Foto bij H.142.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Wat is er aan de hand?’ vraagt hij.
‘Geen idee,’ antwoord ik en ik bijt op mijn lip. Het is verschrikkelijk verleidelijk om even een paar minuten de tijd te nemen om te rusten, maar we moeten hier zo snel mogelijk vandaan. Ik wil zijn pols vastpakken, maar dan herinner ik me de schaafwonden weer, dus ik pak Eli’s pistool weer vast en begin naar de deur te lopen. ‘We moeten gaan.’

Met mijn hand op de klink blijf ik stilstaan. Even haal ik trillerig adem en ik rust mijn voorhoofd tegen de deur. Ik bijt op mijn onderlip en knijp een paar seconden mijn ogen stijf dicht.
Ik heb iemand vermoord. Ik heb net iemand vermoord. Ik heb hem doodgeschoten. Hij had geliefden. Hij had een toekomst. Ik heb hem vermoord.
Met iets wat zowel een snik als een hap naar adem kan zijn laat ik de deurklink los en ik sla mijn armen om mezelf heen. Ik draai me om zodat ik met mijn rug tegen de deur aan sta. Ik moet erop leunen om niet in elkaar te zakken. In een van mijn handen heb ik nog het pistool en elke seconde lijkt het zwaarder geworden.
Ik ga in paniek raken. Ik ga een paniekaanval krijgen. Dit is echt het slechtste moment ooit op een paniekaanval te krijgen.
'Gioa?' vraagt Evan en met een hand onder mijn kin draait hij voorzichtig mijn gezicht richting die van hem. Ik wil mijn blik afwenden, maar door de waas van mijn tranen heen blijf ik hem aankijken. Met een bezorgde frons op zijn gezicht kijkt hij terug. Uitnodigend steekt hij zijn vrije hand naar me uit. 'Geef mij anders maar het pistool.'
Het idee alleen al is genoeg om me mijn rug te doen rechten. Ik schud mijn hoofd en maak me los.
'Nee,' zeg ik beslist.
Hij pakt mijn pols stevig vast, maar wanneer mijn gezicht heel kort vertrekt van de pijn, laat hij zijn grip verslappen. 'Gioa, denk je serieus dat ik het niet kan? Het lukt me echt wel. Geef gewoon.'
'Ik ga je niet...' Mijn stem sterft weg.
'Wat niet?' zegt hij gefrustreerd wanneer ik te lang stil ben. Hij blijft zenuwachtige blikken werpen op de deur, bang dat er elk moment iemand binnen kan komen.
'Ik ga je niet iemand laten vermoorden,' pers ik over mijn lippen. ‘Wat voor persoon zou ik zijn als ik het zou laten gebeuren dat jij...’ Even ben ik stil, maar dan vul ik aan: ‘Dat jij net zo wordt als ik?’
Zodra ik dat zeg, laat hij me los. Zijn gezicht is vertrokken. Hij opent zijn mond om iets te zeggen, waarschijnlijk iets wat geruststellend zou moeten zijn, maar hij sluit zijn mond weer.
Ik draai me weer om naar de deur en kan nog net horen dat hij uiteindelijk toch een beetje stamelend uitbrengt: ‘Er is niets mis met je.’
Was dat maar waar.
Ik doe de deur open en met mijn pistool in de aanslag loop ik de gang op. Niemand.
Ik kijk weer naar rechts. Ik weet dat als we de gang die kant op volgen, we bij de uitgang van het gebouw komen. Dat heb ik gezien toen ze me mee naar binnen namen. Maar daar komt ook het geluid van de pistoolschoten vandaan, dus ik sla linksaf. Er is vast wel een andere uitgang. Ik ga niet recht de vuurlinie inlopen.
'Kom mee,' zeg ik en met een drafje ga ik voorop. Ademhalen doet pijn. Mijn hoofd bonkt. Mijn lijf doet pijn met elke stap, maar ik geef mezelf niet de kans om daarbij stil te staan. Als ik dat doe, val ik flauw.
We lopen voorbij een deur en onverwachts gooit iemand die open. Ik knal er tegenaan en word achterover tegen de muur geslagen. Er komt een verbouwereerde kreun van pijn over mijn lippen en door de klap op mijn hoofd kan ik opeens minder goed zien, maar als ik kijk naar de man die door de deur komt lopen, herken ik hem wel. Ik heb hem nog niet gesproken en zijn naam ken ik niet, maar hij zat naast mij in het busje op weg hier naartoe. Hij zat naast me terwijl Matthew in koele bloede zijn neef neerschoot en deed alsof het niks was.
Al snel heeft hij besloten dat ik een bedreiging ben, want hij duikt bovenop me en ik val op de grond met hem bovenop me. Ik doe een poging om het pistool, wat ik heb laten vallen, opnieuw in handen te krijgen, maar het ligt te ver weg en ik kan me niet bewegen. De man grijpt met zijn linkerhand mijn haar vast en hij trekt er net hard genoeg aan om mijn blik wazig te maken van de tranen. Ik gil van de pijn en kan nog net zien dat hij zijn rechterhand heft. Ik had verwacht dat hij me in mijn gezicht zou slaan, maar in plaats daarvan laat hij zijn vuist recht op mijn keel neerkomen, wat nog een veel erger effect heeft. Mijn lichaam wil schreeuwen en hoesten tegelijk. In een reflex probeer ik dubbel te klappen en naar mijn keel te grijpen, maar nog altijd ligt hij bovenop me en ik bezwijk haast onder zijn gewicht.
Opeens klinkt er een knal, zo hard dat het pijn doet aan mijn oren. De man verslapt en er spat iets op mijn gezicht. Het duurt even voordat ik doorheb dat het bloed is. Met een kreet van afschuw duw ik hem van me af en ik wil reageren, of in ieder geval kijken wat er precies gebeurd is, maar ik kan alleen maar naar mijn pijnlijke keel grijpen en in hoesten uitbarsten. Ik rol me met een schok op mijn zijn en krimp ineen. Ik breng mijn hand naar mijn mond en kijk naar mijn het rood wat aan mijn huid plakt. Bloed. Ik heb bloed opgehoest.
Met moeite weet ik mezelf op handen en knieën te krijgen en ik kan maar net voorkomen dat ik door mijn trillende armen zak. Met schokkende ademhaling kijk ik omhoog naar Evan.
Pas zodra ik hem daar zie staan, in shock en met een pistool in zijn hand, besef ik me wat er gebeurd is. Hij is degene die hem heeft neergeschoten.
Na een paar seconden pas lukt het hem om zijn trance te doorbreken. Hij stopt snel het wapen weg en knielt bij me neer. Met een vertrokken gezicht steekt hij een hand uit en draait voorzichtig mijn kaak opzij om het trauma bij mijn keel te kunnen bekijken. Een vervormde kreet van pijn komt over mijn lippen zodra hij dat doet en alsof hij zich gebrand heeft, trekt hij zijn hand terug.
'Kun je opstaan?' vraagt hij voorzichtig.
Dat kan ik niet, maar omdat ik 's werelds koppigste idioot ben, doe ik het wel, ook al moet ik met een hand stevig zijn schouder vastgrijp en houd ik me met de andere aan de muur overeind. Beschermend slaat hij een arm om me heen om me te ondersteunen en ik hoest opnieuw.
Hij hapt naar adem. 'Is... is dat bloed?'
'Het is niks.' Lieve hemel, praten doet pijn. Praten doet echt heel erg veel pijn. Ik negeer het en steek een hand naar hem uit. 'Geef me het pistool maar weer.'
'Nee.' Voordat ik er iets van kan zeggen, gaat hij verder. 'Kun je lopen?'
Ik knik ter bevestiging, ook al ben ik daar helemaal niet zeker van. 'Geef me het pistool.'
Hij negeert me maar gewoon volledig en terwijl zijn arm nog steeds beschermend om me heen ligt, begint hij verder te lopen. We komen aan bij een deur die, aan het ligt wat het kleine kiertje eronder toelaat te zien, waarschijnlijk naar buiten toe leidt.
Ik hoor voetstappen naderen en aan de veranderen van het geluid, hoor ik dat een groepje van drie mannen de hoek om komt rennen. Terwijl Evan de deur opendoet, grijp ik het pistool uit zijn broeksband en ik draai me om. Ik los drie schoten. Ze zijn alledrie raak.
Geschokt draait Evan zich om. Hij wekt een beetje de indruk dat hij het niets eens had gemekt dat we ingehaald werden. Dat is ook precies waarom hij mij in de eerste plaats al het pistool had moeten geven.
'Kom mee,' zegt hij snel en we lopen naar buiten. Het is maar goed dat we allebei gewond zijn, want dan valt het niet zo op dat ik niet eens half zo snel ren als normaal.
Ondanks dat we geen idee hebben waar we zitten of waar we heen gaan, volgen me maar gewoon de weg die langs het gebouw loopt. Ik werp zenuwachtig een blik achterom om te kijken of we gevolgd worden. Dat is niet het geval. Nog niet.
We zijn nog geen minuut op weg wanneer een veel te hard rijdende auto slippend voor ons tot stilstand komt. Als reactie probeer ik Evan beschermend achter me te duwen, maar omdat hij precies hetzelfde probeert, botsen we gewoon onhandig tegen elkaar op. Als ik minder moe was geweest, had ik misschien op tijd herkend welke auto het was, maar omdat dat niet het geval is, herken ik pas wanneer de bestuurder uitstapt dat het James is die ons gevonden heeft.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh god!!
    Nu snel weg !

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here