binnen een seconde, in een poging iedereen de deur uit te jagen tot er niemand meer over zou blijven.
"A group just walking in now," riep mijn manager boven het lawaai van de keuken uit. "Lyla, they're in your section."
Ik zette een neppe glimlach op en knikte. "Alright Sandra, will do," zei ik terwijl ik de drang om een pan naar haar hoofd te gooien weerstond. Ik keek kort opzij naar mijn wachtende collega's en zag dat ze medelijden met me hadden, maar niet genoeg om me te helpen. Ik nam het ze niet kwalijk.
      Joshua overhandigde me een leeg dienblad. Hij had een stralend charisma en het meest perfecte blonde haar dat ik ooit had gezien, maar hij viel op jongens en was ook nog eens bezet.
      Ik liep naar tafel twaalf en nam geen moeite de jongens aan te kijken. "Can I get you anything?"
"Four beers? Nah fuck it make that five love."
Ik liep terug om de drankjes te halen en overwoog kort om er zelf een achterover te slaan. Joshua dook op vanachter de bar terwijl hij het laatste glas volschonk. "Haven't you noticed?"
"Noticed what?"
"How yummy he is close up!" zwijmelde Joshua, waarna ik op de verlovingsring om zijn vinger tikte om hem aan zijn belofte te herinneren. "Jake wouldn't mind if I told him that it was him I cheated on him with; he would probably be happy for me."
Nog steeds verward draaide ik me om om naar tafel twaalf te kijken.
Fucking hell.
"Are you a fan then?" vroeg Joshua terwijl hij me het glas overhandigde. Ik zette het met een trillende hand op het dienblad.
"Something like that." Ik keek kort richting de tafel. "Actually Josh, I'm not feeling too well. Can someone cover me?"
Ik gaf hem geen kans om te antwoorden, ik duwde mijn dienblad in zijn handen voordat ik richting de kluisjes liep. Ik trok snel mijn jas aan en wikkelde mijn sjaal rond mijn nek. Harry was de laatste persoon die ik vanavond wilde zien.
We hadden elkaar niet gesproken sinds de avond van mijn ontslag.
      Ik liep onopvallend de achterdeur uit en voelde de ijskoude buitenlucht mijn wangen raken.
Er ging geen bus naar mijn huis en er was geen treinstation in de buurt, wat betekende dat ik de weg naar huis moest lopen. Normaal gezien vond ik dit niet erg, maar als het zo koud was al vandaag leek de veertig minuten durende wandeling eeuwig te duren.
Nadat ik een extra tien minuten later (met dank aan de regen) thuis kwam sprong ik meteen onder de douche om mezelf op te warmen.

"I'm not having this conversation with you now," antwoordde ik terwijl ik de telefoon tussen mijn wang en schouder klemde om ondertussen melk bij mijn cornflakes te doen. "It might not be as much, but it's something Dad."
Ik hoorde hem zuchten aan de andere kant van de lijn. "We can't afford this care anymore Ly, what with your minimum wage and my pension."
Ik besloot niet te beginnen over mijn zus, die meer verdiende in een maand dan ik in een heel jaar. Ze was nooit vrijgevig geweest.
"What do you want me to do about it?" ging ik tegen hem in met volle mond. "Throw all my savings at you?"
"Dipping in would be helpful-" en hierna hing ik op. Klootzak.
Natuurlijk wilde ik dat ze de beste zorg kreeg die er beschikbaar was, maar ik moest ook denken aan mijn eigen behoeften. Mijn eigen plannen en toekomst.
Ik hield van mijn moeder met heel mijn hart, maar mijn spaargeld was van mij en ik was niet van plan dit op te geven.
      Ik keek naar de het glazen potje in mijn vensterbank, halverwege gevuld met briefjes van tien en twintig en een paar munten. Mijn fooi.
Ik noemde het mijn ontsnappingsfonds; niet dat ik ergens aan wilde ontsnappen, het was meer een soort geruststelling voor mezelf. Als alles mis zou gaan, kon ik altijd nog naar het buitenland gaan. Dat was het plan tenminste. Ik vluchtte altijd al voor mijn problemen in plaats van ze op te lossen.
Sommige tafels waren erg gulle gevers; Amerikanen en Australiërs stonden bovenaan de lijst. Groepen zoals Britse zakenmannen gaven een minimale fooi. Maar je hoorde mij niet klagen; ieder beetje hielp.
      Harry had me zonder twijfel fooi gegeven. Hij gaf altijd fooi. Vijftien procent van de rekening.
Een deel van me wilde dat ik was gebleven om te zien of ik gelijk had.

Reacties (2)

  • USH

    Je schrijft zo goed !

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    Ik was helemaal vergeten hoe het verhaal ook al weer ging...
    goed stukje:)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen