Foto bij Hoofdstuk 32

Ze zwegen allemaal toen ze vertrokken. Het was alsof ze recht hun graf in voeren, en op een bepaalde manier was dat ook waar. Het was niet haar eigen dood waar ze voor vreesde, maar ook die van Devan, van Faraj en zelfs van Filip. Devan, die een hoofdwond had overleefd, en Faraj, die al die tijd bij haar was gebleven. En Filip… Hij had ze gered, toen het erop aankwam. Ze vroeg zich af wat Faraj dacht. Ook hij staarde naar de zee, en hij stopte alleen om af en toe naar Devan te glimlachen of zijn hand naar zijn rapier te laten gaan. In elk geval had hij geluisterd en haar serieus genomen. Ze wist alleen niet wat één eenzame rapier tegen een boot vol woeste piraten kon doen. Of erger: een zee vol wild water. Er was weinig te doen tegen het water.
Voor het eerst had ze het water leren kennen als vijand, niet als vriend. Natuurlijk had het water voor haar altijd bepaalde gevaren gekend, zoals het land voor mensen had, maar voor het eerst zag ze de uitgestrekte duinen van de zee en vreesde ze het. Hoeveel mens was ze geworden in al die jaren?
Pas na uren stopte Filip.
      “Hier,” zei hij, en hij trok de roeispanen uit de boeg en gooide ze in het water, zo nonchalant dat Rowan nog minutenlang naar de verdwijnende rimpels in het water keek. Daarna brak hij met een opmerkelijke kracht het roer af en het hout kraakte na.
      “Het is zeker te laat om te vragen of je het zeker weet?” vroeg Devan na een lange stilte.
      “Ja.”
      Daarna werd het duidelijk dat niets meer de bezwaarde sfeer kon verlichten, dus zwegen ze. Devan leunde tegen Faraj aan, Filip keek strak naar de horizon en Rowan staarde afwisselend naar haar voeten en naar de zee. Als de zee enorm leek als zeehond, was het nu oneindig. Elk uur meer werd ze meer overtuigd dat ze uren zou kunnen varen en eerder van de rand van de wereld zou vallen dan ooit nog land zou zien. Wat was het vreemd om te verlangen naar land, meer land dan dan een zandbank om op te slapen, maar land met mensen en markten en bloemen en bomen. De oppervlakte van de zee was zoveel saaier dan wat eronder verscholen lag.
      Tot haar verrassing was de vermoeidheid die als eerste toesloeg, nog voor de honger of zelfs de dorst. Toch kon ze niet slapen, niet zittend op een veredelde roeiboot met de mast naar beneden. Ze verlangde naar een bed of een zandbank, zou met allebei genoegen nemen, als zeehond of als mens. Ze leunde tegen de paal van de mast en staarde, staarde naar Devan die tegen Faraj aan in slaap gevallen was, staarde naar Faraj die met halfopen ogen ook vertrokken leek, en naar Filip. Hij staarde nog altijd naar de horizon.
      “Is Elis nog hier?” Ze fluisterde.
      Filip zuchtte. “Ik weet het niet. Ik weet het nooit zeker, tot ze voor me opduikt.”
      Ze wist niet wat ze moest zeggen.
      “Soms ben ik bang dat ze me verlaat. Dat ze elke kans ziet om te vertrekken, om terug te gaan waar ze thuishoort. En ze komt elke keer terug.”
      “Ze heeft een keuze gemaakt.”
      “En die kan ze elk moment terugdraaien.” Hij keek haar even aan, en in het maanlicht ving ze nog net de glinstering in zijn ogen op. “Ik zou nooit haar sluier afpakken, maar soms…”
      “Nee.”
      “Ik weet het.”
      “Goed.”
Er viel weer een lange stilte tussen ze, en het had uren of minuten kunnen zijn voordat Filip weer sprak.
      “Wat zou jij doen?” vroeg hij. “Je weet wel…”
      Rowan haatte dat hij zo nonchalant naar haar Selkie-identiteit verwees.
      “Ik weet het niet. Mijn ex-man hield niet van me. Als hij van me had gehouden, had hij me niet als gevangene behandeld. En ik hield niet van hem.”
      “Maar als je van iemand hield?”
      “Ik weet het niet. Ik weet niet eens of selkies van iemand kunnen houden.”
      Een stilte viel weer, en ze voelde zich een beetje schuldig over hoe ze tegen Filip had gesproken. Maar het was de waarheid. Ze had nog nooit van iemand gehouden, niet zoals Elis en Filip van elkaar hielden, of Devan en Faraj. Ze had er zelfs nog nooit over nagedacht. Ze wilde er niet over nadenken.

Reacties (1)

  • Delahaye

    Aaahw.... Ik hoop toch dat ze iemand zal vinden.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here