||Diana Cassandra Volturi

Mijn liefste Cara,

Ik hoop dat deze brief bij de juiste mag belanden en dat als je dit leest, je weet dat we het je nooit kwalijk kunnen nemen om de Volturi te verlaten. We begrijpen misschien niet wat je band is met dat stinkende mormel, maar als het iets vergelijkbaars is met je zielsverwant, dan is het helder voor ons.

Echter, wil ik dat je weet dat er altijd een plekje voor je is in de Wacht, bij ons. Ook wil ik dat je weet dat we allemaal van je gehouden hebben en ik misschien nog wel het meest. Ik weet nog precies het moment, meerdere eeuwen geleden, hoe ik gevonden werd door Aro en ik onder jouw hoede belandde. Gelovig als ik was in die goede oude tijden, bad je met me, terwijl je wist, zoals ik nu ook weet, dat er voor wezens zoals wij zijn geen god is.

Eeuwenlang heeft iedereen je als kil, doorgewinterd en koelbloedig omschreven, maar de werkelijkheid is, zo heb ik je nooit tegen één van ons zien keren. En denk maar niet dat ik ooit de uren die we aan je broer gespendeerd hebben ga vergeten, noch de euforie en teleurstellingen die erbij hoorden. Ik hoop heimelijk dat je terug keert, maar het is egoïstisch van me om je, misschien wel enige kans op geluk, weg te wensen. Ik hoop dat je gelukkiger dan ooit bent.

Liefs,
Demetri, maar ook de rest van de club


Een waterige glimlach siert mijn lippen en ik voel mijn handen trillen als ik de brief weer opvouw en in mijn kontzak laat verdwijnen. Geen echte tranen zijn ontsnapt, maar ik kan het niet laten om de schitterende druppels, klaar om te rollen, uit mijn ogen te wrijven. Ik voel me schuldig, laf en vernederd, dat ik van een ijskonijn zonder grenzen in iemand ben veranderd die het niet eens aan durft om haar eens beste vriend in zijn ogen aan te kijken.
      'Het is oké,' fluistert Paul zachtjes, zijn stem me uit mijn trance verbrekend. Hij slaat zijn sterke armen om mijn schouders en drukt een vlugge kus op mijn slaap, voordat zijn hand troostend over mijn arm glijdt en uiteindelijk als een bron van steun de mijne beetpakt. Voor ieder ander lijkt deze actie misschien gehaast, maar Paul weet hoe ik over affectie in het openbaar denk en ik ben blij dat hij zelfs in tijden zoals deze het respecteert.
      Pas als hij met zijn schroeiende duimen de tranen onder mijn ogen wist, ontwaak ik uit mijn trans. Ik kijk op in zijn vertrouwde, donkerbruine poelen en duw zijn hand zachtjes naar beneden, een dankbare glimlach op mijn gezicht. Paul glimlacht, maar het is een bezorgde glimlach en ik weet even niet hoe ik hem gerust moet stellen.
      'Cassandra,' zegt Carlisle, het moment tussen mij en Paul ruw onderbrekend, zijn toon dringend en ernstig, opnieuw weer.
      Direct kantel ik vragend mijn blik. Ik geef Paul een nerveus kneepje in zijn hand, terwijl ik me afvraag wat er nog meer op het programma staat, want Carlisle lijkt allesbehalve klaar met het serieuze gesprek, terwijl ik er meer dan klaar mee ben. Die brief was een achtbaan met emoties heftig genoeg om voor mij een tijdje op te teren.
      Pauls duim draait geruststellende rondjes op de rug van mijn hand en wonderbaarlijk genoeg, voel ik hoe mijn hartslag langzaam een normaal en menselijk tempo aanneemt, terwijl de zenuwen langzaam uit mijn vingertoppen sijpelen. Dit is beter dan de gave van Jasper.
      'Je weet hoe ik een paar weken terug allemaal bloedtesten en scans heb afgenomen, toch?' vraagt Carlisle, rustig en duidelijk articulerend, alsof hij bang is dat ik in deze staat iets verkeerd begrijp.
      Ik knik sloom en een duizend vragen dringen mijn hersenen binnen. Waarom?, is degene die mijn hersenen het hardste laat kraken. Dan flitsen mijn gedachten terug naar iets dat mijn hersenen en dromen de laatste tijd wel geterroriseerd lijkt te hebben. Een eigen kindje.
      'Ik heb je bloedtesten meer dan honderd keer nagelopen, maar telkens komt er hetzelfde uit. In een radius van zeven tegenover drie ben je mens-vampier,' zegt Carlisle, terwijl hij een stapeltje papieren op zijn bureau gooit. 'Dat komt er op neer dat ik gelogen heb.'
      Boem boem, dat is het geluid van mijn hartslag die eindelijk gekalmeerd was, maar nu weer op hol slaat. Het is ook het geluid van de bommen die sprankjes hoop in mijn lichaam aanwakkeren. Carlisle heeft gelogen, Carlisle heeft gelogen, Carlisle heeft gelogen...
      'Je kunt een kind baren,' zegt Carlisle ademloos. 'Het wordt een ontzettend bijzonder en interessant kind, maar het is mogelijk desalniettemin.'

Reacties (3)

  • LarryNiam

    Ahhhhhhhhh yesssss, zooo blij voor haar:)

    1 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    HEEEEELLLL YEAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omg omg omg omg omg ik ben even zooo hyper!!!! Zo goed geschreven!!
    Snel verder!!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here