Foto bij H.140.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik veeg een beetje onbeholpen het bloed op mijn handen af aan mijn broek. Ik kijk weer even naar Marcus’ lichaam en slik de tranen weg. Ik heb nooit goed om kunnen gaan met mensen vermoorden, maar nu is niet het moment om huilend ineen te storten. Gioa heeft mijn hulp nodig.

Evan Maxwell POV


Het was zo veel makkelijker toen ik er nog van overtuigd was dat Gioa weg was gegaan omdat ze niet meer van me hield. Het deed meer pijn dan ik kon verdragen, maar in dat scenario zou ze niet in gevaar zijn. Het zou simpeler zijn geweest. Normale koppels van onze leeftijd gaan uit elkaar omdat ze gewoon niet meer van elkaar houden, maar zoals bij eigenlijk alles, kan het natuurlijk niet "normaal" gaan bij ons. Ze is weggegaan omdat er een moordlustige klootzak achter haar aan zit die haar wil vermoorden en het begint erop te lijken dat het hem misschien nog wel gaat lukken ook. Hij gaat Gioa vermoorden. Hij gaat haar vermoorden.
Nog altijd is degene die Gioa het meeste pijn kan doen Gioa zelf, maar Matthew kan er ook wat van. Dat wordt nog eens extra bevestigd wanneer ik opeens een heel bekend geluidsfragment hoor. Het is de voicemail die Ammay ingesproken heeft en naar Gioa heeft gestuurd toen haar moeder haar had neergestoken. Het is ook dezelfde voicemail die ik van haar telefoon heb verwijderd nadat ze ernaar geluisterd had, zodat ze zich er niet langer mee kon kwellen, dus ik zou niet weten hoe Matthew zijn handen erop heeft weten te leggen.
'Gioa?' is Ammays zwakke stem te horen. Ik hoor een snik door Gioa heen trekken, die blijkbaar ook heeft herkend wat het is.
'Zet het af,' prevelt ze, maar zoals ik al had verwacht, doet hij dat niet.
'Waar ben je? Gioa, alsjeblieft. Neem op. Ik... Gioa,' gaat het verder.
Ik hoor hoe Gioa begint te huilen en ze smeekt Matthew om het uit te zetten. Maar de voicemail gaat gewoon verder.
'Ik dacht dat ze langer weg zou blijven. Maar ze kwam terug. Ze... ze had jou met Evan gezien. Ze bleef me dingen vragen', dan klinkt opeens haar stem een stukje sterker, haast trots, alsof ze weet dat ze dan in ieder geval niet voor niets zal sterven. 'Ik heb niets gezegd.'
Maar dan begint ze weer te huilen.
'Het doet zoveel pijn. Ik zag niet dat ze een mes had', snikt ze onbedaarlijk,' En toen ik het eruit trok begon het erger te bloeden. Ik... Gioa, kom naar huis. Gioa. Alsjeblieft. Ik... ik wil niet alleen doodgaan. Ik wil niet dood. Ik ben zo bang. Ik wil nog niet. Gioa, ik kan het niet.'
Gioa snikt weer en opnieuw zegt ze kleintjes dat hij het uit moet zetten. Ik trek automatisch harder aan de touwen om mijn polsen, hopend los te kunnen komen, maar dat lukt niet. Als er iets is waar ik nooit tegen heb gekund, is het als Gioa huilt. Ik ben zo vaak en zo hard geslagen dat het pijn doet om te ademen, maar dat is nog niets vergeleken met hoe het voelt nu ik haar hoor huilen en ik haar niet kan troosten.
'Als mama kwam, zei jij altijd dat ik dapper moest zijn en ik deed echt altijd mijn best, maar...' gaat Ammay verder en er klinkt opnieuw een snik door de telefoon,' Ik kan gewoon niet dapper zijn zonder jou. Alsjeblieft.' Er klinkt een haperende ademhaling, sidderend en trillend. Weer dat gehuil. En dan is de voicemail eindelijk afgelopen.
'Klootzak.' Het is eruit voordat ik het doorheb. Gespannen wacht ik op een klap, maar Matthew negeert het. Misschien denkt hij dat hij me dat ene scheldwoord wel verschuldigd is. In plaats van zich tot mij te wenden, richt hij zich op Gioa, die ik nog zachtjes hoor huilen. Het is heel lang geleden dat ze zo overstuur is geweest. Tenminste... terwijl ik erbij was.
'Je moeder is jarenlang bezig geweest met je te vernietigen en, laten we eerlijk zijn, daar was ze vrij creatief in. Maar dit was wel het ergste, hé? Dat ze Ammay heeft vermoord? Het is maar goed dat Evan er was om van je te houden, anders had je het niet overleefd, of wel soms? Kijk eens waar dat hem heeft gebracht,' zegt hij tegen haar, zijn stem treiterend. Ik kan de grijns op zijn gezicht haast horen. Ik pers mijn lippen op elkaar om hem niet weer uit te schelden. Een tweede keer zal hij het me waarschijnlijk niet vergeven. 'Ik heb een beetje onderzoek gedaan naar wat ze je allemaal aangedaan heeft al die jaren, als je het niet erg vindt. Ik moet zeggen dat ik oprecht onder de indruk ben dat je het al die tijd volgehouden hebt. Ze heeft echt een paar zieke dingen gedaan.'
Ik besef me opeens dat Gioa me nauwelijks iets verteld heeft over de dingen die haar moeder met haar en Ammay gedaan heeft. Altijd ben ik er maar van uitgegaan dat ze hen alleen in elkaar sloeg en dat dat het was, maar de manier waarop hij het zegt, suggereert dat het nog veel erger is dan ik dacht.
'Ik bedoel... je moet wel heel ziek zijn om je eigen dochter te drogeren, gewoon om te kijken naar hoe ze langzaam de controle verliest en bewusteloos raakt,' noemt Matthew op en mijn gezicht vertrekt. Het is echt erger dan ik dacht. Even is het stil en dan begint Matthew te lachen. 'Oh, lieve hemel. Ik zie het aan je gezicht. Je hebt je serieus nooit gerealiseerd waarom je af en toe gewoon buiten westen raakte?'
'Ik dacht dat het de stress was,' hoor ik Gioa mompelen en haar stem trilt.
'De stress zou inderdaad een verklaring kunnen zijn geweest. Of het slaaptekort, dat had het ook kunnen zijn geweest. Want dat deed ze ook wel eens, hé? Ze moet aardig de weg kwijt zijn geweest om haar twaalf jaar oude dochter twee nachten achter elkaar wakker te houden zonder reden. Maar het had bijvoorbeeld ook aan de honger kunnen liggen, gezien je bijna al je eten aan Ammay gaf. Je moet vast heel veel van haar gehouden hebben.' Hij maakt een afkeurend geluidje. 'Niet genoeg om haar in leven te houden, dat niet, maar wel veel.'
Dat is onzin. Dat is echt onzin. Ik heb gezien hoeveel ze van Ammay hield. Ik heb gezien hoe ze bereid was alles op te geven om Ammay gelukkig te maken. Ik heb gezien hoeveel pijn het haar deed toen ze haar zusje verloor. Als er ooit iemand ook maar half zo veel van mij zal houden als Gioa van Ammay hield, mag ik mezelf heel gelukkig prijzen.
Gioa maakt een paar sputterende en gekwelde geluidjes, maar hij negeert ze en gaat verder. 'Dat had het allemaal kunnen zijn, maar ik kan je garanderen dat het iets anders was. Om de zoveel tijd, drogeerde je moeder je. Niet echt om een specifieke reden, maar gewoon omdat dat is wat ze wilde doen. Volgens mij kickte ze er gewoon op om ernaar te kijken.'
'Hoe... hoe weet je dit allemaal?' vraagt Gioa bang.
Matthew lacht spottend, alsof dat niet een compleet terechte vraag is. 'Ik weet echt niet alleen dat je jezelf de afgelopen maanden keer op keer in slaap gehuild hebt, alleen maar omdat je het niet aankon om bij Evan weg te moeten. Ik weet het allemaal, Gioa. Ik heb mijn huiswerk gedaan. Ik weet dat je toen je vijftien was een deal met je moeder had gemaakt dat als zij Ammay met rust zou laten, jij niet meer terug zou vechten. Ik weet ook dat ze het maar twee weken volgehouden heeft om zich aan die afspraak te houden. Ik weet ook dat je een paar maanden later een keer écht hebt teruggevochten en haar rib hebt gebroken. Ik weet ook dat je daarna heel lang bang voor jezelf bent geweest en ik weet ook dat dat nooit echt weggegaan is. Ik weet het allemaal. Alles.'
Ik besef me hoe weinig ik zelf eigenlijk afweet van haar verleden. Ik was de eerste die ervan wist, maar in vergelijking met hem, ben ik helemaal niets. Een naar gevoel bekruipt me en nu snap ik nog beter waar haar nachtmerries vandaan komen. Hij heeft slechts een paar dingen verteld, maar het klinkt nu al als een horrorfilm.
Matthew begint net weer aan een nieuwe kwellende anekdote, wanneer hij opeens abrupt wordt onderbroken door een harde knal. Het is een pistoolschot. Er breekt buiten een vuurgevecht uit.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here