Foto bij Hoofdstuk 1: Smakelijk

Opeens keek hij me aan van aan de andere kant van de kantine. Jezus, wat was hij knap. Hij glimlachte en ik kon het haast niet geloven, maar hij stak ook zijn hand omhoog. Het leek wel een droom en ik wou net terug zwaaien toen het tot me doordrong. Hij keek niet mij aan, maar het meisje achter mij. Ze dartelde me voorbij en liep op de jongen af. Ze glimlachten naar elkaar en gingen aan een tafeltje zitten. Godverdomme, ik had het kunnen weten…
Het leek wel een eeuwigheid te duren vooraleer ik eindelijk aan de beurt was. De man kwakte een schep spaghetti op mijn bord en schoof het naar me toe. Nadat ik betaald had, ging ik aan een klein tafeltje zitten. Ik at niet graag alleen, maar koken was ook niet aan mij besteed, dus dan ging ik toch maar naar het studentenrestaurant. De spaghetti was mijn favoriet. Het zag er uit alsof het al eens eerder gegeten was, maar desondanks smaakte het me wel.
Plots zag ik mijn bord lichtjes verschuiven. De trillingen waren subtiel maar toch keek iedereen tegelijkertijd op. Alles trilde. De grond, de stoelen, je kon zelfs het bestek zachtjes horen kletteren. Het duurde slechts een paar seconden voor de menigte wist wat er gebeurde. Iedereen ging zo snel mogelijk op de grond liggen en wachtte af. Een drietal seconden later hoorden we er één vallen. Twee seconden later nog één. En nog één. De derde was dichtbij. Een deel van het restaurant stortte in. Ik hield mijn handen boven mijn hoofd en hoopte dat het de laatste zou zijn. Het nog rechtstaande deel van het restaurant vulde zich met de geur van bloed en angst en het zicht werd belemmerd door een veelheid aan stof. Het geluid van de vliegtuigjes verdween in de verte en de trillingen waren gestopt. De waas verdween van voor mijn ogen en ik kwam weer tot mezelf. Overal waren mensen aan het schreeuwen en huilen. Een paar enkelingen gingen rustig rechtstaan. Ze keken rond en verroerden zich niet meer. Ze waren in shock. Ook ik stelde me recht en keek naar het deels ingestorte gebouw. Mensen lagen verspreid in de ruimte. Sommige mensen die niet gewond waren, hielpen zo veel mogelijk gewonden. Anderen liepen doelloos rond, zonder zich nog bewust te zijn van wat er gebeurde. Ik probeerde me nuttig te maken en tilde een steen omhoog, zodat de persoon er onder bevrijd was. Zijn been was hoogstwaarschijnlijk op meerdere plaatsen gebroken. Ik probeerde hem gerust te stellen, maar wist niet goed wat te zeggen. Hij schreeuwde om zijn vriendin, die roerloos een meter verderop lag. In de verte hoorden we sirenes. Hulp was onderweg.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here