Foto bij Hoofdstuk 29

Rowan wist niet wat ze moest zeggen, dus ze keek naar Faraj, in de hoop dat hij iets zinnigs zou zeggen. Iets, wat dan ook, om Devan en Filip te laten weten dat wat ze probeerden te verdedigen compleet bizar was.
      “Ik zie je punt,” zei Faraj. “Maar dit is een enorm risico.”
      Gelukkig. Iemand hier is redelijk.
      “Maar het is het enige wat we kunnen doen. Geloof je dat die matroos de waarheid sprak?”
      Faraj sloot zijn ogen en dacht even na. “Hij was niet het type om te liegen.”
      “Faraj!” riep ze uit. “Kom op, je kunt hier toch niet voor zijn?”
      Hij zuchtte. “Ik weet het niet. We kunnen hier ook niet blijven.”
      Ze zweeg. Hij had gelijk, ze konden hier inderdaad niet blijven, maar het klonk beter dan hen allemaal de dood in sturen.”
      “Goed,” zei hij. “Ik ga akkoord, maar niet totdat Devan een paar dagen heeft kunnen rusten.”
      Rowans mond hing open toen hij het zei, en nog verder toen Filip knikte.
      “Elis?”
      “Ik zal niet in gevaar zijn. Het is niet aan mij deze keuze te maken.”
      “Goed dan.” Filip richtte zich weer op Rowan. “Kan ik je niet overtuigen?”
      “Het is gestoord!” riep ze uit. “En ik snap niet hoe jullie hier akkoord mee kunnen gaan.”
      “Rowan,” zei Devan zacht. “ We hebben gewoon geen andere keuze.”
      “We kunnen de boot pakken en proberen alsnog naar de eilanden te varen, als je dat wilt. Het punt is dat het niet bedoeld is om zover te gaan.”
      “Dat weet ik.”
      “Ik heb de zeilen er zelf opgezet om hierdoor te navigeren.”
      Ze zweeg.
      “Ik kan je niet dwingen mee te gaan, dat weet ik,” zei hij. “Maar hier blijven is net zo dodelijk als met ons mee gaan.”
      “Ja.” Ze zweeg even. “Ik weet het.”
      Devan keek haar smekend aan en ze knikte langzaam.
      “Goed dan. Maar,” ze glimlachte zwakjes, “als we dood gaan, vermoord ik jullie.”

Ze was nog steeds geen fan van het plan. Sterker nog, ze haatte het. Er was alleen niets dat ze kon doen, nu de meerderheid voor had gestemd, om redenen die haar nog steeds compleet ontgingen. Waren ze allemaal spontaan gek geworden door de eilanden of door het rif? Of was dit werkelijk de enige oplossing die ze hadden?

Ze hadden zichzelf nog twee dagen gegeven om uit te rusten en op krachten te komen. Devan herstelde zich goed in die tijd. Ze kwam meer en meer haar bed uit, en haar lach verdween niet. Ondanks dat ze regelmatig klaagde over haar koude hoofd, leek ze verder nauwelijks te zitten met het verlies van haar haar.
Rowan had een zacht plaatsje op de grond ingenomen en Faraj had een hangmat geïmproviseerd, terwijl Filip en Elis, als ze op het land was, samen op de bank sliepen. De volgende twee dagen werden in stilte doorgebracht, met Filip die af en toe met Faraj verdween om naar de kaart te staren, en Elis die Rowan soms urenlang niet zag, totdat ze tevoorschijn kwam in een vochtige witte jurk en druipnat haar. Het was bijna een soort routine geworden, om hier te wonen, ondanks dat het veel te klein was.
      Elk uur zat ze meer tegen hun plan op. Hier weggaan, op een eiland vlakbij de zee, waar alles zonder nadenken zijn gang ging, om op een te krappe boot te gaan verhongeren en verdorsten, het klonk verschrikkelijk. Dit was het dichtste bij wat ze kon krijgen als mens. Liggen op een zandbank, vis eten, het was niet zo verschillend van wat ze hier deed. En afgezien van Filip waren de mensen hier niet zo verschrikkelijk luid en druk als in Hynvèn. Ze mocht Devan graag, en hoewel ze niet heel erg goed hoogte van Faraj kon krijgen, was hij altijd vriendelijk. Elis en zij hadden nauwelijks gesproken, maar ze had het idee dat er een onuitgesproken band tussen hen was. Het was alleen Filip waar ze het niet echt mee kon vinden, en ze vermeden elkaar zoveel mogelijk. Als ze kon, zou ze hier de rest van haar leven kunnen uithouden.
Maar ze konden niet. Ze hadden water nodig, zoet water, en daar was nou eenmaal een gebrek aan op het eiland. En bovendien was er één ding waar Filip wel gelijk in had, hoewel ze het niet graag toegaf. Ze moest haar huid terugkrijgen.

Reacties (1)

  • Delahaye

    Hehe, eindelijk heeft ze door dat ze inderdaad weinig anders kunnen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here