Hallo lieve lezers, ik had vandaag een inspiratie dagje --> een hoofdstukkie.
Ik heb dir op mijn mobiel getypd dus sorry voor eventuele foutjes.
Let me know what you think about this chapter? ☺

Voor de gene die het niet meer weten: Olivia is een jonge vrouw die de hoofdrol in het zwanenmeer heeft gekregen. Daar doet ze haar uiterste best voor, maar ze houd ook van een feestje zoals de vorige nacht.

Deze ochtend was het niet de wekker die haar wakker maakte, maar de vogels die in haar dakgoot die de meest vrolijke tonen zongen. Ze genoot ervan en tegelijkertijd haatte ze het. Niet het gezang, maar het feit dat het pas half 7 was en de zon nog maar net boven de horizon stond.
Ze had zich na de douche van gisteravond lekker in haar fraai opgemaakte bed genesteld.
Slapen kon ze nu niet meer ondanks de korte nacht van amper 7 uur slaap. De dag van gister, de loodzware training,de nacht op het stand en dan nog die merkwaardige jongen die naast haar lag. Ze was net pas wakker, maar toch waren deze gedachtes weer prominent aanwezig.
Een ronde joggen, dat was de manier om haar hoofd weer leeg te maken en hopelijk ook leeg te houden.
Met een kleine hip stapte ze uit bed en al gapend maakte ze haar kastdeur open.
Een fel gekleurd sport shirt, een zwarte sport bh en haar favoriete bordeaux rode renbroek pakte ze uit haar kast.
In de badkamer gooide ze wat water in haar gezicht en creëerde van haar warrige ochtendhaar een correcte paardenstaart.
Aan de voet van de trap stonden haar renschoenen al weer op haar te wachten.
De ascics waar ze een jaar geleden zo verliefd op was geworden, voldeden nog precies aan haar verwachtingen.

De deur liet ze achter haar in het slot vallen en het sleuteltje paste als gegoten in het kleine zakje op de zijkant van haar renbroek, een van de vele voordelen van deze broek dat het haar favoriete broek was.

Het park waar ze altijd jogde lag aan een klein bos een paar minuten vanuit haar eigen huis. In die enkele minuten zorgde ze ervoor dat ze goed was opgewarmd, om zo blessures te voorkomen.
Het park had verscheidende paden aangelegd om te wandelen, sporten of joggen. En dat deden veel mensen dan ook vaak, wanneer ze dan ook in het park was waren er voldoende mensen om het park te vullen. Elk met zijn of haar eigen ding. Maar in deze vroege ochtend kwam ze amper een handjevol mensen tegen.
Het bosje wat zowat bijna in het park ligt is voor gevorderden renners, die wat uitdaging zochten. Iets waar Olivia zich nog niet in herkende en nog lang niet klaar voor was. In het bos liggen meerder obstakels, zoals; boomstronken, omgevallen bomen en het reliëf dat in het bos aanwezig was.
Ze stopte na zo'n vijftien minuten gerend te hebben bij een herkenbaat punt in het park. De zwanenfontein. Een plek waar ze vaak in de zomer kwam als ze het niet zo druk had met ballet. Op het randje van de fontein ging ze zitten. De stenen voelde koud aan, maar het was de perfecte plek om even op adem te komen. Even niet nadenken, genietend van de ochtendzon op haar gezicht. Een echt zen moment, deze zou ze eigenlijk vaker moeten nemen.

Vanuit dit punt was het iets langer dan vijf minuten wandelen naar haar huis. Deze tijd nam ze dan ook ruim voor haar cooling down. Nog even een paar stretch
oefeningen en dan een warme douche.

Uit haar broekzak pakte ze de sleutel en liet zichzelf binnen. Ze gooide de sleutel in een klein eisdorn bakje dat op een zilver kleurig kastje stond. Met een vlotte beweging ontdeed ze zich van haar schoenen die op een slordige manier op de grond weer bij te trap vielen.
De waterfles die ze al van te voren had klaargezet pakte ze van het aanrechtblad af en met grote teugen genoot ze van het frisse water.
De halve liter fles die nu leeg was vond zijn weg weer naar het aanrechtblad met een mooie boog in de lucht.
De waterkoker die in de buurt stond van het fornuis pakte ze van de standaard en vulde deze met precies de minimale hoeveelheid water. Een warme kop thee na een douche deed altijd wonderen.

Alle sportkleding belandde direct in de wasmand en de warme stralen van de douche kletterde alweer in op de tegels.
Eenmaal gedoucht een van top tot teen verzorgd en aangekleed, kon ze eindelijk dan haar ontbijt gaan eten.


De damp van de hete thee voelde warm in haar gezicht, het was niet onaangenaam in het tegendeel ze vond het fijn, zo kon ze de geur van zoethout en munt beter aan de thee koppelen. Ze was altijd al meer een warmtepersoon dan een wintermens. Naast haar op tafel stond haar ontbijt wat bestond uit een bakje geitenyoghurt en een handvol zelfgemaakte muesli en een aantal schijfjes kiwi.
Ze keek uit haar keukenraam dat aan de voorkant van het huis lag. Het was inmiddels half 9 dat betekent dat het spitsuur was voor haar raam. Een van de leukste tijden vond Olivia. Dan waren de fietsers, scooters de slaperige en de schreeuwende automobilisten ook op straat. Er was rond die tijd op elke centimeter wel wat te beleven.
Met de krant op de hoek van de tafel had ze genoeg te doen. Al kauwend nam ze een pagina van het rijkelijk gekleurde blad vast en sloeg deze om. Haar ogen scande of ze wat interessants zag om te lezen. Dit herhaalde zich totdat ze gefascineerd bij een artikel bleef hangen.
"Condition gets worse from member of one direction."
Ze kende de band van een aantal nummers, en ergens wist ze ook wel van het ongeval. Haar eigen nieuwsgierigheid besloot om dit artikel aandachtig verder te lezen, de lepel gleed langzaam uit haar hand en haar thee was ze ook al uit het oog verloren.
"Goodmoring. Hello?, Olivia are you still with us ont this beautiful planet called earth?" Ze schrok op. "Oh hi Julia, goodmorning to you too. I'm sorry, I was just busy reading this article. Did you sleep well?" "Yeah not to bad, you?" "I slept like a baby, but way too short. Grapte Olivia naar haar huisgenote. Ze zagen elkaar niet zo heel vaak meer aangezien Julia een drukke baan heeft en ze zelf druk is met haar voorstelling.
Ze keek op het zwarte horloge en besefte zich dat als ze nu niet als een gek weg zou gaan ze te laat bij haar training zou komen.
Na een laatste snelle hap van haar ontbijt een grote slok thee -die nu wel koud was- stapte vlug in haar schoenen, wenste Julia een fijne dag, - Julia die hier altijd wel om kon lachen als ze weer eens te laat was-. De sleutels griste ze van het kastje af en haastte zich naar de dichtstbijzijnde bushalte.
Bij de bushalte kon ze eindelijk pas weer ademhalen en binnensmonds vloekte ze dat de bus weer eens te laat was.
Dat gaf haar wel de tijd om op adem te komen en zich voor te bereiden op weer een lange zware dag.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen